Blijf braaf

Ik heb gedurende lange tijd veel aardigheid beleefd aan het actief deelnemen aan de Fora over mijn favoriete vakantieland. Ook het lezen van blogs over Floridareizen gaf mij veel voldoening. Toch bekroop mij de laatste tijd een gevoel van verzadiging bij het lezen van en eventueel reageren op de topics en blogs. ‘Hoe is het weer volgend jaar dinsdag in Miami?’, ‘Zijn er ook koffers met knopen want ik krijg de rits zo moeilijk dicht?’ en ‘Wie weet of ze in Tallahassee opblaasbare vensterbanken verkopen?’ waren nooit mijn favoriete topics, maar ik worstelde me er blijmoedig doorheen om daarna weer met plezier aandacht te besteden aan onderwerpen die mijn belangstelling wel hadden.

Ernstig werd de verzadiging toen er op mijn favoriete Florida Forum met enige regelmaat niet te ontwijken berichten over een goedbedoeld handeltje in stickers en snoertjes verschenen. Steeds meer had ik het idee op een Rijnreisje terecht te zijn gekomen, waar de kapitein nog even een verplicht commercieel praatje houdt, voor je aan tafel mag aanschuiven. “Hoera ze zijn er weer, die fantastische Florida koelkastmagneten, profiteer er van nu het nog kan”, roeptoetert de kapitein, als het even kan drie maal daags. Omdat ze allemaal in hetzelfde schuitje zitten, jubelen passagiers en bemanning dat ze het een hele fijne aanbieding vinden, maar God hoort hen brommen.

Het aantal bloggers steeg in de afgelopen tijd enorm. Toegegeven, hierdoor steeg ook het aantal lezers van mijn eigen blog en ook daar had ik veel plezier in. Maar met de stijging van het aantal blogs, nam de afwisseling en de spanning bij het lezen helaas niet altijd toe. ongetwijfeld leggen alle bloggers hun ziel en zaligheid in hun reisverslag, de inhoud blijft voorspelbaar. We gebruiken immers allemaal min of meer dezelfde basiselementen zoals het vliegen, het eten, het slapen, het shoppen en het grote genieten in Florida. De bespreking van de zoveelste Victoria’s Secret/Chevrolet Aveo/Blooming Onion/Disney attractie/Tropische regenbui *) in een blog, werd mij te gortig.

Forummers en bloggers vormen een hechte community waar ik met plezier een aantal jaren actief deel van uit mocht maken. Maar nu, juist omdat ik er aan hecht de stemming in Huize Teleton opperbest te houden, is het voor mij tijd om te verkassen. Had ik mij, toen wij aanspraak maakten op ons zuurverdiende pensioenpotje, immers niet voorgenomen om voortaan nooit meer iets te doen waar ik geen zin in heb? En ik heb even niet zoveel zin meer in fora en blogs over Florida. Noch in de Blooming Onion, noch in blooming boops & bloomers van het secreet Victoria, laat staan in de plastic pastaprut van Martinair.

Vanaf nu voeg ik mij weer bij de categorie stille lezers van blogs en fora over Florida. Geen reacties meer, geen commentaar, geen advies, geen vragen, welkomstwoordjes en zelfs geen mening. Voor mijn columns over vakantie, fietstochtjes, verzorgingstehuizen en wat mij nog meer bezighoudt, zoek ik een beschut plekje op het internet. En om te voorkomen dat vriendelijke forumleden en trouwe volgers van mijn blog zich heel misschien zullen afvragen waar die Teleton ineens is gebleven, schrijf ik hier een laatste berichtje om te laten weten dat Lidy en ik het gelukkig prima maken en dat de stemming hier onverminderd uitstekend is. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Blijf braaf allemaal, houdoe en dadde ge bedankt zijt, da wittege!

*) svp doorhalen wat niet van toepassing is.

Mondje dicht…..

Vandaag hadden wij om 11 uur een afspraak met de Burgemeester van onze Gemeente om de aanvraag van mijn nieuwe paspoort af te handelen. Enige maanden geleden had de burgervader mij reeds schriftelijk verwittigd dat het document op 26 augustus zijn geldigheid verliezen zal. Maar niet getreurd, tegen betaling van slechts vijftig euro en negentig cents zou mij op verzoek een nieuw exemplaar worden uitgereikt.

Mits ik aan de nieuwe voorwaarden zou voldoen, natuurlijk. En die voorwaarden zijn niet mis. Kijk, dat wij voortaan vingerafdrukken moeten laten maken, vooruit. In mijn tijd gebeurde dat alleen wanneer de boven ons gestelden je van een zwaar misdrijf verdachten, maar in het kader van beter méé verlegen dan óm verlegen neemt De Overheid heden ten dage van iedere burger de afdruk van wijsvinger en duim in bewaring. Voor je eigen veiligheid wordt de informatie ook in de chip van je paspoort opgeslagen. Who cares, want je ziet er toch niets van. Niemand zal zeggen: “Goh, mijn vingerafdrukken stonden toch zo raar op de scan, ik herkende ze bijna niet…”.

Hoe anders is dat met de hedendaagse pasfoto. Deed men vroeger zijn best om zo charmant en aantrekkelijk mogelijk op de pasfoto te verschijnen, tegenwoordig wordt dit je onmogelijk gemaakt door de ingewikkelde wet- en regelgeving. Ik  vervoegde mij een poosje geleden bij  vakfotograaf Verschoore met het klemmend verzoek voor negen euro en negentig cents vier identieke foto’s van mij te schieten die aan de zware eisen zouden voldoen en waarmee ik ook nog eens voor de dag zou kunnen komen. De fotograaf zag er nauwkeurig op toe dat de breedte van ooraanzet  tot ooraanzet minimaal 16 en maximaal 20 millimeter bedroeg. Vervolgens werd de lengte van kin tot kruin op de  vereiste afstand gebracht, te weten minimaal 26 en maximaal 30 millimeter. Verschoore zette mijn hoofd recht naar voren, zorgde dat de ogen op één horizontale lijn stonden en rechtte mijn afgezakte schouders. Ik vond dat al veel werk voor een tientje, maar we waren er nog lang niet.

Want nu kwam het moeilijkste gedeelte. Eerst kostte het mij nogal wat moeite om de voorgeschreven blik in te stellen. Te streng, te arrogant, te lullig, te guitig, te droevig passeerden de revue. Uiteindelijk bereikten Verschoore en ik de juiste neutrale blik waarmee ik de komende vijf jaar menig grensbewaker zal moeten verleiden om tot het Beloofde Land toegelaten te worden. Nadat dit eenmaal was gelukt, werd mij verzocht mijn gulle lach achter gesloten lippen te verbergen. Ja, ho eens even…ik ben van 1952. Onze generatie kende alleen de schooltandarts met zijn amalgaamvullingen. Wij hadden geen orthodontist en die aan onze binnen- of buitenbeugels in onze bekkies sleutelde om de bijtspijkers in het gareel te houden. Wij kenden geen slotjes, elastiekjes, blokjes en plaatjes. Wij hebben levenslang een overbeet en lachen ongewild de hele dag al onze tanden bloot, hetgeen zo kenmerkend is voor de vrolijkheid van de vijftiger en zestiger jaren. Niks geen bescheiden glimlach voor mensen van onze generatie; wij hebben grote snakkers en dat willen we weten! Ons grote voorbeeld was Broer Konijn of Anky van Grunsven!

Maar voorschrift is voorschrift, dus ik besloot de mond dan maar met de hand gesloten te houden. Verschoore wees mij er echter op dat er in de regelgeving nadrukkelijk staat dat er geen zichtbare ondersteuning op de foto mag staan. Krampachtig hield ik de mond gesloten hetgeen de herkenbaarheid van de definitieve foto niet ten goede komt. Maar hij voldoet aan de voorschriften. Persoonlijk prefereer ik toch een big smile.!

Bij aankomst op het Gemeentehuis meldden we ons bij het beeldscherm dat de receptioniste sinds kort vervangt en kregen we een bonnetje. T605, neemt u plaats in de wachtruimte. Precies op tijd verscheen mijn nummer op het scherm waarop ik mij, met de vertrouwde brede glimlach, mijn bijna ongeldige paspoort en de pasfoto die volgens Verschoore aan alle vreselijke voorwaarden voldoet, samen met Lidy bij de balie van de Burgemeester vervoegde. Deze bleek de aanvraag van de paspoorten aan een beambte gedelegeerd te hebben. Wij slikten onze teleurstelling dapper weg en wensten haar een goede morgen.

Volgens mij word je van het afnemen van vingerafdrukken erg depressief. Wij hadden deze indruk al bij de Immigrationsofficers in de VS gekregen en ook bij deze mevrouw kon er geen grimlachje vanaf. ‘t Kan natuurlijk zijn dat zij een bijzonder strakke beugel had, zij was in ieder geval niet het zonnetje in huis. “Meneer Teleton?” klonk het vragend vanachter de balie, zonder dat ze mij een blik waardig keurde. “Present, sergeant”  dacht ik en kon nog net een saluut aan de baret onderdrukken. ”Linkerwijsvinger,” commandeerde ze, terwijl ze naar de scanner voor mij op de balie wees. “Zo waarlijk helpe mij God almachtig,” bromde ik bozig terwijl ik virtueel de hakken tegen elkaar klapte en de pink aan de vouw van de broek bracht. Vanwege de overbeet dacht ze toch dat ik vriendelijk naar haar lachte. “Foto bij?” klonk het van gene zijde. Omdat Lidy aan mijn houding zag dat ik net een lollige opmerking in de geest van liever een extra portie pindasaus wilde maken, porde ze mij in mijn zij en maakte een snelle beweging met de wijsvinger naar de mond. O, ja, da’s waar ook. Mondje dicht, mum’s the word; er wordt hier ten Gemeentehuize niet gelachen! 

Een onzichtbaar aantal ambtenaren gaat nu de komende week voor mij aan de slag om nog iets van het paspoort te maken. En dat valt om de donder niet mee. De handtekening lukt nooit zo lekker als je hem precies in zo’n vakje moet zetten. De pasfoto spreekt voor zich. Dus nu maar hopen dat de scan van de vier vingers goed gelukt is, zo dat die er nog een beetje aardig op staan.

Ik hoef niet meer….

In Het Huis waar tante verblijft, worden de eerste resultaten van bezuinigingen op de gezondheidszorg merkbaar. De leidinggevende, die Het Huis met hart en ziel bestierde, is vervangen. Er is een nieuwe, onzichtbare leidinggevende die ook verantwoordelijk is voor andere tehuizen. De medewerkers worden nu zo zwaar belast dat het ziekmeldingen regent en er is nauwelijks aandacht meer voor de inzet van de vrijwilligers. Kennelijk vindt de leiding het heel gewoon dat de vrijwilligers (één is zelf al hoogbejaard) zich belangeloos inzetten om het leven van hulpbehoevende bejaarden dragelijk en gezellig te maken. Een  vriendelijk woord of een klopje op de schouders is wel het minste wat zij verdienen.

Ook bij het groepje bewoners is er veel veranderd. Een aantal van hen  is van ouderdom gestorven, anderen zijn sterk achteruit gegaan. Ook aan tante knaagt de tand des tijds. Wij bezochten haar om haar verjaardag te vieren. Vorig jaar werd dit nog uitbundig gevierd met een high tea voor de bewoners, hun familieleden en de verzorgers. Zoveel drukte kunnen tante en de andere bewoners niet meer aan, dus kozen we, ook al omdat tante enige tijd geleden haar ondergebit zo goed verstopt heeft, dat niemand het meer terug kan vinden, dit jaar voor koffie met slagroomgebak. Daar laten we het bij; rumbonen en pindarotsjes zijn immers niet meer aan haar besteed.

Zodra de doos met gebak geopend wordt, staat tante onmiddellijk op om de inhoud te inspecteren. Ze stopt een paar vingers in de slagroom en likt deze smakelijk af. Om schade aan de overige gebakjes te voorkomen, leiden we haar terug naar de stoel en serveren  haar snel een gebakje. Dit gaat er als vanouds in als koek!

Daarna is het tijd voor de aubade. Wij zingen met gemengde gevoelens “Lang zal zij leven” en zij zingt hartstochtelijk mee. Daarna doen we samen nog wat liedjes en gedichtjes, waarbij je goed merkt dat zij verder achteruit is gegaan. Tot voor kort  vulde zij, wanneer ik “Hela gij bloempje” zei, foutloos aan met “Slaapt gij nu nog”.
Nu moet ik met de tweede regel helpen, waarbij haar, net op tijd het laatste woordje te binnen schiet.  “Nog” zegt ze opgelucht, terwijl ze trots in de rondte kijkt. Dit is het gedeelte van het bezoek waar zij altijd het meeste schik in heeft. Wij “doen” nog even “Onder moeders paraplu” en “Poesje Mauw” en ik merk dat ook hier alleen de laatste woordjes nog lukken. Voor haar is de pret niet minder. Ook bij de vijftigerjarenverjaarsvisite-grapjes kraait ze het weer even uit. “Zeg, weet je van wie je de groeten moet hebben”, begin ik. Ze kijkt me guitig aan, alsof ze weet wat er komt. “Van m’n zus Nol, met haar houten hielen…..!” Tante lacht en dus is het goed. Even later probeer ik het nog eens “Zeg, heb jij hem nog gezien, de laatste tijd?” Weer die guitige lach, en zonder haar reactie af te wachten, zeg ik: “Die aap met die rooie kont…..” Ze lacht om mij te plezieren, maar haar ogen staan droevig.

Tante wordt na een poosje moe en onrustig. Ze staat steeds op om haar moeder te gaan zoeken. Soms stopt ze even bij de suikerpot en neemt een flinke lepel, nadat ze eerst uit haar ooghoeken heeft gekeken of niemand haar ziet. Zorgvuldig likt ze de lepel af en zet hem weer terug. Ze komt een momentje bij ons zitten. Begroette ze ons ons onlangs nog met een hartelijk  “Hallo lieverds”, nu kijkt ze ons een beetje bedroefd aan en zegt steeds weer: “Ik hoef niet meer, ik heb er geen zin meer in” .

Ze staat weer op. Niets of niemand houdt haar tegen, ook de zware branddeur naar de gang niet. Ze hoeft alleen maar op de knop te drukken en dan opent de deur vanzelf. Maar in de drie jaar dat ze hier verblijft, hebben we haar dit niet kunnen leren. Lang had ze nog kracht genoeg om de deur zelf te openen. Nu zit ze steeds beklemd als ze zich toch door de smalle opening die ze weet te maken, probeert te worstelen. Plots snappen we ook hoe ze aan die beurse arm komt.

We besluiten afscheid te nemen en wijzen nog eens op de bloemen die we voor haar 93ste verjaardag hebben meegenomen. “Neem ze maar mee terug,” zegt tante ernstig en wij denken ineens te begrijpen wat ze ons eigenlijk wil zeggen als ze er aan toevoegt: “Ik hoef niet meer……..”.

Zon, zee, strand en kwallen

Hoewel wij in de bungalow aan de Joossesweg in Westkapelle een heerlijk beschut terras op het zuidwesten hadden, lokte het strand toch. We waren er maar een paar minuten lopen van verwijderd. Het enige wat ons een beetje tegenhield, was de trap over de duinen……

Het enorme, gratis parkeerterrein was vrijwel leeg. Ook de wandelpaadjes in de duinen hadden we helemaal voor ons zelf op deze doordeweekse dag.

 

Eenmaal boven bleek zelfs de frisse zeebries tegen te vallen. Zelfs de vlag wapperde nauwelijks. Mag ik trouwens even uw aandacht voor de schitterende openbare toiletten? En voor de kotjes aan het strand was er vandaag ook nauwelijks belangstelling. Op zoek naar rust en ruimte in ons overbevolkte landje? Probeer Zeeland eens!

Voor de vorm zetten we het windscherm op. De gele vlag wil zeggen dat het zwemwater gevaarlijk is, dus volstonden wij met het baden van de pootjes.

 

Waar heb je nog een heel strand voor je zelf, waar de schepen zo dicht langs de kust varen dat de hekgolven je van het strand af kunnen sleuren……,

 

….waar de trilling van de motoren en de slag van de schroef door je lichaam dreunt…..

en waar de branding rustig en schoon is en je uitnodigt om een frisse duik te nemen. Tot je die kwallen in het heldere water ontwaart………

 

En als de strandwacht dan ook nog eens de rode vaan hijst, ten teken dat je je niet meer met drijfmiddelen in het water mag wagen…….

….dan zit er niets anders op dan je, in de zon en uit de wind in je strandstoel terug te trekken om je heerlijk te ontspannen. Wat wij dan ook maar deden!

We hadden een paar heerlijke dagen daar aan het Zeeuwse strand van Walcheren, waar de Schelde geruisloos in de Noordzee stroomt. Het enige strand van Nederland dat op het zuidwesten ligt en waarvan je kilometers ver langs de Belgische Noordzeekust kunt kijken. Waar de gemoedelijke Zeeuw je tijdens je fietstocht of wandeling een welgemeend goeienmorgen, –middag of –avond toewenst. Waar je heerlijk uit eten kunt gaan en waar de plaatselijke drumband op warme zomeravonden nog door de straten van het dorp trekt, omdat het kermis is op het marktplein. Daar waren wij, in wat misschien wel de warmste week van het jaar was en we genoten met volle teugen.

De rugzak en het fototoestel kunnen weer opgeruimd, de badlakens gewassen en de slippers in de kast. Nog drie maanden en drie weken, voor we weer naar Florida vertrekken. Op naar de Lazy River, nooit kwallen en altijd lauwwarm! Dus wat er ook gebeurt, over de stemming in huize Teleton hoeft niemand zich zorgen te maken want die is opperbest. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

 

Geen ree te zien

Woensdag 7 juli

Op onze nieuwe Spartafietsen hebben we vandaag de dijk tussen Westkapelle en Domburg geinspecteerd. Na een colletje van de derde categorie om boven de zeespiegel te komen, fietsten we met de zachte zuidwestenwind in de rug, over de dijk. Links de Noordzee, rechts in de diepte ligt Zeeland veilig en vredig. De Duitsers houden zich koest op de campings en bereiden de overwinning op Spanje voor met de drie B’s; BBQ, Bratwurst und Bier. Drie daverende F16 vliegtuigen verstoren plots de rust, daarna volgt weer het geruis van de zee. Het uitzicht is fenomenaal. Liefhebbers die hun auto, net als in Daytona, tot aan het strand willen meenemen, komen hier aan hun trekken, al is het rijden over het strand niet toegestaan.

Zo peddelen wij voort en maken ons geen enkele zorg over de terugweg waar wij, naar oud Zeeuwsche traditie, de wind pal tegen zullen treffen. Wij hebben immers, naast een permanent goed humeur, voortaan ook altijd de wind mee! De tocht voert langs bermen vol wilde bloemen. We herkennen de klaproos, het piespotje, de duinroos en de wilde margrieten, maar er zijn nog tientallen soorte soorten die wij niet bij naam kennen. De bijen zoemen onophoudelijk maar veroorzaken geen overlast. Vlinders dartelen soms een poosje met ons mee. Ook dikke zwarte strontvliegen met hun goudkleurige ogen komen gezellig op onze boordcomputer zitten. Deze geeft aan dat het 26 graden is en dat we gerust nog 45 kilometer kunnen fietsen met de onzichtbare hand die ons voortdurend een zetje in de rug geeft.

En verder gaat het, over smalle B-wegetjes met hagen van beuk en meidoorn die de velden met geheimzinnige kruiden, rogge, tarwe en papaver voor ons verborgen proberen te houden maar die er vooral voor zorgen dat de wind geen vat op ons krijgt. De temperatuur op deze weggetjes vliegt omhoog tot boven de 30 graden. Op de open stukken moerasland waar de vogels broeden ne fourageren, is het heerlijk koel door de wind en kunnen we zien hoe ver we van huis zijn. In het midden van Walcheren heb je immers Middelburg met de Lange Jan, in het westen is de vuurtoren van Westkapelle en in het zuiden de Sardijntoren van Vlissingen ons baken.

We besluiten de dag met een heerlijke maaltijd bij Restaurant de Zeezot in Westkapelle en lieten ons verrassen door de keukenbrigade, die ons de vangst van de dag voorstelde. Spannend; want misschien was er vandaag wel drolbaars gevangen, of snotolf. Maar er werd ons een heerlijke, dikke moot zeebaars geserveerd op een bedje van lamsoor en zeekraal. Meer Zeeland kan een mens niet verwerken op een dag.

Met de broek op de vreethaak buikten we bij de familie met het grootste scherm uit met de wedstrijd Duitsland-Spanje. Voldaan peddelden wij in het schemerdonker huiswaarts langs de duinrand, spiedend naar de beloofde reetjes die zich kennelijk rond deze tijd, beschenen door het licht van de vuurtoren, in het gras zouden laten zien. Ondanks dat er vanavond geen ree te zien was, zit de stemming er hier in huize Teleton nog altijd prima in en als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Heb uw naasten lief

Zondag 4 juli 18:00 uur

Op de dag des Heeren ging de fietsroute via Koudekerke,Biggekerke, Meliskerke, Klein Mariekerke, Grijpskerke en Aagtekerke naar Domburg. Hier waanden wij ons in bezet gebied. Domburg is van de Duitsers. Zimmer frei, hausgebacken apfeltorte, ferienhaus mit privatparking, daar draait het hier om. Verder liepen er nog wat bejaarde, bijouteriedragende Belgische dames en een enkele Britse familie. Bikinimeisjes fietsen kaarsrecht op hun omafiets naar het strand. Moeders sjorren de bolderkarren boordevol kind met bijbehorend snoep- en speelgoed over de strandopgang. Vaders lopen blauw aan omdat ze, al klimmend de paarse krokodil al aan het opblazen zijn. Op de parkeerplaats worden oorlogen tussen witte en gele kentekenplaten uitgevochten.  Zowel op de terrassen als op het strand herinnert niets in Domburg aan de godvruchtige rust en stilte waar we op nog geen kilometer afstand doorfietsten en waar de zondagsrust uitbundig wordt geheiligd. Hier In Domburg wordt geld verdiend, juist op zondag.

Duizelig van de klim over de strandtrap ploften we op het bankje op de boulevard van Domburg. Voor ons nog een dun stripje duinen met hoog helmgras, waardoor we het strand niet kunnen zien. We zien en ruiken de Noordzee, zeilbootjes dansen op de golven. De lucht is strak blauw. De wind en de branding ruisen in onze oren. Dit is Soarin’ in het echt en het duurt eeuwig.

De zon prikt. Op de boulevard naderen drie donkere meisjes. Ze hebben plezier met hun iPod. Ik hoor een mix van Portugees, Engels en een beetje Nederlands. De Ipod gaat giechelend van hand tot hand. Ik sta op om te vragen of ze een foto met z’n drietjes willen hebben. Dat willen ze wel. Nadat ze me uitvoerig instructie hadden gegeven waar ik moest afdrukken, bleek het toch de aan- en uit knop van de Ipod te zijn……Ook de afdrukknop zit op het touchscreen, dames! Ze poseren opnieuw en lachen gewillig hun tanden en/of beugeltjes bloot en ik schiet een paar plaatjes. Ze zijn er verguld mee en laten de foto’s aan Lidy, die op het bankje is blijven zitten, zien. Of het door onze tocht door de Biblebelt kwam, ik weet het niet, maar we hadden het idee dat we op deze zonnige zondag toch een goede daad hadden verricht.

Lidy haalde een frietje met versgevangen kibbeling. Teleton hield  twee plekjes op een van de dorpsbankjes bezet. Waar men je in Florida, terwijl ze beleefd “excuse me for squeezing in” mompelen, van de bank proberen te drukken gaat men in Duits Domburg rucksichtlos te werk. Op de bank was nog plaats voor vier personen. Vati, Mutti en drie forse pubers naderden met een blik van “das schaffen wir mal”. Alsof het de Grebbeberg betrof, confiskeerden ze collectief de hele bank nadat Vati het commando “setze dich” had gegeven had. Befehl is kennelijk nog immer befehl, dus ploften vier dikke duitse derrieres op de bank en eentje min of meer bij Teleton op schoot. Die, met de gedachte dat je nu eenmaal niet al je naasten lief kunt hebben, de ultieme verzetsdaad pleegde door geen milimeter op te schuiven en gewoon te blijven zitten terwijl zijn knokige knieen in de dijen van die Mutti prikten.

Pas toen Lidy met de bestelling kwam aanlopen en er op de aanpalende bank een echtpaar vertrok, capituleerde ik voor de overtallige Wehrmacht. Jullie vandaag het bankje, wij volgende week de Wereldcup! En met die gedachte fietsten wij voor de laatste keer op eigen kracht met windje tegen via Sint Jan ten Heere richting Westkapelle, waar wij de rest van de middag in opperbeste stemming uit de wind en in de zon op ‘ons’ terras doorbrachten.

Buutengewoon!

Zondag 4 juli, 9:00 uur

De duizenden Duitsers die achter de duinenrij verblijven, slapen uit na een feestelijke dag. Ziet het hier normaal zwart van Mercedessen met witte nummerborden, gisteren waren de wegen vol met in witte shirts met zwarte randjes gehulde Leute die gevuld met bier en schnapps, luid roepend “Deutschland, Deutschland” op hun aftandse campingfietsjes over de Walcherse weggetjes naar hun stacaravan of chalet slingerden.  De Zeeuwsche bevolking, gewend aan de wekelijkse weekendinvasie, liet ze begaan. Nooit de kip met de gouden eieren slachten….

Zaterdag was een regenachtige dag, goed voor een aantal familiebezoekjes op de camping en in het verzorgingstehuis. Door de regen koekte de schelpen van de paadjes tussen de ribbels van de Rockports. Eenmaal opgedroogd in de auto liet het zand en de schelpen weer los, waardoor onze koffiebruine Franse limousine inmiddels net zo’n gezellig knisperend geluid maakt als een Zeeuws schelpenpaadje.

In de namiddag werd de dag afgesloten met een ouderwets quarterpounder menu bij de Mac in Middelburg; vanwege de gratis wifi. Mail gechecked en blogs gepost. Goeie zaak, want de fietsenwinkel uit Hoogerheide, waar wij enkele weken fietsen met electrische trapondersteuning hadden besteld, mailde of we contact op wilden nemen voor de aflevering. Wij belden hem direct; maandagmiddag nemen wij afscheid van onze Gazelles die plaats gaan maken voor twee onvolprezen seniorensparta’s.

De bediening van de kookplaat hebben wij inmiddels volledig onder de knie. Het koken is een eitje. De zon schijnt door het gebladerte. In de tuin koeren de duiven, kraaien de kraaien en schijten de lijsters. In de lucht schreeuwen de meeuwen. Op het gazon maken twee fazanten zich kennelijk op voor een fikse vrijpartij, hetgeen met veel kabaal gepaard gaat. In het dorp gaan de lokalen goed gemutst ter kerke en hier lopen de eerste schaars geklede badgasten met badlakens, schepjes, koeltassen, surfplanken, windschermen en kratjes bier gewapend richting strand, terwijl wij nog rustig van het ontbijt genieten. De stemming in huize Teleton is nog immer opperbest. Of, zoals de Zeeuwen zeggen: Buutengewoon!