Een goeie vraag!

Vol vertrouwen hees Teleton zich deze morgen weer in de korte boks. Toen hij in zijn pendekkie door de lamellen piepte om de toestand in de wereld onder ogen te zien, zag hij een staalblauwe lucht.  Maar die was er gisteren ook, zal de oplettende lezer onmiddellijk zeggen. En dat klopt! Maar de windchill waarschuwingen op de televisie waren er toen nog wel en vandaag niet meer. Geen moeder hoefde zich meer zorgen te maken dat haar kroost aan het zadel van hun fietsje zou vastvriezen. En er was een andere, belangrijke aanwijzing, die Teleton deed besluiten om de stap in de broek met de korte pijpjes te maken: De generatoren van de airco’s sloegen weer aan! Want wat was het rustig de afgelopen dagen. Heel de flat had  waarschijnlijk geruisloos de kachel opgepookt, maar vandaag loeien de airco’s weer op vole toeren!

Volledig album bekijken

Het wonen op de parterre van dit complex heeft zo zijn voor en nadelen. De boodschapjes zijn lekker snel binnen en je hoeft niet te knijpen als je moet plassen en je op de lift moet wachten. Nadeel is dat de patio aan de straatzijde nu niet direct uitnodigt om even in het zonnetje te gaan zitten. En omdat de vliegendeur ook nog eens lurps is en al uit de rails loopt als je er nog maar naar kijkt, vergaat je de lust om even naar buiten te piepen, helemaal. Niet voor niets hadden we een appartement op de verdieping met een balkonnetje als preferentie opgegeven. Maar ja, preferenties he…..Dat die andere preferentie, uitzicht op de pool, niet altijd gehonoreerd kan worden, is begrijpelijk. Meer dan 50 % van de appartementen kijkt nu eenmaal niet op de pool uit. En dat wij nu tegen de schutting van het RV-park aan zitten te kijken, nemen we voor een keertje maar op de koop toe.

Volledig album bekijken

Met het appartement zelf is niks mis. De oven bakt heerlijke broodjes, de magnetron piept heerlijke cinnamon rolls op en de koelkast houdt heerlijke colaatjes koud. Het is een rustig portiek, met vrij veel locals. De buurt is kinderrijk, rond half vier komt de kleurige optocht van de busstop op de hoek aangemarcheerd. De kids zijn welgemanierd, er wordt hier niks gesloopt, hinderlijk rondgehangen of geroeptoeterd, kortom er is geen overlast.

In de Pr1me Outlets aangekomen was de temperatuur inmiddels opgelopen tot 71 graadjes Fahrenheit. Celcius zou hier in ons land toch maar mooi bijna 22 graden voor geven en Piet Paulusma zou het winkelweer vast met een 9 honoreren. Onder een wolkenloze hemel, met een zacht briesje en met een zeer acceptabele dollarkoers is het immers heerlijk muilezelen. Jammer is dan weer dat we eigenlijk niet nodig hebben, vandaag. De Rockports rollen thuis zowat de kast uit, ook qua truien en vesten zitten we er warmpjes bij. Cosmetisch is er na de spectaculaire aanbiedingen van Prijzencircus en Dolle, Dwaze Dagen, niets aan Lidy te verdienen en ik ruik van mezelf veel te lekker om daar een dure fles Paco Rabanne tegen aan te gooien. Onze horloges lopen nog prima, de zonnebrillen zijn automatisch ingebouwd in onze dubbelfocusjes en we hebben ook geen gebrek aan tasjes, portemonnees, boxershorts of knikkerzakjes. Blijft natuurlijk wel de vraag wat we hier eigenlijk dan lopen te doen….? Goeie vraag!

Wij kochten een kleine cheeseburger (all the way, dat dan weer wel, natuurlijk..,) een regular fries en dito coke bij de Vijf brave borsten en nuttigden dit op een strategische plek uit de wind en in de zon op een bankje. In de foodcourt was namelijk een meneer onwel geworden en wij stelden geen prijs op cabaret van de toegesnelde EHBO-ers tijdens onze maaltijd.

Achteraf was dit een gemiste kans, want wie weet had er nog wel een schokkend, bloederig verhaal voor ons blog ingezeten. Bij het verlaten van de foodcourt zagen we nog wel uit onze ooghoeken dat de patient een feestelijke witte tulband kreeg aangelegd, hetgeen zijn overlevingskansen waarschijnlijk aanmerkelijk groter maakte, maar nadere informatie ontbreekt helaas. En daarom, beste lezers van dit doorgaans zo informatieve vakantieblog, waar je altoos wel weer een wijze levensles van opsteekt of dat voor die broodnodige glimlach om de zo strak gespannen lippen kan zorgen, moeten jullie het vandaag maar doen met onze hartelijk dank voor de belangstelling en de leuke reacties op onze dagelijkse schrijfsels in dit blog. Het is leuk om te weten dat ze worden gewaardeerd want dat draagt zeker bij aan die uitgelaten stemming in huize Teleton. En wat ondersteuning was nodig, want ‘we’ staan weer nationwide in de belangstelling, als Hollanders. Op iedere zender zie je de kop van onze ambassadeur Joran van der Sloot en daar wordt de stemming nu niet direct toppiejoppie van…..

Rest mij nog te melden dat de door chef Teleton persoonlijk opgepiepte diepgevrozen kipfajita’s van Fridays heerlijk waren en wij ons vanavond met een handje snacks en  een drankje voor de televisie posteren. IJs en weder dienende, wagen wij ons morgen naar Aquatica, wellicht komt daar dan weer een spetterend verhaal uit voort!

Just Another Day

Om 12 uur schoven wij aan bij The Festival of the Lion King in Disney’s Animal Kingdom. In de Olifantensectie, om precies te zijn! Wij passen ons aan en geven ons over, dit is een interactieve show. Lidy doet de beweginkjes foutloos, Teleton is bij “slap, slap” de weg al kwijt…..maar hij kent de tekst weer uit z’n hoofd. Samen dragen we bij aan het succes van deze altoos vrolijke show.

We halen een fastpass voor de Safari, later in de middag en wandelen richting Azie voor de lunch in het Yak & Yet Local Food Cafe. Dit is een selfservice restaurant. Zoals gebruikelijk zoeken wij op oud Europese wijze eerst een tafeltje en installeren ons daar, zodat de bestelling kan worden doorgegeven en opgehaald. Zo kan het ook, Amerikaanse zenuwlijders die met trays vol schuivend voedsel van het ene naar het andere tafeltje struikelen, om er uiteindelijk, als ze dan eindelijk een beschikbaar tafeltje hebben gevonden, achter te komen dat ze zelf even bestek hadden moeten pakken………

Het was rond de klok van een, dus spitsuur bij de eettentjes. Ik koos een rij waarin ik louter slimme, goedgeorganiseerde voorgangers bevroedde en niet van die ongeorganiseerde, twijfelende toeristen. Voor mij in de rij stonden twee dames. Goed gekleed, gekapt en gemanicuurd. Je verwacht dan dat de rest ook wel goed zit, of dat ze in ieder geval over zoveel gezond verstand beschikken, dat ze een eenvoudige bestelling kunnen doen. De rij vorderde maar langzaam, zodat wij alle tijd van de wereld hadden om het menu te bestuderen. We konden kiezen uit 5 menu’s en 4 sides, hoe makkelijk kan het leven zijn?

De dames waren aan de beurt. Ze hadden geen benul. Geduldig legde de kassiere het systeem uit; 5 menu’s, 4 sides een de usual drinks……So, what’s it gonna be, girls? De dames hadden wel trek in de Sweet ‘n Sour Chicken met rijst. Maar daar hoorde ananas en sweet peppers bij. Zou de kok misschien zo vriendelijk willen zijn deze te vervangen door worteltjes en broccoli? De kassiere slikte even. Ze vond het heel vervelend, maar dat ging niet lukken. Voor de worteltjes met broccoli moesten de dames het vleesmenu kiezen. Er viel een lange stilte, ik keek naar de grond. De dames deden nog een poging. Het was toch een kleine moeite, en was dat kleine beetje service nou zoveel gevraagd……? Mokkend bestelden ze uiteindelijk toch beiden een meal. De kassiere  noemde het bedrag. Oh, moest er vooraf worden afgerekend? Daar hadden de dames niet aan gedacht. Onder een diepe laag damesdingen werd een dikke enveloppe met dollars uit een van de tassen gevist. Nadat de rekening was voldaan, vroegen de dames of het mogelijk was om een briefje van twintig te wisselen. Omdat de klant in dit vreemde land, waar iedereen altijd stijf staat van de stress en de hurry, koning is, kon de kassiere dit niet weigeren.

Ik bestelde Meal nummer Twee en rekende met de creditcard af. Dit was in een paar seconden gepiept, dus trof ik de dames weer bij het uitgifteloket. Ik had ordernummer 148, de dames voor mij zouden dan 147 moeten hebben. Nummer 142 werd omgeroepen. De dames stapten vastberaden op het loketje af en vertrokken met twee trays. Een paar minuten later, kwamen ze verontwaardigd terug. Het was schandalig, ze hadden de verkeerde bestelling gekregen, en wat was dat hier voor een tent…..De uitgifte ging gewoon door. Nummer 148, my lucky number! En ik had weer flink wat te vertellen, toen ik bij Lidy aan het tafeltje schoof……..

Just Another Day

Na Nemo vertrokken wij richting Epcot voor een optreden van Jon Secada. Een latin popzanger. Jon had het net niet. Net even iets te lange uithalen, net even iets te veel dramatiek in z’n gezichtsuitdrukking, net even iets te lang die hemelse blik. Twintig minuten duurde het optreden en ze kropen voorbij. Wat een sof zeg en dat zal Teleton, die op iedere Braderie nog een positief woordje voor de plaatselijk accordeonist over heeft, niet snel zeggen. Jon bleek toch nog een wereldhit op zijn naam te hebben: Just Another Day. En, verdomd, die kende ik wel.

We sloten de dag af met een Cracker Barreltje. Volgens de berichten kunnen morgen de korte boksen weer uit de inloopkast gehaald worden, de bodywarmer kan ook weg en het vest kan weer achter in de auto. Altijd handig om aan te schieten als je even een boodschapje bij de Publix moet doen!

Just Another Day, met een staalbaluwe lucht en zeven zonnen aan de hemel. Een prima dag dus, en er komen er nog zoveel! Je begrijpt wel dat de stemming hier in huize Teleton opperbest is en als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo.

Laat maar waaien…..

De dingen gaan zoals ze gaan, hier op Cane Island. Toeristen en vaste bewoners leven in vrede samen maar van integratie lijkt geen sprake. De locals lijken de toeristen als de pest te mijden, kijken ijverig de andere kant op en zelfs een goedemorgen, –middag of –avond zit er meestal niet in. Kom je  toevallig samen aanrijden, dan wordt er discreet in het dashboardkasje gerommeld zodat een ontmoeting wordt vermeden. Tot op zekere hoogte kan ik de houding van de locals wel billijken. De toeristen zijn meestal luidruchtig, vliegen de trappen op, slaan met de deuren en toeteren twintig keer omdat dat zo leuk met de afstandsbediening van de auto gaat.  

Wij kwamen gisteravond thuis. Lokale Buurman, met in de ene hand zijn plastic zakje en in de andere hand een keffend Keesje aan de riem, nadert ons maar blijft bij de lantaarnpaal iets onduidelijks doen. Keesje begrijpt er niks van en wil wel door, baasje niet. Wij ruimen op ons gemakje de auto leeg, vestjes mee, TomTom uit de auto etc. Keesje keft, Buurman moppert op Keesje. Net als Buurman besluit toch maar voorbij te lopen, sluiten wij de schuifdeuren van de Dodge. Een close encounter met Buurman en Keesje is onvermijdelijk. Wij groeten beleefd en wensen hen een hele fijne avond. Buurman, anderhalve kop groter en minstens veertig kilogram zwaarder dan Teleton, versnelt zijn pas, alsof wij op het punt staan hem en/of Keesje te bespringen. Er kan geen knikje van af.

Van de weeromstuit laat Buurman zijn plastic zakje los. De wind blaast het in onze richting, ik zie dat het nog leeg is. Even twijfel ik, zal ik een poging wagen? Ik besluit Buurmans zakje te laten voor wat het is en laat het waaien. Wij zijn bij het portiek en kijken nog een keer om. Keesje brengt zich in het gras in stelling om de fax uit Darmstadt uit te printen. Buurman staat al met zijn katoenen zakdoek gereed, want hij mag dan niet vriendelijk zijn, hij houdt de buurt wel proper. En dan nu maar hopen dat Buurman, onderweg naar huis, geen niesbui heeft gekregen…..

Bodywarmer

Het was niet bekwaam vandaag. Kom je op, zie je een strak blauwe lucht. Dan hoort daar een korte boks met een t-shirt bij. Logisch, toch? Maar vandaag vroren, om maar eens een gevleugelde uitdrukking te gebuiken, de ballen bijna uit je korte broek. Dus hadden wij uit voorzorg de jeans uit de mottenballen gesjord, de trui (waar ondanks de wasbeurt de sporen van de pastaturbulentie nog zichtbaar op zijn) de jas, de bodywarmer en een paar oorwarmers aangetrokken voor we naar Epcot gingen.

En we waren niet enige vandaag. Wat een drukte. Het Food & Wine festival begint na 15 jaar nu toch kennelijk aan te slaan en extra publiek aan te trekken. Ik moet zeggen dat het ook wel professioneel wordt aangepakt. Geen armoeige kraampjes of standjes meer, maar luxe eettentjes met een schone, frisse uitstraling die bij het land past. Ook onze zuiderburen zijn vertegenwoordigd met mosselhapjes en wafels met geslachtsroom. Maar…ze zijn er ten minste en die ondernemende Hollanders, die handige zakenjongens, die waterlanders zitten zeker met hun finger in the dike, op hun windmills en wooden shoes? Diejen ‘Ollanders zijn in geen velden of wegen te bekennen hier. De Polen zijn er, met oosteuropese hapjes! Noord Korea, New Zealand, De Deutsche Leute selbstverstandlich en wij konden dan weer helemaal niks verzinnen? Een standje met lekkere van Dobbekroketten misschien?  Of een haringhapje? Niks er van, wat een armoei voor een land dat zich een handelsnatie noemt!

Niet alle bezoekers waren voorbereid op Iceage2. Zoekt men normaal massaal de schaduwrijke plekjes op om op een zonnige dag even aan de koperen ploert te ontsnappen, nu werd er gevochten om een plekje uit de wind in de zon. Vandaag was de omgekeerde rokjes dag. Waar wij Nederlandsche mannen, onder auspicien van Martin Bril en Jan Mulder, de eerste mooie lentedag waarop de dames hun nog witte benen onder een wulps rokje uit laten piepen, uitbundig vieren vanachter onze Ray Bans op de versgeverfde voorjaarsterrasjes, zo viert men hier de eerste mooie herfstdag waar de vrouwen in rare Pipobroeken, zakvormige alllesverhullende vesten en truien, liefst met hoodies al het moois wat zij te bieden hebben, juist uit het straatbeeld laten verdwijen. Verschrikkelijk. Neem dan een burka of een nikab, dat is nog spannend. Maar wie er nu voor hobbezakken rondlopen? Jan Mulder zou zeggen: Het was in en in triest!  Maar ja, wie zich vandaag abusievelijk nog wel zomers kleedde, moet dat vast met een fikse verkoudheid bekopen. Als er beleggers onder de lezers zijn; ik zeg Kleenex! Want er wordt vast wat afgesnotterd de komende dagen.

Drie kwartier voor aanvang van de eerste gig van Rodger Hodgson (formally Supertramp) meldden wij ons in het openluchttheater. Alle plaatsen aan de zonzijde waren reeds uitverkocht, dus nestelden wij ons in de schaduw. De wind blies met kracht 7 over de Worldlagoon. Het voelde meer alsof hij over een gletcher kwam, de windchill was enorm. Op deze wind was het decor niet berekend. De zware, rode gordijnen zwierden vervaarlijk heen en weer, de flarden mist uit de machines  waaiden alle kanten op, behalve de goede. Wij grapten, nog dat Rodger zich straks maar beter goed aan zijn gitaar mocht vasthouden. Het is zo’n mager menneke, die blaas je zo van het podium.

Stipt op tijd stapte Rodger op zijn piano af. Hij wreef zich in de handen, gelijk een slager die een fijne biefstuk voor zijn beste klant gaat afsnijden. Zijn lange, dunne, sliertige haar, dat gisteren nog zo bevallig tot op zijn schouders hing, waaide alle kanten op. Zo bleef er van het hoofd van onze Rodger, dat toch al niet veel soeps is, helemaal niks meer over. Nadat hij wat slierten haar  die zich rond de microfoon hadden gewonden, had losgepeuterd, sprak Rodger de wijze woorden: “This is gonna be exiting”. Daarna draaide hij het zelfde foutloze, bevlogen repertoire af. De fanclub was er weer, de staande ovatie na iedere song ook. Hetzelfde verlegen lachje van de artiest die hetzelfde witte overhemd, zwarte broek, zwart witte vestje, met witte sokken en dito schoenen droeg. Aan kleding heeft Rodger het niet opgemaakt in zijn leven, want als je filmpjes op Youtube bekijkt, heeft ‘ie verrassend vaak dezelfde outfit aan. Aan de kapper gaat het ook niet op, overigens. Zijn haar kan zo te zien wel een kuurtje gebruiken en de dooie punten moeten er ook eens uitgeknipt. Over ‘s mans muzikale kwaliteiten niks dan goeds, maar die zijn gisteren uitputtend behandeld. Gezien de ijzige temepratuur volstonden we vandaag met slechts een optreden.

In de Dodge warmden we ons wat op. Aangekomen in Lake Buena Vista waagden we ons nog even buiten voor een klein orienterend rondje langs de warme truienwinkels en de Foodcourt. De keuze viel op de Bourbon Chicken. Spectaculaire aankopen zijn er vandaag niet gedaan, of het moet de fles rozerode, bitterzoetsmakende hoestdrank zijn, die ik in een uiterste poging om de verkoudheid nu echt onder de knie te krijgen, heb aangeschaft. Wij zien, zoals tijdens zovele vakanties hier, de lancering van de Spaceshuttle Discovery met lede ogen aan ons neus voorbij gaan. Maar omdat we gelukkig de filmpjes, de foto’s maar vooral de herinneringen van de lancering in mei nog vers in ons geheugen gegrift hebben staan, blijft de stemming in huize Teleton onverkort uitsteekbaar. En mocht die stemming onverhoopt toch even te lijden hebben onder de tegenslag van de shuttle en de Kleine IJstijd die hier lijkt te zijn ingegaan, dan lezen we gewoon even de leuke, hartverwarmende, deskundige en meelevende reacties die veel lezers op ons blog achterlaten!

Volledig album bekijken

Rodger Hodgson

Roger was bepaald als kind niet moeders mooiste. Bij het neuzen uitdelen stond hij vooraan toen het model Zinksnijder werd uitgegeven. En toen hij, na een ongelukkige landing op de stang van zijn fiets ook ineens drie octaven hoger kon zingen dan andere jongens, zag de toekomst er somber voor hem uit. Wat moest er van zo’n jongen terechtkomen?

Muzikaal was hij wel, deze Roger. Hij schreef prachtige nummers, zong ze op zijn eigen, aparte intrigerende manier maar werd nooit die gevierde rockstar. Anno 2010  is het zo’n lelijke, onopvallende, bijna verlegen, magere man van middelbare leeftijd en al kent bijna niemand zijn naam, hij is wereldwijd bekend. Want iedereen zingt zijn nummers na de eerste akkoorden op de piano of op de gitaar, moeiteloos mee.

Picture this: Een eenvoudig maar meeslepend intro op de 12 snarige Rickenbacker 360 gitaar. De zanger mummelt wat: “Yeah, yeah, yeah yeah…..” Relaxte muziek! De saxofoon neuzelt nu mee en de zanger rommelt nog een beetje aan, zo lijkt het. “ Oooo yeah, Alright, Here we go again, Nay nay, Woh oh, Na na, Hey hey, Yeah”. De gitaar en de sax harmonieren nu prachtig met elkaar en de zanger zingt zijn lied:

Give a little bit
Give a little bit of your love to me
Give a little bit
I'll give a little bit of my love to you
There's so much that we need to share
So send a smile and show you care

We spreken hier over Roger Hodgeson, de leadzanger van de groep Supertramp. Miljoenen platen zijn er van de band verkocht. Ging er iets mis? Heeft Roger ergens een verkeerd contractje getekend? Vergeten zijn pensioentje te regelen? Hij is inmiddels zestig en trad vanavond op in Epcot. Roger is nog steeds lekker bij stem. Natuurlijk wordt zijn stem door de truckendoos van de popmuziek vervormd, maar als het onzuiver de doos ingaat, kan het er toch niet loepzuiver uitkomen! Of wel, soms?

Roger is een echte muzikant. Hij speelt de nummers alsof het de eerste keer is. Vlekkeloos natuurlijk, maar ook met gevoel. Hij ramt op de piano of bespeelt de Rickenbacker virtuoos. Een Canadese toeteraar/toetsenist begeleid hem. That’s it. Met z’n tweetjes op het podium en het klink prachtig. Roger heeft de neiging veel te kwebbelen, maar bij Disney houden ze van een strakke organisatie. Dus perst hij er in een half uurtje zes of zeven Supertramphits van zijn eigen hand uit. Supertramp? Solotramp zal je bedoelen! Natuurlijk “Give a litle bit”  met het mooie intro, want dat nummer hoort bij de echte hits die we allemaal wel van de Arbeidsvitaminen kennen. Dan verder op de Korg en de Yamahavleugel. “Take the long way” en “ Take a look at my girlfriend.” Er komt geen drummer aan te pas, al het ritme slaat hij uit zijn toetsen en het verveelt geen moment.

Tijd voor” The logical song” geen gemakkelijke kost voor de oortjes, maar de performance staat als een huis. De toeteraar snottert op de sax en het klinkt nog mooier dan op de plaat. Roger drumt op de piano en piept er vocaal loepzuiver van tussen. Wat minder bekend, maar met een heerlijke Hammond: “Oh Lord, is this mine?”. Zo simpel, zo gemakkelijk, zo relaxed en zo verschrikkelijk goed. Ik snapte nooit wat deze vogel op het North Sea Jazz Festival te zoeken had, maar zijn zaakje swingt hoor! De eerste gig is bijna afgelopen; nog even de meezinger “ Dreamer” en de heren sluiten af met “ It’s raining again”. Bijna verlegen druipt Rodger af, hij krijgt een staande ovatie en lijkt niet te geloven dat dat voor hem is bedoeld.

Bij het verlaten van het theater zette men prompt de hemelsluizen, waar de hele dag al mee gedreigd was, wagenwijd open, en het is niet meer droog geworden. Bedankt Rodger, it’s raining again! De tweede show was zo mogelijk nog mooier. Van scheurende saxen tot fluwelen gitaarspel, alles zit er in! Geen enkel showelement, geen poespas en af en toe een verlegen lachje. Of het is een goed acteur, of hij is nog steeds oprecht verbaasd dat hij mensen met zijn muziek ontroert.

Wij sloften tevreden door de plassen richting de Dodge op rij 12. Vrolijk zingend:

“It’s raining,
it’s pouring,
the old man is snooring,
he went to bed and bumped his head and he didn’t get up in the morning…”

Zo simpel, zo ongecompliceerd, kinderlijk bijna, maar zo leuk om een keer live mee te maken. Want dit kunnen alleen de hele groten. Je raken, je ontroeren en je versteld doen staan wat er allemaal uit die 88 toetsen of die 12 snaren getoverd kan worden. En van die groten, daar is die lelijke Rodger er toch maar mooi eentje van! Over de stemming in huize Teleton? Wil je het echt weten? Al giet het de komende drie weken pijpenstelen, de stemming is niet meer kapot te krijgen.

Morgen wordt de spaceshuttle gelanceerd. Als het doorgaat! Een once in a lifetime event. Maar Rodger Hodgeson treed morgen nog een keer op in Epcot en dat is ook niet mis. Kan die shuttle eigenlijk niet naar zaterdag verplaatst worden?

Over kikkers en brokken in de keel

Altijd gedacht dat de uitdrukking ‘kikker inde keel’ te maken had met het schorre geluid dat de kikkers wel maken. Inmiddels heb ik een heel andere verklaring voor deze uitdrukking, maar aangezien ik er niet de man naar ben, om op een goedkope manier lollig te doen over viezigheidjes,  ben ik bang dat ik het beter maar aan je eigen fantasie kan overlaten. Mij zal je niet meer horen over de vieze zaken, zoals de gewoonten bij het toiletgebruik in Noord Amerika. Geen woord meer over de voordelen van de diepspoelers, de kwalitieit van het toiletpapier, de hoogte van schaamschotjes tussen de plasbakken (indien aanwezig!) en de automatische flushers. Nou ja, heel misschien, als we een heel speciaal toiletavontruur beleven, dan kan het zijn dat het toch op dit blog terechtkomt……

Vandaag is hopelijk de laatste dag met een gezondheidspraatje. Vanmorgen was er nog wel een beetje verhoging, maar de ernstigste verschijnselen van verkoudheid, waar ik om viezigheidsredenen helaas verder geen mededelingen kan doen, lijken nu wel een stuk minder te zijn geworden. Ik heb als een roosje geslapen, met de aircoaggregaten op afstand. Helaas nog wel vergeten de ijsblokjesautomaat tijdig uit te schakelen. Toen om een uur of half drie, tussen twee remslaapjes in, de zoveelste lading ijs met donderend geraas in het bakje viel, ben ik er toch maar even uitgegaan om de switch om te schakelen.

Met betrekking tot mijn lofzang van gisteren op de Dollartree, moet ik een korte aanvulling geven. Thuis heeft Teleton natuurlijk een glimmende mahoniehouten badborstel met zeekoeienhaar voor een pijnloze scrub. Dat de kwaliteit van de Dollartreeborstel hier niet aan zou kunnen tippen, ligt voor de hand. Maar dat de schuier de hardheid van een nagelborsteltje zou hebben, viel toch een beetje tegen, vooral bij de reiniging van de wat meer kwetsbare delen. Hoeveel schuim de drie in een fles White Rain (for men) ook produceert, de borstel schuurt de tere huid onbarmhartig. De White Rain komt overigens in blauwe vorm uit de fles, maar een kniesoor die daar op let. En over shampooing en conditioning aspecten van dit wondermiddel niets dan goeds. Na een grondige inspectie van de hoofdhuid bleek er geen spoortje van rash meer te bekennen. En dat na slechts een behandeling! Geen roosje op de schouders, geen rode vlekken in de nek. En er is goed nieuws dames, want White Rain heeft ook een speciale lijn voor de kostenbewuste vrouw. Kijk voor meer info op whiterain.com!

De oven vertoonde vanmorgen kuren zodat de eerste baksels onherkenbaar verminkt in de vuilnisbak verdwenen. Het tweede baksel was een stuk beter en rond half tien zaten we alsnog aan het onbijt met een eitje, gebakken spek, kaas en tomaat. En met good old Regis en Kelly, natuurlijk. Tegen de noen vertrokken wij op het gemakje richting Seaworld. Bij gebrek aan lancering vandaag, konden we ons aan het originele plan houden. Op de Poinciana Boulevard vloog een prachtige witte reiger hoog boven de weg voor ons uit. Bij iedere vleugelslag leek zich een witte wolk uitlaatgas te vormen. Enkele meters verder werd ons zicht belemmerd door duizenden vette witte druppeltjes op de voorruit. Wat is de natuur toch mooi…..!

Gelukkig werken ook de ruitensproeiers van de Dodge perfect zodat we tijdig opmerkten dat de stoplichten op de kruising van de 535 op rood stonden. Hier stond een arme sloeber te collecteren voor een goed doel, vlak onder het bord waar duidelijk op geschreven stond dat dit hier, ondanks de hoge nood, ten strengste verboden was. Zo sneu, geen huis geen werk en ook niet kunnen lezen….Het stoplicht sprong op groen, maar dat verhinderde de auto voor mij niet om toch gewoon even te stoppen. Getuige het visje op de kofferbak was het waarschijnlijk iemand die zijn Christelijke Burgerplicht wilde doen. Het zoeken naar het juiste dollarbiljet kostte meer moeite dan gedacht. Het stoplicht sprong al weer op rood, hetgeen mijn Christelijke voorganger er niet van weerhield, toch maar full speed op te trekken. Hij wel, hij had immers vandaag vanwege de goede daad recht op een beschermengel. Wij wachtten geduldig terwijl de tandeloze, haveloze man met een uitdrukkingsloos gezicht naar ons staarde, tot wij het groene licht kregen om deze plek des onheils te verlaten.

Bij Seaworld aangekomen wisselden wij onze vouchers in voor kaartjes. Even scannen en het zaakje was gepiept. Vanaf vandaag kunnen we er weer twee jaar terecht. Het park was rustig en we wandelden op het gemakje naar Blue Horizons. Dit  een is een leuke show en we genoten met volle toeren. Voor de lunch hadden wij een breadbowl met chili con carne in gedachten. Bij de uitgiftebalie lieten ze zich niet gek maken en achter ons groeide de rij gestaag. Bij de condimenten sloegen wij een voorraadje plastic lepels voor de yoghurt in, wat peper en zout voor op de eitjes en wat extra zakjes mayo voor de heb.

We lunchten op ons dooie akkertje en zorgden dat we tijdig in het Sea Lion en Otterstadium waren voor de preshow van de mimespeler. Hij was op dreef vandaag en er werd weer erg om hem gelachen. Na afloop nog een korte wandeling door het park en laat in de middag naar huis. Op de parkeerplaats stond een grijze Jeep voor ons. Was het die van Alfons en Mirijam? Verder weer de gebruikelijke taferelen van zoekende mensen, waar hadden we de auto nu ook al weer gezet. Geen leuker vermaak dan leedvermaak.

En zo is de eerste echte vakantiedag al weer omgevlogen. We duimen voor de lancering van de Discovery, ergens deze week. Een aangrijpend evenement waar ik zelf maar geen genoeg van kan krijgen. Boven dat kleine witte rookpluimpje dat met donderend geweld tot buiten de dampkring wordt gestuwd, zitten namelijk mijn helden die baanbrekend werk voor ons in de ruimte doen. Kwetsbaar zijn ze, want met een kleine hapering in de techniek is het voor hen afgelopen. Maar in de meeste gevallen gaat de lancering gelukkig prima. En daar krijg ik dan weer een brok in de keel van, als je dat van zo dichtbij kunt meemaken. Manmoedig zal ik hem wegslikken en anders…. neem ik nog wel een Fisherman’s Friend.

Uitslag

Vandaag was een dag van aanpassing. Even aan de knopjes van de auto wennen bijvoorbeeld, zodat niet steeds de verkeerde schuifdeur openschuift als je met je handen vol boodschappen staat. En onze eigen Franse automaat blijft gewoon stilstaan als je de automaat inschakelt, deze automaat kruipt er onmiddelijk van tussen dus moet je je voet op de rem houden. ‘t zijn kleigheidjes, maar ze kunnen grote gevolgen hebben. En deze auto geeft geen piepjes, zoals thuis als er een nader te identificeren voorwerp te dicht in de buurt van de neus of de achterkant van de auto komt. Bij plotselinge buitjes moet je zelf de ruitenwissers aanzetten en als het donkert, gaan de lampen helaas niet van eiges aan. Opletten dus, gelukkig gaat er wel een alarm af als je de auto verlaat zonder dat je de lampen dooft dus is de kans dat Lidy de auto moet aanduwen als de batterij leeg is, vrijwel nihil is.

Verder zijn we zeer tevreden over de Dodge. Op vorige modellen had ik nogal eens kritiek omdat ze als een dweil door de plassen gingen. Vandaag hebben we even de proef op de som genomen en wat bleek? De Dodge gaf geen krimp, bleef kaarsrecht in het spoor en het stuur voelde lekker aan. Zijn wij dan met de Doge door de wasstraat gereden? Neen, het was vandaag een bewolkte dag en toen wij vanmiddag de boodschapjes gingen doen, regende het even fors en als we de weerman mogen geloven, komt er nog een schip met zure appelen aan. Ook moeten we rekening houden met een temperatuursverschil van 15 tot 20 graden. Dat wordt krabbelen ‘s morgens.

Voor de boodschappen vervoegden wij ons allereerst in de lokale Dollartree winkel. Geen onverdeeld genoegen, Het Kruidvat is er een winkelparadijs bij en daar moet je soms al met een polsstok over de rotzooi heenspringen. Maar de prijzen in de Dollartree winkels zijn ongelooflijk laag, dus kopen we daar wasmiddelen voor mensch en machine, een flesje desinfecterende handzeep met een pompje voor in de keuken en een plastic badborstel om de combifles douche/badschuim over de moeilijk bereikbare plekjes van Teletons overigens goddelijke lichaam te schuieren. Hij is niet zo van die Amerikaansche lapjes waar hij overigens, maar dat zal stom toeval zijn, altijd wel een vreemde krulhaar in vindt die absoluut niet correspondeert met de kleur die je zou verwachten. Ook de keukenrollen zijn bij de Dollartree lekker voordelig, net als antisceptisch spul voor het reinigen van toiletten, gootstenen, aanrechten en wasbakken. Mensch en materiaal zullen hier dus de komende weken niet vervuilen.

Daarna naar de Walmart voor de broodnodige prijsvergelijking. Lekker puh, we hebben weer flink bespaard. Tocht na,men we een diepvriesmaaltijd mee voor de moeilijke dagen, sloegen zes Cubaanse broodjes in en een kilo rode aardappelsalade. Samen met de bacon om te bakken en de flesjes water en cola komen we niet om van honger of dorst. Voor de gezond namen we ook nog een zak gemengde salade, wat tomaatjes en een lemon mee.

Bij de kapper was het lekker rustig. Er was een computerstoring dus er kon alleen cash geknipt worden. Wij weten niet beter! Ik kon onmiddellijk plaatsnemen op de bekende draaistoel. Het decolletee van de receptiekapster was even een reden om het onder het nylon kapmanteltje toch weer Spaansch benauwd te krijgen. Gelukkig werd Teleton door een andere kapster geknipt, wier welvingen net even ietsjes minder opwindend in zijn nek golfden. De vrouw sprak geen woord, tot de knipbeurt, nou ja geen schaar gezien, achter de rug was. Ik dacht even dat het Wendy van Dijk was, maar ik bleek volgens haar nog steeds aan dezelfde ‘little rash’ te lijden waar men in deze kapsalon wel een fijne shampoo voor had. Ze draaide hetzelfde repertoire af als haar collega een dik half jaar geleden. Of zou ik misschien toch…… Beschaamd dacht ik aan de familieflacon die we zojuist bij de Dollartree hadden gekocht en dankte de kapster vriendelijk voor het aanbod terwijl ik olijk antwoordde dat ik de rash wel zal overleven. Toch heb ik de hele avond al jeuk op mijn kop. Gek he?

Gewoontegetrouw hadden wij voor het muilezelen onze trolleys meegenomen. Nu wij ook in Cane Island op de begane grond bivakkeren, was dit eigenlijk niet meer zo nodig, de Dodge staat letterlijk voor de deur. Dan waren wij ook nog even bij Hotelbeds voor de formaliteiten. De dienstdoend jongeheer had kennelijk vroeger bij Alamo gewerkt, want hij had nog een prima verzekering zodat ik voor 40 dollar geen aanslag op mijn creditcardbudget hoefde te doen voor het depositbedrag dat ekkenlijk is opgetrokken tot maar liefst 500 dollar. Wij lieten hem beleefd zijn verhaal doen, maar omdat hij verzuimde om te vragen of wij van zijn aanbod gebruik wilden maken, bleef het lang en ongemakkelijk stil. Bij de cursus Verkooptechniek hadden ze hem kennelijk nog niet geleerd om ook echt om de deal te vragen. Uiteindelijk heb ik hem uit de droom geholpen met de opmerking dat het toch verreweg het beste voor mijn creditcardsaldo is, om maar geen verzekering af te sluiten. Nog even speelde de jongen met een foldertje over de themeparktickets. Hij verzamelde moed maar iets in hem zei dat hij zijn tijd wel beter kon gebruiken en hij legde de brochure terzijde.Wij wensten hem nog een fijne dag en hij ons een prima vakantie.

En zo hebben wij vandaag zonder te werken toch maar weer een hoop geld verdiend, maken we onszelf wijs.Genoeg om ons een doosje Claritin (dank aan Dr. Sonja) bij de Walmart te kopen, want die verkoudheid komt me zo langzamerhand de neus uit. Wel nog even de bijsluiter gelezen en wat blijkt? Als ik allergisch (onze buurvrouw zei altijd “agrarisch”, maar dit terzijde) voor Loratadine ben, bestaat de kans dat ik morgen niet meer wakker wordt. En laat dat nou zo’n beetje het enige zijn wat de stemming in huize Teleton kan bederven. Want ondanks de loopneus en de daarmee samenhangende ongemakken is de stemming opperbest en als er verder niets verandert, dan houden we dat het liefst zo!