Waar rook is….

Het boarden van vlucht 804 was begonnen en wij maakten ons gereed voor de aanval. Net toen wij onze stoelen met stopcontact wilden opgeven, volgde een alarmerende mededeling. De captain had een brandlucht geroken, het vliegtuig werd geevacueerd, nadere mededelingen volgen…..Wij namen bedeesd weer plaats en staken de stekker weer in het zo geliefde stopcontact, om iedere discussie in een latere fase te vermijden.

De neus van de captain moet minstens zo van slag zijn geweest als die van Teleton, want nadat alle veiligheidsprocedures waren doorlopen, werd vastgesteld dat het hier om een loos alarm ging. Het boarden werd voortgezet. Wij hadden sectie vier, maar besloten toch iets eerder naar binnen te sneeken. Te laat….onze stoelen op rij 10, nota bene direct naast de ingang, waren nog wel beschikbaar maar de eerste vrije bagagebak bevond zich pas op rij 23. Het zit eens mee (het vliegtuig vatte immers geen vlam) en het zit eens tegen. ( we zullen het vliegtuig nu als laatste moeten verlaten, probeer maar eens tegen de stroom in te lopen…)

Van de vlucht herinner ik mij niet veel. Na de landing, die ondanks alle slechts een kwartiertje later dan gepland was, wachtten wij geduldig tot we onze trolleys konden ophalen. Hierdoor kwamen ook als laatste bij de kofferband, wat als voordeel had dat de koffers direct kwamen. Vijftien andere kandidaten telde de rij bij Alamo voor mij. Maar, het moet gezegd, de bezetting was optimaal en er werd vlot gewerkt. Slechts een stel zat in de tang, ik schat dat zij vele honderden dollars armer op pad gingen. Ik hoorde dat ze een upgrade namen, voor de aanvullende verzekeringen kozen en ook nog maar Road Side assist accepteerden. Wilt u hier even tekenen, niets staat een onbezorgde vakantie nog in de weg! Bingo, voor de baliemedewerker.

Trots legde ik mijn Quicksilverpasje op de balie. Net toen ik mijn rijbewijs en creditcard wilde offreren, vertelde de medewerker dat ik toch direct naar de garage had mogen gaan. Hallelujah, eindelijk een regeling die ook voor Europese gasten van toepassing is! We snelden naar de overkant, vol verwachting wat de Midsize SUV row ons deze keer te bieden had. Niets dan minivans! Nou ja en een geblutste Kia Rio die daar waarschijnlijk al een paar weken op een onnozelaar staat te wachten. Wij plantten de koffers voor een Kia Sidonia (of zoiets…) maar omdat we toch laat waren, kon een wandelingetje langs de volledige rij er nog wel af. Als achterste in de rij stond een witte Dodge Grand Caravan op ons te wachten. Automatische schuifdeuren, 7 zetels, cosy sfeerverlichting in de portieren en 366 miles op de teller. We doen het er maar mee…..

Bij de slagboom wilde de vriendelijke juffrouw toch nog graag even het rijbewijs en de creditcard vasthouden. Binnen een minuutje was de zaak geregeld en draaiden we de parkeergarage uit. Tom Tom meldde zich ook direct, niet direct noodzakelijk maar wel altijd gezellig!

De man van middelbare leeftijd bij de Publix stond er op om onze boodschappen in de auto te leggen. “Past u op uw eieren meneer?”, vroeg hij zorgzaam. Meneer, ik doe al jaren niets anders! Bij Hotelbeds waren ze nog op en werd de enveloppe handmatig aangeboden. Wij hadden als preferentie opgegeven “ Niet op de begane grond, wel poolview en natuurlijk internet”. Omdat de klant nu eenmaal koning is, protesteerden we tegen het appartement dat zich op de begane grond bevindt. Hoe ik dat wist, vroeg de vriendelijke verkoopvrouw. Wij kennen Cane Island als onze broekzak! Zij vroeg ons om het toch maar te proberen, mochten we niet tevreden zijn, dan mogen we ons melden.

Wij lieten ons, na de gebruikelijke plichtplegingen geruisloos tussen de klamme lappen schuiven in de slaapkamer waar ook de tv stond. Net in slaap werden we al weer gewekt door een snerpend geluid. Het kwam van buiten…We piepten door de lamellen en zagen de zes airco-agregaten van dit protiek voor ons slaapkamerraam staan…..Wederom kwamen de oordopjes prima van pas en nadat wij vanmorgen om half acht zijn opgestaan, besloten we om hier te blijven en de tv maar even in de andere slaapkamer te zetten. En zo geschiedde.

Na een worsteling van een klein uurtje om de noodzakelijk driver te installeren zodat Mini en Modem weer met elkaar kunnen praten, genieten we nu ook van gratis internet. Er is tegenwoordig ook een draadloos net op Cane Island, maar dat kost 14 cent per minuut. Handig voor noodgevallen, maar toch maar liever een gratis verbinding. Het appartement is top notch met de Dr. Horton inrichting met granieten tafel, lederen stoelen en een lekkere fauteuil voor de verwende/vermoeide vakantieganger. Lidy managet de bagage, ik keutel wat rond. Het is lekker rustig, want door de verkoudheid heeft inmiddels ook Teleton’s stem het begeven. Maar een blogje schrijven, dat lukt nog wel, zeker nu de stemming hier, ondanks het bewolkte weer, nog immer opperbest is. En als dat zo blijft, (en dat zit er, gezien de leuke reacties van de lezers, dik in), dan verandert daar verder niks aan.

SSSSS

Precies 24 uur voor vertrek stuurde United ons een mail met het verzoek om alvast in te checken. Dit verliep de eerste keer niet geheel vlekkeloos, maar bij een tweede poging volgde toch de heugelijke tijding dat het inchecken gelukt was. Het printen van de boardingpass was slechts voor passagier Teleton mogelijk, wij kregen het advies om ons op de luchthaven bij een medewerker te melden voor nadere instructies.

Na de gebruikelijke backlot tour over Zaventem kwamen wij op het busstation aan. Vanuit de bus zag het geoefend oog van Teleton dat er slechts twee bagagewagentjes op het perron stonden. Hij besloot om de koffers lekker in het baggagerek te laten, sprong als eerste uit de bus en wachtte geduldig tot de chauffeur de koffers en de trolleys aanreikte. Op het gemakje gingen we naar de vertrekhal. Bij United stond een enorme rij, maar bij het bordje Bagagedrop konden wij zo doorlopen. Dit kwam ons vanuit de rij op een flinke uitbrander van een der toekomstige medepassagiers te staan. Een ander bemoeide zich er ook mee en vertelde ons omstandig dat we voor een goede verstandhoudinbg toch beter in de lange rij konden gaan staan. Wij lapten de adviezen aan onze laars en waren in a jiffy aan de beurt om in te checken.

Geheel volgens de voorschriften meldde ik dat er nog een setje boarding passen ontbrak. De medewerker raadpleegde de gegevens en draaide twee setjes uit. Die van Lidy had een aparte kleur. Op mijn vraag wat hier de reden van was, antwoordde de man dat dit ‘for security reasons’ was en dat daar verder geen mededelingen over gedaan worden. Op haar boardingpas staan vier kapitale SSSSen, hetgeen wel illustreert dat ik me met een verdacht persoon op pad begeef. Tijdens de stop bij het Starbucksfiliaal op Zaventem zingen wij zachtjes voor ons heen: “Ik ben Alie Cyaankali, de gevaartlijkste vrouw van Rotterdam….”.

Het boarden verloopt,zoals altijd een beetje rommelig. Wij hebben sectienummer twee, maar we bereiken de ingang van de boarding area wegens opdringerig gepeupel met de boarding nummers vijf en stoelrij nummers 41, vrij moeizaam. Vanwege de SSSSen op haar conduitestaat mag Lidy zich even voor een full body scan melden. Ook haar tas en trolley worden uitvoerig onderzocht en mag zij verklaren waarom zij als ‘Ollander via Brussel reist. Tsja, leg dat maar eens uit. Je gaat natuurlijk niet zeggen dat het zo voordelig is, dus meldt ze vol overtuiging dat Zaventem voor ons gunstiger bereikbaar is dan Schiphol. Kennelijk is dit een goed argument, dus ze mag ook aan boord.

De begeerde stoelen 21 J en H wachten uitnodigend op ons, compleet met een lege overheadbin voor de twee trolleys. Oh, wat hebben we veel beenruimte. We nemen plaats en slaan genoegelijk, als in Basic Instinct, een  been over de knie, zodat we vooral een relaxte indruk maken op de bonte stoet personen die met onduidelijke pakjes, zakjes en bakjes aan ons voorbijtrekt. Wij herkennen de schreeuwers uit de rij bij de incheckbalie wel, maar kijken stoicijns voor ons uit. De zes stoelen voor ons, die voor de crew bestemd zijn, blijven zoals gebruikelijk niet lang leeg. Een onopvallend manneke met mediterraans voorkomen, schuift geruisloos in rij 20, de bordjes ‘reserved for cabincrew’ negerend. Lange tijd wordt hij gedoogd, even denken we zelfs dat hij er mee wegkomt. Tot het hoofd van de cabincrew belangstellend komt informeren naar ‘s mans boarding pass. Omstandig zoekt de man in alle zakken van zijn kostuum om uiteindelijk toch naar zijn oude stekkie op rij 41 teruggestuurd te worden. Even later doet een dikke dame van het type Wieteke van Dort een nieuwe poging. Gewapend met een zooi onduidelijke boekjes, blaadjes, schriftjes en snacks confiskeert ze twee stoelen en installeert ze zich uitbundig. Twee tellen later verzoekt een stewardess haar dringend met de whole kaboodle te verkassen. Mevrouw is niet blij en laat dit duidelijk merken, maar kiest uiteindelijk eieren voor haar geld. Ze verzamelt haar collectie curiosa en vertrekt.

We verlaten de gate op tijd maar staan een tijdje stil op de tarmac. Ik fluister Lidy toe dat dit waarschijnlijk wel weer voor security reasons zal zijn. Als de piloot het vertrek aankondigt, vraag ik voor de zekerheid nog even aan Lidy of ze toch wel de bietjes heeft afgezet. De piloot geeft een dotje gas en voor we het weten verdwijnt een mistig Zaventem onder ons en knijpen we de luikjes dicht voor het felle zonlicht. We zijn op weg! 

Na enige tijd werd ons de hamvraag van deze reis gesteld: Chicken or Pasta. Het werd pasta. Geduldig wachtte Teleton, die aan het gangpad zat, tot de stewardess en haar trolley zich ver genoeg van hem hadden verwijderd, zo dat onverwachte encounters uitgesloten schenen. Zorgvuldig prikte hij wat pasta aan het plastc vorkje en bracht het naar zijn mond. Door een overwachte turbulentie floepte de pasta van de vork en hobbelde het, met het rode goedje over Teleton’s schone gestreepte sweatshirt, zodat van een onbevlekte ontvangenis in de VS geen sprake meer zal zijn. De pasta hechtte zich voortreffelijk op de lichte strepen, zodat Teleton voor schobberdebonk door immigrations en security zal moeten. Over de lunch past slechts een eerbiedig zwijgen, want over smaak valt niet te twisten. Gelukkig hebben we uit eigen voorraad nog een megakrentenbol, wat versgebrande kingsize vliespinda’s en een superbanaan in petto, dus komen wij niet om van de honger.

Zonder noemenswaardige avonturen landen wij in Washington.Het circus van de immigration, customs en security nam een dik uur in beslag. Het wachten is nu op de dingen die komen gaan, maar vooral op ons vertrek om 17:45 lokale tijd richting Orlando. Zo te zien is het vliegtuig,zoals gebruikelijk, behoorlijk vol. Dank zij een verborgen stopcontactje en het vrije wifi net alhier, kunnen we dit blogje versturen.

We zijn inmiddels een beetje duf maar met de stemming is helemaal niks mis. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Vooruitblik

Allereerst allemaal reuze bedankt voor alle leuke reacties. Wat een warm gevoel, net alsof je in de aankomsthal op Orlando International aankomt. Je ruikt de vochtige, warme lucht als de deuren even openblijven, je hoort de peoplemover zachtjes zoemen. En dan weet je dat je bijna ‘thuis’ bent…

. En ook al schieten de Amerikanen weer in de scheuten over de zoveelste terreurpoging en zullen we ons misschien uit veiligheidsoverwegingen weer helemaal buitenstebinnen moeten keren, ons humeur krijgen ze niet kapot. Voor we het weten zijn we in full swing en draaien we de rondweg Noord op om aan een heerlijke vakantie te beginnen

Wegens een lekje is de lancering van de Discovery uitgesteld naar tenminste 3 november. Wij hadden ons al helemaal verzoend met het idee dat we de lancering voor de zoveelste keer net niet zouden kunnen bijwonen. Wij hadden niks te mopperen omdat we per slot van rekening de Atlantis dit voorjaar wel gezien hebben. Als het lekje niet al te lastig te verhelpen is, kunnen we volgende week Woensdag om even voor vier in de middag, onze tweede lancering van dit jaar bijwonen. Als je dan geen bofkont bent, dan weet ik het niet.

Kapper Jean Paul vierde deze week herfstvakantie, dus werd er niet geknipt. Dat betekent dat ik in Kissimmee weer op zoek mag naar een nieuw avontuur met een lokaal kapstertje die mij voor een paar dollar even vakkundig onder de tondeuse wil doorschuiven. Ben benieuwd of Lidy mij deze keer wel herkend als ik gekortwiekt ben. Helaas is er nu slechts drie weken beschikbaar om te recupereren…..

Van alle optredens in Epcot trekt die van Roger Hodgeson mij het meest aan. Rodger is de voormalig voorzanger van Supertramp dus dat wordt in ieder geval weer een feest van herkenning. Maar er treden ook minder bekende artiesten op en dat verrassingselement is ook wel weer leuk.

Hoewel het momenteel erg rustig is in de Orlando Area, banjeren er toch ook deze keer weer flink wat medeforummers van het Florida- en Orlandoforum en blogbekenden rond. Wellicht is er nog gelegenheid voor wat lotgenotencontact. Rick en Mandy zijn er al, net als de familie Snoeij  en Daniëlle en Sander. De familie Hofman vertrekt ook maandag vanaf Zaventem, maar zij vliegen via Chicago. Edwin en Lisa  bloggen ook, zij vertrekken ook maandag maar blijven eerst een poosje in New York. Op Cane Island krijgen we gezelschap van Dianne, Vincent en de kleine Thijs en de firsttimers Roberto en Wendy. Tot slot vliegen Natasja en John op maandag via Washington naar Amsterdam en de kans bestaat dat we ze op het vliegveld nog tegen het lijf lopen, zeker als ze ook met United vliegen.

Wij waren in de VS toen O.J. Simpson met de Bronco urenlang op de tv was en ook toen hij veroordeeld werd. Wij waren bij een van de laatste rally’s van Barrack Obama voor hij de presidentsverkiezingen won. Zullen we er nu getuige van zijn dat de Democraten de verkiezingen voor de Senaat verliezen? Het ziet er niet best voor ze uit. We waren in Florida   toen het luchtverkeer naar Europa vrijwel stil viel vanwege de IJslandse Vulkaan. Kortom, we hebben ons nog nooit verveeld en ook deze keer hopen we op min of meer onschuldige akkefietjes ter plekke, want die helpen enorm voor een interessant blog.

Natuurlijk zijn we ook benieuwd naar de Staat der Nederlanden als wij terugkomen. Bestaat Telfort nog of heeft Youp het bedrijf in één klap weggevaagd? Bestaat Europa eigenlijk nog wel, betalen we nog met de euro en zijn we nog wel met pensioen of moeten we gelijk een baantje gaan zoeken? Heeft Jan Smit een nazaat en is Eva nog bij Bram? Redt Rutte het en is hij eind november nog steeds dikke maatjes met Maxime en Geert? Hebben we een Koning Willem of doen we het nog een poosje met goeie ouwe Trix?

De komende weken boeit het ons even niet, nauwelijks Nieuwsuur, DWDD en al helemaal geen Pownieuws. Wij verheugen ons op Leno en Letterman en het moet in Europa wel heel bar en boos zijn, willen de Amerikaanse media er over berichten. Wat er hier ook gebeurt; wij weten van niks, we hebben het niet geweten en eigenlijk willen we het ook niet weten.

Op tafel ligt een mooi mapje met reisbescheiden. Tickets, vouchers, iternaries en twee paspoorten met foto’s waarop wij volgens de regels der Nederlandsche Staat onherkenbaar zijn. Gelukkig hebben we de vingerafdrukken nog! Twee lege koffers staan verlangend gereed om morgenochtend gevuld te worden. Vanwege een fikse verkoudheid is een extra voorraad Tempo, Fisherman’s Friend, Otrivin en Hibitane ingeslagen. De koffiebruine Franse Mademoisselle trappelt van ongeduld om ons naar Bruxelles te transporteren.

Bij de gedachte aan die heerlijke Belze frituur die ons morgen in de hoofdstraat van Diegem wacht, loopt ons het water  ons nu al in de bek maar vanavond doen wij het nog even op Moeders huisgemaakte soep met dikbelegde bruine boterhammen met kaas en pepersalami, omdat de koelkast nu eenmaal leeg moet. Wij vonden nog twee diepgevroren Aldi appelpunten voor bij de koffie vanavond zodat wij vannacht, als we er om drie uur even uit moeten om de klokken in de winterstand te zetten, geen honger zullen hebben.

En morgen? Morgen dan maken wij ons op z’n elfendertigst klaar voor vertrek naar het Ibis. De stemming is, zoals altoos uitstekend en wij hopen dat dit nog steeds zo is, als wij ons vanuit het verre Florida weer bij jullie melden. Tot dan!

Gebruiker

Ik zal het maar eerlijk toegeven; Ik kan het niet laten! Maar voor mij geen dure afkickkliniek in het brave Schotland of onderduikadres in Portugal. En in principe heb ik ook geen verantwoording af te leggen aan de Bobo’s van de Bond van Bloggers of de Federatie van Forummers over mijn gebruik van Fora, Blogger en Live Writer. Drie genotsmiddelen die, telkens als ik de pc opstart, verleidelijk naar mij lonken: ‘Gebruik mij dan, gebruik mij dan….’

En vandaag, midden in de laatste voorbereidingen voor onze reis tussen Halloween en Thanksgiving naar onze favoriete vakantiebestemming in Florida, ben ik voor de verleiding bezweken en heb ik ze toch weer gebruikt.

Het waren geen gemakkelijke maanden, zo tussen augustus en oktober. Fora en blogs waren afgezworen en de verbouwing was in volle gang in huize Teleton. Eerst confiskeerden de jongens van de bouw de garage, zodat onze koffiebruine Franse Mademoiselle in weer en wind moest overnachten. Daarna werd de woonkamer voor ons een no go area, toen de hal, de gang, het trappenhuis. Wij trokken ons terug in de slaapkamer, gewapend met krant en Senseo Cremato. De televisie aan het voeteneind, voor het old fashioned Howard Johnson gevoel. Ons onverwoestbare goede humeur zorgde er voor dat de stemming in huize Teleton nog net op een aanvaardbaar pitje sudderen bleef. Bij gebrek aan keuken en kookgerei voedden wij ons wekenlang via de plaatselijke spareribsboer, good old MacDonalds en niet te vergeten met het balletjesbuffet van de Swedish chef van Ikea. Ter afwisseling draaide de magnetron overuren met de Stoommaaltijden van Appie en de Lasagna van Aldi.

O, hoe groot was de verleiding om alle frustratie over het gebrek aan privacy van me af te Bloggen. Stoom uit de oren toen ook de laatste deur (die van de slaapkamer…) voor refurbishment werd meegevoerd in de groene bus van Mr. Portas uit Zevenbergen. Steigers, trappen, bussen verf, schuurpapiertjes, behangborstels, kwasten, rollers en afplakband zorgden voor een aparte aanblik van de doorgaans zo opgeruimde woning. Maar de mannen van schildersbedrijf Jan van Wijk uit Barendrecht en die van Mr. Portas hebben een prima stukje werk afgeleverd. En dat lucht mij erg op, want waar vind je tegenwoordig nog een goede handwerksman, die wat hij met zijn ogen ziet, met zijn handen maken kan? Mede dank zij de kannen koffie, sloten soep en karrevrachten koek die Teleton aan die gasten heeft verstrekt is, de renovatie uiteindelijk soepel en succesvol verlopen.

De gordijnen staan in bestelling en het nieuwe meubilair wordt direct na de vakantie geleverd zodat wij ons in de week voor Sinterklaas kunnen laten verrassen met de inhoud van de dozen eigen huisraad die nog in de garage staan opgeslagen. O, kom er eens kijken….!

En het is daarom dat wij op zondag 31 oktober met blij gemoed en gezwinde spoed richting vliegveld Zaventem vertrekken om de nacht in het immer voordelige Ibishotel aldaar door te brengen. Op maandagochtend rond de klok van negen uur worden wij immers aan de incheckbalie van United verwacht, daar de Boeing 777 om 11:10 uur richting Washington DC zal vertrekken. Voor zowel de héén- als de terugreis hebben wij beslag weten te leggen op de ruime en riante economy plus stoelen H en J op rij 21. Voor de vlucht van International Airport Dulles naar Orlando zitten we voor het eerst ook in de plusklasse op rij 10, beide stoelen aan het gangpad. Laat ons maar schuiven…

Omdat de jongens van www.alamo.de ons deze keer het beste aanbod deden, viel de keus op hen. We zijn benieuwd of we het met de beloofde Ford Escape moeten doen of dat we toch een aantrekkelijke oversized Or Similar uit de rij kunnen kiezen. Voor de overnachting ter plaatse viel de keus weer op Cane Island, ook deze keer geboekt bij onze vrienden van www.usafunvacations.nl . De Disney Crowdlevel Calender geeft waarden van 1 aan, wat er op duidt dat het zeer rustig in de parken zal zijn. De Disney jaarkaart is nog geldig, er staan leuke optredens in Epcot gepland en onze Never Expire kaart telt nog twee knipjes voor heerlijk dobberplezier in de Lekkere Lazy River. Voor Seaworld is maar liefst een kaart die twee jaar geldig is aangeschaft, met als bonus, voor een paar euro meer, ook twee jaar plonzen in Aquatica. De koers van de dollar is prima, de weersvooruitzichten van het zelfde laken een pak en United mailde ons of wij ons zo langzamerhand voor vertrek gereed willen gaan maken. Alsof wij nog enige aansporing nodig hebben!

De geoefende lezer zal begrijpen dat de stemming in huize Teleton door al dit goede nieuws helemaal hyper is. Eenmaal onderweg zullen wij de lezers van dit blog toch weer op ouderwetsche wijze kond doen van onze belevenissen in onze favoriete vakantieland Florida. Welkom terug dus, als gebruiker of gedoger van dit Blog. Ik hoop maar weer dat velen de verleiding om de stemming in huize Teleton regelmatig te komen peilen, niet kunnen weerstaan.

Blijf braaf

Ik heb gedurende lange tijd veel aardigheid beleefd aan het actief deelnemen aan de Fora over mijn favoriete vakantieland. Ook het lezen van blogs over Floridareizen gaf mij veel voldoening. Toch bekroop mij de laatste tijd een gevoel van verzadiging bij het lezen van en eventueel reageren op de topics en blogs. ‘Hoe is het weer volgend jaar dinsdag in Miami?’, ‘Zijn er ook koffers met knopen want ik krijg de rits zo moeilijk dicht?’ en ‘Wie weet of ze in Tallahassee opblaasbare vensterbanken verkopen?’ waren nooit mijn favoriete topics, maar ik worstelde me er blijmoedig doorheen om daarna weer met plezier aandacht te besteden aan onderwerpen die mijn belangstelling wel hadden.

Ernstig werd de verzadiging toen er op mijn favoriete Florida Forum met enige regelmaat niet te ontwijken berichten over een goedbedoeld handeltje in stickers en snoertjes verschenen. Steeds meer had ik het idee op een Rijnreisje terecht te zijn gekomen, waar de kapitein nog even een verplicht commercieel praatje houdt, voor je aan tafel mag aanschuiven. “Hoera ze zijn er weer, die fantastische Florida koelkastmagneten, profiteer er van nu het nog kan”, roeptoetert de kapitein, als het even kan drie maal daags. Omdat ze allemaal in hetzelfde schuitje zitten, jubelen passagiers en bemanning dat ze het een hele fijne aanbieding vinden, maar God hoort hen brommen.

Het aantal bloggers steeg in de afgelopen tijd enorm. Toegegeven, hierdoor steeg ook het aantal lezers van mijn eigen blog en ook daar had ik veel plezier in. Maar met de stijging van het aantal blogs, nam de afwisseling en de spanning bij het lezen helaas niet altijd toe. ongetwijfeld leggen alle bloggers hun ziel en zaligheid in hun reisverslag, de inhoud blijft voorspelbaar. We gebruiken immers allemaal min of meer dezelfde basiselementen zoals het vliegen, het eten, het slapen, het shoppen en het grote genieten in Florida. De bespreking van de zoveelste Victoria’s Secret/Chevrolet Aveo/Blooming Onion/Disney attractie/Tropische regenbui *) in een blog, werd mij te gortig.

Forummers en bloggers vormen een hechte community waar ik met plezier een aantal jaren actief deel van uit mocht maken. Maar nu, juist omdat ik er aan hecht de stemming in Huize Teleton opperbest te houden, is het voor mij tijd om te verkassen. Had ik mij, toen wij aanspraak maakten op ons zuurverdiende pensioenpotje, immers niet voorgenomen om voortaan nooit meer iets te doen waar ik geen zin in heb? En ik heb even niet zoveel zin meer in fora en blogs over Florida. Noch in de Blooming Onion, noch in blooming boops & bloomers van het secreet Victoria, laat staan in de plastic pastaprut van Martinair.

Vanaf nu voeg ik mij weer bij de categorie stille lezers van blogs en fora over Florida. Geen reacties meer, geen commentaar, geen advies, geen vragen, welkomstwoordjes en zelfs geen mening. Voor mijn columns over vakantie, fietstochtjes, verzorgingstehuizen en wat mij nog meer bezighoudt, zoek ik een beschut plekje op het internet. En om te voorkomen dat vriendelijke forumleden en trouwe volgers van mijn blog zich heel misschien zullen afvragen waar die Teleton ineens is gebleven, schrijf ik hier een laatste berichtje om te laten weten dat Lidy en ik het gelukkig prima maken en dat de stemming hier onverminderd uitstekend is. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Blijf braaf allemaal, houdoe en dadde ge bedankt zijt, da wittege!

*) svp doorhalen wat niet van toepassing is.

Mondje dicht…..

Vandaag hadden wij om 11 uur een afspraak met de Burgemeester van onze Gemeente om de aanvraag van mijn nieuwe paspoort af te handelen. Enige maanden geleden had de burgervader mij reeds schriftelijk verwittigd dat het document op 26 augustus zijn geldigheid verliezen zal. Maar niet getreurd, tegen betaling van slechts vijftig euro en negentig cents zou mij op verzoek een nieuw exemplaar worden uitgereikt.

Mits ik aan de nieuwe voorwaarden zou voldoen, natuurlijk. En die voorwaarden zijn niet mis. Kijk, dat wij voortaan vingerafdrukken moeten laten maken, vooruit. In mijn tijd gebeurde dat alleen wanneer de boven ons gestelden je van een zwaar misdrijf verdachten, maar in het kader van beter méé verlegen dan óm verlegen neemt De Overheid heden ten dage van iedere burger de afdruk van wijsvinger en duim in bewaring. Voor je eigen veiligheid wordt de informatie ook in de chip van je paspoort opgeslagen. Who cares, want je ziet er toch niets van. Niemand zal zeggen: “Goh, mijn vingerafdrukken stonden toch zo raar op de scan, ik herkende ze bijna niet…”.

Hoe anders is dat met de hedendaagse pasfoto. Deed men vroeger zijn best om zo charmant en aantrekkelijk mogelijk op de pasfoto te verschijnen, tegenwoordig wordt dit je onmogelijk gemaakt door de ingewikkelde wet- en regelgeving. Ik  vervoegde mij een poosje geleden bij  vakfotograaf Verschoore met het klemmend verzoek voor negen euro en negentig cents vier identieke foto’s van mij te schieten die aan de zware eisen zouden voldoen en waarmee ik ook nog eens voor de dag zou kunnen komen. De fotograaf zag er nauwkeurig op toe dat de breedte van ooraanzet  tot ooraanzet minimaal 16 en maximaal 20 millimeter bedroeg. Vervolgens werd de lengte van kin tot kruin op de  vereiste afstand gebracht, te weten minimaal 26 en maximaal 30 millimeter. Verschoore zette mijn hoofd recht naar voren, zorgde dat de ogen op één horizontale lijn stonden en rechtte mijn afgezakte schouders. Ik vond dat al veel werk voor een tientje, maar we waren er nog lang niet.

Want nu kwam het moeilijkste gedeelte. Eerst kostte het mij nogal wat moeite om de voorgeschreven blik in te stellen. Te streng, te arrogant, te lullig, te guitig, te droevig passeerden de revue. Uiteindelijk bereikten Verschoore en ik de juiste neutrale blik waarmee ik de komende vijf jaar menig grensbewaker zal moeten verleiden om tot het Beloofde Land toegelaten te worden. Nadat dit eenmaal was gelukt, werd mij verzocht mijn gulle lach achter gesloten lippen te verbergen. Ja, ho eens even…ik ben van 1952. Onze generatie kende alleen de schooltandarts met zijn amalgaamvullingen. Wij hadden geen orthodontist en die aan onze binnen- of buitenbeugels in onze bekkies sleutelde om de bijtspijkers in het gareel te houden. Wij kenden geen slotjes, elastiekjes, blokjes en plaatjes. Wij hebben levenslang een overbeet en lachen ongewild de hele dag al onze tanden bloot, hetgeen zo kenmerkend is voor de vrolijkheid van de vijftiger en zestiger jaren. Niks geen bescheiden glimlach voor mensen van onze generatie; wij hebben grote snakkers en dat willen we weten! Ons grote voorbeeld was Broer Konijn of Anky van Grunsven!

Maar voorschrift is voorschrift, dus ik besloot de mond dan maar met de hand gesloten te houden. Verschoore wees mij er echter op dat er in de regelgeving nadrukkelijk staat dat er geen zichtbare ondersteuning op de foto mag staan. Krampachtig hield ik de mond gesloten hetgeen de herkenbaarheid van de definitieve foto niet ten goede komt. Maar hij voldoet aan de voorschriften. Persoonlijk prefereer ik toch een big smile.!

Bij aankomst op het Gemeentehuis meldden we ons bij het beeldscherm dat de receptioniste sinds kort vervangt en kregen we een bonnetje. T605, neemt u plaats in de wachtruimte. Precies op tijd verscheen mijn nummer op het scherm waarop ik mij, met de vertrouwde brede glimlach, mijn bijna ongeldige paspoort en de pasfoto die volgens Verschoore aan alle vreselijke voorwaarden voldoet, samen met Lidy bij de balie van de Burgemeester vervoegde. Deze bleek de aanvraag van de paspoorten aan een beambte gedelegeerd te hebben. Wij slikten onze teleurstelling dapper weg en wensten haar een goede morgen.

Volgens mij word je van het afnemen van vingerafdrukken erg depressief. Wij hadden deze indruk al bij de Immigrationsofficers in de VS gekregen en ook bij deze mevrouw kon er geen grimlachje vanaf. ‘t Kan natuurlijk zijn dat zij een bijzonder strakke beugel had, zij was in ieder geval niet het zonnetje in huis. “Meneer Teleton?” klonk het vragend vanachter de balie, zonder dat ze mij een blik waardig keurde. “Present, sergeant”  dacht ik en kon nog net een saluut aan de baret onderdrukken. ”Linkerwijsvinger,” commandeerde ze, terwijl ze naar de scanner voor mij op de balie wees. “Zo waarlijk helpe mij God almachtig,” bromde ik bozig terwijl ik virtueel de hakken tegen elkaar klapte en de pink aan de vouw van de broek bracht. Vanwege de overbeet dacht ze toch dat ik vriendelijk naar haar lachte. “Foto bij?” klonk het van gene zijde. Omdat Lidy aan mijn houding zag dat ik net een lollige opmerking in de geest van liever een extra portie pindasaus wilde maken, porde ze mij in mijn zij en maakte een snelle beweging met de wijsvinger naar de mond. O, ja, da’s waar ook. Mondje dicht, mum’s the word; er wordt hier ten Gemeentehuize niet gelachen! 

Een onzichtbaar aantal ambtenaren gaat nu de komende week voor mij aan de slag om nog iets van het paspoort te maken. En dat valt om de donder niet mee. De handtekening lukt nooit zo lekker als je hem precies in zo’n vakje moet zetten. De pasfoto spreekt voor zich. Dus nu maar hopen dat de scan van de vier vingers goed gelukt is, zo dat die er nog een beetje aardig op staan.

Ik hoef niet meer….

In Het Huis waar tante verblijft, worden de eerste resultaten van bezuinigingen op de gezondheidszorg merkbaar. De leidinggevende, die Het Huis met hart en ziel bestierde, is vervangen. Er is een nieuwe, onzichtbare leidinggevende die ook verantwoordelijk is voor andere tehuizen. De medewerkers worden nu zo zwaar belast dat het ziekmeldingen regent en er is nauwelijks aandacht meer voor de inzet van de vrijwilligers. Kennelijk vindt de leiding het heel gewoon dat de vrijwilligers (één is zelf al hoogbejaard) zich belangeloos inzetten om het leven van hulpbehoevende bejaarden dragelijk en gezellig te maken. Een  vriendelijk woord of een klopje op de schouders is wel het minste wat zij verdienen.

Ook bij het groepje bewoners is er veel veranderd. Een aantal van hen  is van ouderdom gestorven, anderen zijn sterk achteruit gegaan. Ook aan tante knaagt de tand des tijds. Wij bezochten haar om haar verjaardag te vieren. Vorig jaar werd dit nog uitbundig gevierd met een high tea voor de bewoners, hun familieleden en de verzorgers. Zoveel drukte kunnen tante en de andere bewoners niet meer aan, dus kozen we, ook al omdat tante enige tijd geleden haar ondergebit zo goed verstopt heeft, dat niemand het meer terug kan vinden, dit jaar voor koffie met slagroomgebak. Daar laten we het bij; rumbonen en pindarotsjes zijn immers niet meer aan haar besteed.

Zodra de doos met gebak geopend wordt, staat tante onmiddellijk op om de inhoud te inspecteren. Ze stopt een paar vingers in de slagroom en likt deze smakelijk af. Om schade aan de overige gebakjes te voorkomen, leiden we haar terug naar de stoel en serveren  haar snel een gebakje. Dit gaat er als vanouds in als koek!

Daarna is het tijd voor de aubade. Wij zingen met gemengde gevoelens “Lang zal zij leven” en zij zingt hartstochtelijk mee. Daarna doen we samen nog wat liedjes en gedichtjes, waarbij je goed merkt dat zij verder achteruit is gegaan. Tot voor kort  vulde zij, wanneer ik “Hela gij bloempje” zei, foutloos aan met “Slaapt gij nu nog”.
Nu moet ik met de tweede regel helpen, waarbij haar, net op tijd het laatste woordje te binnen schiet.  “Nog” zegt ze opgelucht, terwijl ze trots in de rondte kijkt. Dit is het gedeelte van het bezoek waar zij altijd het meeste schik in heeft. Wij “doen” nog even “Onder moeders paraplu” en “Poesje Mauw” en ik merk dat ook hier alleen de laatste woordjes nog lukken. Voor haar is de pret niet minder. Ook bij de vijftigerjarenverjaarsvisite-grapjes kraait ze het weer even uit. “Zeg, weet je van wie je de groeten moet hebben”, begin ik. Ze kijkt me guitig aan, alsof ze weet wat er komt. “Van m’n zus Nol, met haar houten hielen…..!” Tante lacht en dus is het goed. Even later probeer ik het nog eens “Zeg, heb jij hem nog gezien, de laatste tijd?” Weer die guitige lach, en zonder haar reactie af te wachten, zeg ik: “Die aap met die rooie kont…..” Ze lacht om mij te plezieren, maar haar ogen staan droevig.

Tante wordt na een poosje moe en onrustig. Ze staat steeds op om haar moeder te gaan zoeken. Soms stopt ze even bij de suikerpot en neemt een flinke lepel, nadat ze eerst uit haar ooghoeken heeft gekeken of niemand haar ziet. Zorgvuldig likt ze de lepel af en zet hem weer terug. Ze komt een momentje bij ons zitten. Begroette ze ons ons onlangs nog met een hartelijk  “Hallo lieverds”, nu kijkt ze ons een beetje bedroefd aan en zegt steeds weer: “Ik hoef niet meer, ik heb er geen zin meer in” .

Ze staat weer op. Niets of niemand houdt haar tegen, ook de zware branddeur naar de gang niet. Ze hoeft alleen maar op de knop te drukken en dan opent de deur vanzelf. Maar in de drie jaar dat ze hier verblijft, hebben we haar dit niet kunnen leren. Lang had ze nog kracht genoeg om de deur zelf te openen. Nu zit ze steeds beklemd als ze zich toch door de smalle opening die ze weet te maken, probeert te worstelen. Plots snappen we ook hoe ze aan die beurse arm komt.

We besluiten afscheid te nemen en wijzen nog eens op de bloemen die we voor haar 93ste verjaardag hebben meegenomen. “Neem ze maar mee terug,” zegt tante ernstig en wij denken ineens te begrijpen wat ze ons eigenlijk wil zeggen als ze er aan toevoegt: “Ik hoef niet meer……..”.