Laat maar waaien…..

De dingen gaan zoals ze gaan, hier op Cane Island. Toeristen en vaste bewoners leven in vrede samen maar van integratie lijkt geen sprake. De locals lijken de toeristen als de pest te mijden, kijken ijverig de andere kant op en zelfs een goedemorgen, –middag of –avond zit er meestal niet in. Kom je  toevallig samen aanrijden, dan wordt er discreet in het dashboardkasje gerommeld zodat een ontmoeting wordt vermeden. Tot op zekere hoogte kan ik de houding van de locals wel billijken. De toeristen zijn meestal luidruchtig, vliegen de trappen op, slaan met de deuren en toeteren twintig keer omdat dat zo leuk met de afstandsbediening van de auto gaat.  

Wij kwamen gisteravond thuis. Lokale Buurman, met in de ene hand zijn plastic zakje en in de andere hand een keffend Keesje aan de riem, nadert ons maar blijft bij de lantaarnpaal iets onduidelijks doen. Keesje begrijpt er niks van en wil wel door, baasje niet. Wij ruimen op ons gemakje de auto leeg, vestjes mee, TomTom uit de auto etc. Keesje keft, Buurman moppert op Keesje. Net als Buurman besluit toch maar voorbij te lopen, sluiten wij de schuifdeuren van de Dodge. Een close encounter met Buurman en Keesje is onvermijdelijk. Wij groeten beleefd en wensen hen een hele fijne avond. Buurman, anderhalve kop groter en minstens veertig kilogram zwaarder dan Teleton, versnelt zijn pas, alsof wij op het punt staan hem en/of Keesje te bespringen. Er kan geen knikje van af.

Van de weeromstuit laat Buurman zijn plastic zakje los. De wind blaast het in onze richting, ik zie dat het nog leeg is. Even twijfel ik, zal ik een poging wagen? Ik besluit Buurmans zakje te laten voor wat het is en laat het waaien. Wij zijn bij het portiek en kijken nog een keer om. Keesje brengt zich in het gras in stelling om de fax uit Darmstadt uit te printen. Buurman staat al met zijn katoenen zakdoek gereed, want hij mag dan niet vriendelijk zijn, hij houdt de buurt wel proper. En dan nu maar hopen dat Buurman, onderweg naar huis, geen niesbui heeft gekregen…..

Bodywarmer

Het was niet bekwaam vandaag. Kom je op, zie je een strak blauwe lucht. Dan hoort daar een korte boks met een t-shirt bij. Logisch, toch? Maar vandaag vroren, om maar eens een gevleugelde uitdrukking te gebuiken, de ballen bijna uit je korte broek. Dus hadden wij uit voorzorg de jeans uit de mottenballen gesjord, de trui (waar ondanks de wasbeurt de sporen van de pastaturbulentie nog zichtbaar op zijn) de jas, de bodywarmer en een paar oorwarmers aangetrokken voor we naar Epcot gingen.

En we waren niet enige vandaag. Wat een drukte. Het Food & Wine festival begint na 15 jaar nu toch kennelijk aan te slaan en extra publiek aan te trekken. Ik moet zeggen dat het ook wel professioneel wordt aangepakt. Geen armoeige kraampjes of standjes meer, maar luxe eettentjes met een schone, frisse uitstraling die bij het land past. Ook onze zuiderburen zijn vertegenwoordigd met mosselhapjes en wafels met geslachtsroom. Maar…ze zijn er ten minste en die ondernemende Hollanders, die handige zakenjongens, die waterlanders zitten zeker met hun finger in the dike, op hun windmills en wooden shoes? Diejen ‘Ollanders zijn in geen velden of wegen te bekennen hier. De Polen zijn er, met oosteuropese hapjes! Noord Korea, New Zealand, De Deutsche Leute selbstverstandlich en wij konden dan weer helemaal niks verzinnen? Een standje met lekkere van Dobbekroketten misschien?  Of een haringhapje? Niks er van, wat een armoei voor een land dat zich een handelsnatie noemt!

Niet alle bezoekers waren voorbereid op Iceage2. Zoekt men normaal massaal de schaduwrijke plekjes op om op een zonnige dag even aan de koperen ploert te ontsnappen, nu werd er gevochten om een plekje uit de wind in de zon. Vandaag was de omgekeerde rokjes dag. Waar wij Nederlandsche mannen, onder auspicien van Martin Bril en Jan Mulder, de eerste mooie lentedag waarop de dames hun nog witte benen onder een wulps rokje uit laten piepen, uitbundig vieren vanachter onze Ray Bans op de versgeverfde voorjaarsterrasjes, zo viert men hier de eerste mooie herfstdag waar de vrouwen in rare Pipobroeken, zakvormige alllesverhullende vesten en truien, liefst met hoodies al het moois wat zij te bieden hebben, juist uit het straatbeeld laten verdwijen. Verschrikkelijk. Neem dan een burka of een nikab, dat is nog spannend. Maar wie er nu voor hobbezakken rondlopen? Jan Mulder zou zeggen: Het was in en in triest!  Maar ja, wie zich vandaag abusievelijk nog wel zomers kleedde, moet dat vast met een fikse verkoudheid bekopen. Als er beleggers onder de lezers zijn; ik zeg Kleenex! Want er wordt vast wat afgesnotterd de komende dagen.

Drie kwartier voor aanvang van de eerste gig van Rodger Hodgson (formally Supertramp) meldden wij ons in het openluchttheater. Alle plaatsen aan de zonzijde waren reeds uitverkocht, dus nestelden wij ons in de schaduw. De wind blies met kracht 7 over de Worldlagoon. Het voelde meer alsof hij over een gletcher kwam, de windchill was enorm. Op deze wind was het decor niet berekend. De zware, rode gordijnen zwierden vervaarlijk heen en weer, de flarden mist uit de machines  waaiden alle kanten op, behalve de goede. Wij grapten, nog dat Rodger zich straks maar beter goed aan zijn gitaar mocht vasthouden. Het is zo’n mager menneke, die blaas je zo van het podium.

Stipt op tijd stapte Rodger op zijn piano af. Hij wreef zich in de handen, gelijk een slager die een fijne biefstuk voor zijn beste klant gaat afsnijden. Zijn lange, dunne, sliertige haar, dat gisteren nog zo bevallig tot op zijn schouders hing, waaide alle kanten op. Zo bleef er van het hoofd van onze Rodger, dat toch al niet veel soeps is, helemaal niks meer over. Nadat hij wat slierten haar  die zich rond de microfoon hadden gewonden, had losgepeuterd, sprak Rodger de wijze woorden: “This is gonna be exiting”. Daarna draaide hij het zelfde foutloze, bevlogen repertoire af. De fanclub was er weer, de staande ovatie na iedere song ook. Hetzelfde verlegen lachje van de artiest die hetzelfde witte overhemd, zwarte broek, zwart witte vestje, met witte sokken en dito schoenen droeg. Aan kleding heeft Rodger het niet opgemaakt in zijn leven, want als je filmpjes op Youtube bekijkt, heeft ‘ie verrassend vaak dezelfde outfit aan. Aan de kapper gaat het ook niet op, overigens. Zijn haar kan zo te zien wel een kuurtje gebruiken en de dooie punten moeten er ook eens uitgeknipt. Over ‘s mans muzikale kwaliteiten niks dan goeds, maar die zijn gisteren uitputtend behandeld. Gezien de ijzige temepratuur volstonden we vandaag met slechts een optreden.

In de Dodge warmden we ons wat op. Aangekomen in Lake Buena Vista waagden we ons nog even buiten voor een klein orienterend rondje langs de warme truienwinkels en de Foodcourt. De keuze viel op de Bourbon Chicken. Spectaculaire aankopen zijn er vandaag niet gedaan, of het moet de fles rozerode, bitterzoetsmakende hoestdrank zijn, die ik in een uiterste poging om de verkoudheid nu echt onder de knie te krijgen, heb aangeschaft. Wij zien, zoals tijdens zovele vakanties hier, de lancering van de Spaceshuttle Discovery met lede ogen aan ons neus voorbij gaan. Maar omdat we gelukkig de filmpjes, de foto’s maar vooral de herinneringen van de lancering in mei nog vers in ons geheugen gegrift hebben staan, blijft de stemming in huize Teleton onverkort uitsteekbaar. En mocht die stemming onverhoopt toch even te lijden hebben onder de tegenslag van de shuttle en de Kleine IJstijd die hier lijkt te zijn ingegaan, dan lezen we gewoon even de leuke, hartverwarmende, deskundige en meelevende reacties die veel lezers op ons blog achterlaten!

Volledig album bekijken

Rodger Hodgson

Roger was bepaald als kind niet moeders mooiste. Bij het neuzen uitdelen stond hij vooraan toen het model Zinksnijder werd uitgegeven. En toen hij, na een ongelukkige landing op de stang van zijn fiets ook ineens drie octaven hoger kon zingen dan andere jongens, zag de toekomst er somber voor hem uit. Wat moest er van zo’n jongen terechtkomen?

Muzikaal was hij wel, deze Roger. Hij schreef prachtige nummers, zong ze op zijn eigen, aparte intrigerende manier maar werd nooit die gevierde rockstar. Anno 2010  is het zo’n lelijke, onopvallende, bijna verlegen, magere man van middelbare leeftijd en al kent bijna niemand zijn naam, hij is wereldwijd bekend. Want iedereen zingt zijn nummers na de eerste akkoorden op de piano of op de gitaar, moeiteloos mee.

Picture this: Een eenvoudig maar meeslepend intro op de 12 snarige Rickenbacker 360 gitaar. De zanger mummelt wat: “Yeah, yeah, yeah yeah…..” Relaxte muziek! De saxofoon neuzelt nu mee en de zanger rommelt nog een beetje aan, zo lijkt het. “ Oooo yeah, Alright, Here we go again, Nay nay, Woh oh, Na na, Hey hey, Yeah”. De gitaar en de sax harmonieren nu prachtig met elkaar en de zanger zingt zijn lied:

Give a little bit
Give a little bit of your love to me
Give a little bit
I'll give a little bit of my love to you
There's so much that we need to share
So send a smile and show you care

We spreken hier over Roger Hodgeson, de leadzanger van de groep Supertramp. Miljoenen platen zijn er van de band verkocht. Ging er iets mis? Heeft Roger ergens een verkeerd contractje getekend? Vergeten zijn pensioentje te regelen? Hij is inmiddels zestig en trad vanavond op in Epcot. Roger is nog steeds lekker bij stem. Natuurlijk wordt zijn stem door de truckendoos van de popmuziek vervormd, maar als het onzuiver de doos ingaat, kan het er toch niet loepzuiver uitkomen! Of wel, soms?

Roger is een echte muzikant. Hij speelt de nummers alsof het de eerste keer is. Vlekkeloos natuurlijk, maar ook met gevoel. Hij ramt op de piano of bespeelt de Rickenbacker virtuoos. Een Canadese toeteraar/toetsenist begeleid hem. That’s it. Met z’n tweetjes op het podium en het klink prachtig. Roger heeft de neiging veel te kwebbelen, maar bij Disney houden ze van een strakke organisatie. Dus perst hij er in een half uurtje zes of zeven Supertramphits van zijn eigen hand uit. Supertramp? Solotramp zal je bedoelen! Natuurlijk “Give a litle bit”  met het mooie intro, want dat nummer hoort bij de echte hits die we allemaal wel van de Arbeidsvitaminen kennen. Dan verder op de Korg en de Yamahavleugel. “Take the long way” en “ Take a look at my girlfriend.” Er komt geen drummer aan te pas, al het ritme slaat hij uit zijn toetsen en het verveelt geen moment.

Tijd voor” The logical song” geen gemakkelijke kost voor de oortjes, maar de performance staat als een huis. De toeteraar snottert op de sax en het klinkt nog mooier dan op de plaat. Roger drumt op de piano en piept er vocaal loepzuiver van tussen. Wat minder bekend, maar met een heerlijke Hammond: “Oh Lord, is this mine?”. Zo simpel, zo gemakkelijk, zo relaxed en zo verschrikkelijk goed. Ik snapte nooit wat deze vogel op het North Sea Jazz Festival te zoeken had, maar zijn zaakje swingt hoor! De eerste gig is bijna afgelopen; nog even de meezinger “ Dreamer” en de heren sluiten af met “ It’s raining again”. Bijna verlegen druipt Rodger af, hij krijgt een staande ovatie en lijkt niet te geloven dat dat voor hem is bedoeld.

Bij het verlaten van het theater zette men prompt de hemelsluizen, waar de hele dag al mee gedreigd was, wagenwijd open, en het is niet meer droog geworden. Bedankt Rodger, it’s raining again! De tweede show was zo mogelijk nog mooier. Van scheurende saxen tot fluwelen gitaarspel, alles zit er in! Geen enkel showelement, geen poespas en af en toe een verlegen lachje. Of het is een goed acteur, of hij is nog steeds oprecht verbaasd dat hij mensen met zijn muziek ontroert.

Wij sloften tevreden door de plassen richting de Dodge op rij 12. Vrolijk zingend:

“It’s raining,
it’s pouring,
the old man is snooring,
he went to bed and bumped his head and he didn’t get up in the morning…”

Zo simpel, zo ongecompliceerd, kinderlijk bijna, maar zo leuk om een keer live mee te maken. Want dit kunnen alleen de hele groten. Je raken, je ontroeren en je versteld doen staan wat er allemaal uit die 88 toetsen of die 12 snaren getoverd kan worden. En van die groten, daar is die lelijke Rodger er toch maar mooi eentje van! Over de stemming in huize Teleton? Wil je het echt weten? Al giet het de komende drie weken pijpenstelen, de stemming is niet meer kapot te krijgen.

Morgen wordt de spaceshuttle gelanceerd. Als het doorgaat! Een once in a lifetime event. Maar Rodger Hodgeson treed morgen nog een keer op in Epcot en dat is ook niet mis. Kan die shuttle eigenlijk niet naar zaterdag verplaatst worden?

Over kikkers en brokken in de keel

Altijd gedacht dat de uitdrukking ‘kikker inde keel’ te maken had met het schorre geluid dat de kikkers wel maken. Inmiddels heb ik een heel andere verklaring voor deze uitdrukking, maar aangezien ik er niet de man naar ben, om op een goedkope manier lollig te doen over viezigheidjes,  ben ik bang dat ik het beter maar aan je eigen fantasie kan overlaten. Mij zal je niet meer horen over de vieze zaken, zoals de gewoonten bij het toiletgebruik in Noord Amerika. Geen woord meer over de voordelen van de diepspoelers, de kwalitieit van het toiletpapier, de hoogte van schaamschotjes tussen de plasbakken (indien aanwezig!) en de automatische flushers. Nou ja, heel misschien, als we een heel speciaal toiletavontruur beleven, dan kan het zijn dat het toch op dit blog terechtkomt……

Vandaag is hopelijk de laatste dag met een gezondheidspraatje. Vanmorgen was er nog wel een beetje verhoging, maar de ernstigste verschijnselen van verkoudheid, waar ik om viezigheidsredenen helaas verder geen mededelingen kan doen, lijken nu wel een stuk minder te zijn geworden. Ik heb als een roosje geslapen, met de aircoaggregaten op afstand. Helaas nog wel vergeten de ijsblokjesautomaat tijdig uit te schakelen. Toen om een uur of half drie, tussen twee remslaapjes in, de zoveelste lading ijs met donderend geraas in het bakje viel, ben ik er toch maar even uitgegaan om de switch om te schakelen.

Met betrekking tot mijn lofzang van gisteren op de Dollartree, moet ik een korte aanvulling geven. Thuis heeft Teleton natuurlijk een glimmende mahoniehouten badborstel met zeekoeienhaar voor een pijnloze scrub. Dat de kwaliteit van de Dollartreeborstel hier niet aan zou kunnen tippen, ligt voor de hand. Maar dat de schuier de hardheid van een nagelborsteltje zou hebben, viel toch een beetje tegen, vooral bij de reiniging van de wat meer kwetsbare delen. Hoeveel schuim de drie in een fles White Rain (for men) ook produceert, de borstel schuurt de tere huid onbarmhartig. De White Rain komt overigens in blauwe vorm uit de fles, maar een kniesoor die daar op let. En over shampooing en conditioning aspecten van dit wondermiddel niets dan goeds. Na een grondige inspectie van de hoofdhuid bleek er geen spoortje van rash meer te bekennen. En dat na slechts een behandeling! Geen roosje op de schouders, geen rode vlekken in de nek. En er is goed nieuws dames, want White Rain heeft ook een speciale lijn voor de kostenbewuste vrouw. Kijk voor meer info op whiterain.com!

De oven vertoonde vanmorgen kuren zodat de eerste baksels onherkenbaar verminkt in de vuilnisbak verdwenen. Het tweede baksel was een stuk beter en rond half tien zaten we alsnog aan het onbijt met een eitje, gebakken spek, kaas en tomaat. En met good old Regis en Kelly, natuurlijk. Tegen de noen vertrokken wij op het gemakje richting Seaworld. Bij gebrek aan lancering vandaag, konden we ons aan het originele plan houden. Op de Poinciana Boulevard vloog een prachtige witte reiger hoog boven de weg voor ons uit. Bij iedere vleugelslag leek zich een witte wolk uitlaatgas te vormen. Enkele meters verder werd ons zicht belemmerd door duizenden vette witte druppeltjes op de voorruit. Wat is de natuur toch mooi…..!

Gelukkig werken ook de ruitensproeiers van de Dodge perfect zodat we tijdig opmerkten dat de stoplichten op de kruising van de 535 op rood stonden. Hier stond een arme sloeber te collecteren voor een goed doel, vlak onder het bord waar duidelijk op geschreven stond dat dit hier, ondanks de hoge nood, ten strengste verboden was. Zo sneu, geen huis geen werk en ook niet kunnen lezen….Het stoplicht sprong op groen, maar dat verhinderde de auto voor mij niet om toch gewoon even te stoppen. Getuige het visje op de kofferbak was het waarschijnlijk iemand die zijn Christelijke Burgerplicht wilde doen. Het zoeken naar het juiste dollarbiljet kostte meer moeite dan gedacht. Het stoplicht sprong al weer op rood, hetgeen mijn Christelijke voorganger er niet van weerhield, toch maar full speed op te trekken. Hij wel, hij had immers vandaag vanwege de goede daad recht op een beschermengel. Wij wachtten geduldig terwijl de tandeloze, haveloze man met een uitdrukkingsloos gezicht naar ons staarde, tot wij het groene licht kregen om deze plek des onheils te verlaten.

Bij Seaworld aangekomen wisselden wij onze vouchers in voor kaartjes. Even scannen en het zaakje was gepiept. Vanaf vandaag kunnen we er weer twee jaar terecht. Het park was rustig en we wandelden op het gemakje naar Blue Horizons. Dit  een is een leuke show en we genoten met volle toeren. Voor de lunch hadden wij een breadbowl met chili con carne in gedachten. Bij de uitgiftebalie lieten ze zich niet gek maken en achter ons groeide de rij gestaag. Bij de condimenten sloegen wij een voorraadje plastic lepels voor de yoghurt in, wat peper en zout voor op de eitjes en wat extra zakjes mayo voor de heb.

We lunchten op ons dooie akkertje en zorgden dat we tijdig in het Sea Lion en Otterstadium waren voor de preshow van de mimespeler. Hij was op dreef vandaag en er werd weer erg om hem gelachen. Na afloop nog een korte wandeling door het park en laat in de middag naar huis. Op de parkeerplaats stond een grijze Jeep voor ons. Was het die van Alfons en Mirijam? Verder weer de gebruikelijke taferelen van zoekende mensen, waar hadden we de auto nu ook al weer gezet. Geen leuker vermaak dan leedvermaak.

En zo is de eerste echte vakantiedag al weer omgevlogen. We duimen voor de lancering van de Discovery, ergens deze week. Een aangrijpend evenement waar ik zelf maar geen genoeg van kan krijgen. Boven dat kleine witte rookpluimpje dat met donderend geweld tot buiten de dampkring wordt gestuwd, zitten namelijk mijn helden die baanbrekend werk voor ons in de ruimte doen. Kwetsbaar zijn ze, want met een kleine hapering in de techniek is het voor hen afgelopen. Maar in de meeste gevallen gaat de lancering gelukkig prima. En daar krijg ik dan weer een brok in de keel van, als je dat van zo dichtbij kunt meemaken. Manmoedig zal ik hem wegslikken en anders…. neem ik nog wel een Fisherman’s Friend.

Uitslag

Vandaag was een dag van aanpassing. Even aan de knopjes van de auto wennen bijvoorbeeld, zodat niet steeds de verkeerde schuifdeur openschuift als je met je handen vol boodschappen staat. En onze eigen Franse automaat blijft gewoon stilstaan als je de automaat inschakelt, deze automaat kruipt er onmiddelijk van tussen dus moet je je voet op de rem houden. ‘t zijn kleigheidjes, maar ze kunnen grote gevolgen hebben. En deze auto geeft geen piepjes, zoals thuis als er een nader te identificeren voorwerp te dicht in de buurt van de neus of de achterkant van de auto komt. Bij plotselinge buitjes moet je zelf de ruitenwissers aanzetten en als het donkert, gaan de lampen helaas niet van eiges aan. Opletten dus, gelukkig gaat er wel een alarm af als je de auto verlaat zonder dat je de lampen dooft dus is de kans dat Lidy de auto moet aanduwen als de batterij leeg is, vrijwel nihil is.

Verder zijn we zeer tevreden over de Dodge. Op vorige modellen had ik nogal eens kritiek omdat ze als een dweil door de plassen gingen. Vandaag hebben we even de proef op de som genomen en wat bleek? De Dodge gaf geen krimp, bleef kaarsrecht in het spoor en het stuur voelde lekker aan. Zijn wij dan met de Doge door de wasstraat gereden? Neen, het was vandaag een bewolkte dag en toen wij vanmiddag de boodschapjes gingen doen, regende het even fors en als we de weerman mogen geloven, komt er nog een schip met zure appelen aan. Ook moeten we rekening houden met een temperatuursverschil van 15 tot 20 graden. Dat wordt krabbelen ‘s morgens.

Voor de boodschappen vervoegden wij ons allereerst in de lokale Dollartree winkel. Geen onverdeeld genoegen, Het Kruidvat is er een winkelparadijs bij en daar moet je soms al met een polsstok over de rotzooi heenspringen. Maar de prijzen in de Dollartree winkels zijn ongelooflijk laag, dus kopen we daar wasmiddelen voor mensch en machine, een flesje desinfecterende handzeep met een pompje voor in de keuken en een plastic badborstel om de combifles douche/badschuim over de moeilijk bereikbare plekjes van Teletons overigens goddelijke lichaam te schuieren. Hij is niet zo van die Amerikaansche lapjes waar hij overigens, maar dat zal stom toeval zijn, altijd wel een vreemde krulhaar in vindt die absoluut niet correspondeert met de kleur die je zou verwachten. Ook de keukenrollen zijn bij de Dollartree lekker voordelig, net als antisceptisch spul voor het reinigen van toiletten, gootstenen, aanrechten en wasbakken. Mensch en materiaal zullen hier dus de komende weken niet vervuilen.

Daarna naar de Walmart voor de broodnodige prijsvergelijking. Lekker puh, we hebben weer flink bespaard. Tocht na,men we een diepvriesmaaltijd mee voor de moeilijke dagen, sloegen zes Cubaanse broodjes in en een kilo rode aardappelsalade. Samen met de bacon om te bakken en de flesjes water en cola komen we niet om van honger of dorst. Voor de gezond namen we ook nog een zak gemengde salade, wat tomaatjes en een lemon mee.

Bij de kapper was het lekker rustig. Er was een computerstoring dus er kon alleen cash geknipt worden. Wij weten niet beter! Ik kon onmiddellijk plaatsnemen op de bekende draaistoel. Het decolletee van de receptiekapster was even een reden om het onder het nylon kapmanteltje toch weer Spaansch benauwd te krijgen. Gelukkig werd Teleton door een andere kapster geknipt, wier welvingen net even ietsjes minder opwindend in zijn nek golfden. De vrouw sprak geen woord, tot de knipbeurt, nou ja geen schaar gezien, achter de rug was. Ik dacht even dat het Wendy van Dijk was, maar ik bleek volgens haar nog steeds aan dezelfde ‘little rash’ te lijden waar men in deze kapsalon wel een fijne shampoo voor had. Ze draaide hetzelfde repertoire af als haar collega een dik half jaar geleden. Of zou ik misschien toch…… Beschaamd dacht ik aan de familieflacon die we zojuist bij de Dollartree hadden gekocht en dankte de kapster vriendelijk voor het aanbod terwijl ik olijk antwoordde dat ik de rash wel zal overleven. Toch heb ik de hele avond al jeuk op mijn kop. Gek he?

Gewoontegetrouw hadden wij voor het muilezelen onze trolleys meegenomen. Nu wij ook in Cane Island op de begane grond bivakkeren, was dit eigenlijk niet meer zo nodig, de Dodge staat letterlijk voor de deur. Dan waren wij ook nog even bij Hotelbeds voor de formaliteiten. De dienstdoend jongeheer had kennelijk vroeger bij Alamo gewerkt, want hij had nog een prima verzekering zodat ik voor 40 dollar geen aanslag op mijn creditcardbudget hoefde te doen voor het depositbedrag dat ekkenlijk is opgetrokken tot maar liefst 500 dollar. Wij lieten hem beleefd zijn verhaal doen, maar omdat hij verzuimde om te vragen of wij van zijn aanbod gebruik wilden maken, bleef het lang en ongemakkelijk stil. Bij de cursus Verkooptechniek hadden ze hem kennelijk nog niet geleerd om ook echt om de deal te vragen. Uiteindelijk heb ik hem uit de droom geholpen met de opmerking dat het toch verreweg het beste voor mijn creditcardsaldo is, om maar geen verzekering af te sluiten. Nog even speelde de jongen met een foldertje over de themeparktickets. Hij verzamelde moed maar iets in hem zei dat hij zijn tijd wel beter kon gebruiken en hij legde de brochure terzijde.Wij wensten hem nog een fijne dag en hij ons een prima vakantie.

En zo hebben wij vandaag zonder te werken toch maar weer een hoop geld verdiend, maken we onszelf wijs.Genoeg om ons een doosje Claritin (dank aan Dr. Sonja) bij de Walmart te kopen, want die verkoudheid komt me zo langzamerhand de neus uit. Wel nog even de bijsluiter gelezen en wat blijkt? Als ik allergisch (onze buurvrouw zei altijd “agrarisch”, maar dit terzijde) voor Loratadine ben, bestaat de kans dat ik morgen niet meer wakker wordt. En laat dat nou zo’n beetje het enige zijn wat de stemming in huize Teleton kan bederven. Want ondanks de loopneus en de daarmee samenhangende ongemakken is de stemming opperbest en als er verder niets verandert, dan houden we dat het liefst zo!

Waar rook is….

Het boarden van vlucht 804 was begonnen en wij maakten ons gereed voor de aanval. Net toen wij onze stoelen met stopcontact wilden opgeven, volgde een alarmerende mededeling. De captain had een brandlucht geroken, het vliegtuig werd geevacueerd, nadere mededelingen volgen…..Wij namen bedeesd weer plaats en staken de stekker weer in het zo geliefde stopcontact, om iedere discussie in een latere fase te vermijden.

De neus van de captain moet minstens zo van slag zijn geweest als die van Teleton, want nadat alle veiligheidsprocedures waren doorlopen, werd vastgesteld dat het hier om een loos alarm ging. Het boarden werd voortgezet. Wij hadden sectie vier, maar besloten toch iets eerder naar binnen te sneeken. Te laat….onze stoelen op rij 10, nota bene direct naast de ingang, waren nog wel beschikbaar maar de eerste vrije bagagebak bevond zich pas op rij 23. Het zit eens mee (het vliegtuig vatte immers geen vlam) en het zit eens tegen. ( we zullen het vliegtuig nu als laatste moeten verlaten, probeer maar eens tegen de stroom in te lopen…)

Van de vlucht herinner ik mij niet veel. Na de landing, die ondanks alle slechts een kwartiertje later dan gepland was, wachtten wij geduldig tot we onze trolleys konden ophalen. Hierdoor kwamen ook als laatste bij de kofferband, wat als voordeel had dat de koffers direct kwamen. Vijftien andere kandidaten telde de rij bij Alamo voor mij. Maar, het moet gezegd, de bezetting was optimaal en er werd vlot gewerkt. Slechts een stel zat in de tang, ik schat dat zij vele honderden dollars armer op pad gingen. Ik hoorde dat ze een upgrade namen, voor de aanvullende verzekeringen kozen en ook nog maar Road Side assist accepteerden. Wilt u hier even tekenen, niets staat een onbezorgde vakantie nog in de weg! Bingo, voor de baliemedewerker.

Trots legde ik mijn Quicksilverpasje op de balie. Net toen ik mijn rijbewijs en creditcard wilde offreren, vertelde de medewerker dat ik toch direct naar de garage had mogen gaan. Hallelujah, eindelijk een regeling die ook voor Europese gasten van toepassing is! We snelden naar de overkant, vol verwachting wat de Midsize SUV row ons deze keer te bieden had. Niets dan minivans! Nou ja en een geblutste Kia Rio die daar waarschijnlijk al een paar weken op een onnozelaar staat te wachten. Wij plantten de koffers voor een Kia Sidonia (of zoiets…) maar omdat we toch laat waren, kon een wandelingetje langs de volledige rij er nog wel af. Als achterste in de rij stond een witte Dodge Grand Caravan op ons te wachten. Automatische schuifdeuren, 7 zetels, cosy sfeerverlichting in de portieren en 366 miles op de teller. We doen het er maar mee…..

Bij de slagboom wilde de vriendelijke juffrouw toch nog graag even het rijbewijs en de creditcard vasthouden. Binnen een minuutje was de zaak geregeld en draaiden we de parkeergarage uit. Tom Tom meldde zich ook direct, niet direct noodzakelijk maar wel altijd gezellig!

De man van middelbare leeftijd bij de Publix stond er op om onze boodschappen in de auto te leggen. “Past u op uw eieren meneer?”, vroeg hij zorgzaam. Meneer, ik doe al jaren niets anders! Bij Hotelbeds waren ze nog op en werd de enveloppe handmatig aangeboden. Wij hadden als preferentie opgegeven “ Niet op de begane grond, wel poolview en natuurlijk internet”. Omdat de klant nu eenmaal koning is, protesteerden we tegen het appartement dat zich op de begane grond bevindt. Hoe ik dat wist, vroeg de vriendelijke verkoopvrouw. Wij kennen Cane Island als onze broekzak! Zij vroeg ons om het toch maar te proberen, mochten we niet tevreden zijn, dan mogen we ons melden.

Wij lieten ons, na de gebruikelijke plichtplegingen geruisloos tussen de klamme lappen schuiven in de slaapkamer waar ook de tv stond. Net in slaap werden we al weer gewekt door een snerpend geluid. Het kwam van buiten…We piepten door de lamellen en zagen de zes airco-agregaten van dit protiek voor ons slaapkamerraam staan…..Wederom kwamen de oordopjes prima van pas en nadat wij vanmorgen om half acht zijn opgestaan, besloten we om hier te blijven en de tv maar even in de andere slaapkamer te zetten. En zo geschiedde.

Na een worsteling van een klein uurtje om de noodzakelijk driver te installeren zodat Mini en Modem weer met elkaar kunnen praten, genieten we nu ook van gratis internet. Er is tegenwoordig ook een draadloos net op Cane Island, maar dat kost 14 cent per minuut. Handig voor noodgevallen, maar toch maar liever een gratis verbinding. Het appartement is top notch met de Dr. Horton inrichting met granieten tafel, lederen stoelen en een lekkere fauteuil voor de verwende/vermoeide vakantieganger. Lidy managet de bagage, ik keutel wat rond. Het is lekker rustig, want door de verkoudheid heeft inmiddels ook Teleton’s stem het begeven. Maar een blogje schrijven, dat lukt nog wel, zeker nu de stemming hier, ondanks het bewolkte weer, nog immer opperbest is. En als dat zo blijft, (en dat zit er, gezien de leuke reacties van de lezers, dik in), dan verandert daar verder niks aan.

SSSSS

Precies 24 uur voor vertrek stuurde United ons een mail met het verzoek om alvast in te checken. Dit verliep de eerste keer niet geheel vlekkeloos, maar bij een tweede poging volgde toch de heugelijke tijding dat het inchecken gelukt was. Het printen van de boardingpass was slechts voor passagier Teleton mogelijk, wij kregen het advies om ons op de luchthaven bij een medewerker te melden voor nadere instructies.

Na de gebruikelijke backlot tour over Zaventem kwamen wij op het busstation aan. Vanuit de bus zag het geoefend oog van Teleton dat er slechts twee bagagewagentjes op het perron stonden. Hij besloot om de koffers lekker in het baggagerek te laten, sprong als eerste uit de bus en wachtte geduldig tot de chauffeur de koffers en de trolleys aanreikte. Op het gemakje gingen we naar de vertrekhal. Bij United stond een enorme rij, maar bij het bordje Bagagedrop konden wij zo doorlopen. Dit kwam ons vanuit de rij op een flinke uitbrander van een der toekomstige medepassagiers te staan. Een ander bemoeide zich er ook mee en vertelde ons omstandig dat we voor een goede verstandhoudinbg toch beter in de lange rij konden gaan staan. Wij lapten de adviezen aan onze laars en waren in a jiffy aan de beurt om in te checken.

Geheel volgens de voorschriften meldde ik dat er nog een setje boarding passen ontbrak. De medewerker raadpleegde de gegevens en draaide twee setjes uit. Die van Lidy had een aparte kleur. Op mijn vraag wat hier de reden van was, antwoordde de man dat dit ‘for security reasons’ was en dat daar verder geen mededelingen over gedaan worden. Op haar boardingpas staan vier kapitale SSSSen, hetgeen wel illustreert dat ik me met een verdacht persoon op pad begeef. Tijdens de stop bij het Starbucksfiliaal op Zaventem zingen wij zachtjes voor ons heen: “Ik ben Alie Cyaankali, de gevaartlijkste vrouw van Rotterdam….”.

Het boarden verloopt,zoals altijd een beetje rommelig. Wij hebben sectienummer twee, maar we bereiken de ingang van de boarding area wegens opdringerig gepeupel met de boarding nummers vijf en stoelrij nummers 41, vrij moeizaam. Vanwege de SSSSen op haar conduitestaat mag Lidy zich even voor een full body scan melden. Ook haar tas en trolley worden uitvoerig onderzocht en mag zij verklaren waarom zij als ‘Ollander via Brussel reist. Tsja, leg dat maar eens uit. Je gaat natuurlijk niet zeggen dat het zo voordelig is, dus meldt ze vol overtuiging dat Zaventem voor ons gunstiger bereikbaar is dan Schiphol. Kennelijk is dit een goed argument, dus ze mag ook aan boord.

De begeerde stoelen 21 J en H wachten uitnodigend op ons, compleet met een lege overheadbin voor de twee trolleys. Oh, wat hebben we veel beenruimte. We nemen plaats en slaan genoegelijk, als in Basic Instinct, een  been over de knie, zodat we vooral een relaxte indruk maken op de bonte stoet personen die met onduidelijke pakjes, zakjes en bakjes aan ons voorbijtrekt. Wij herkennen de schreeuwers uit de rij bij de incheckbalie wel, maar kijken stoicijns voor ons uit. De zes stoelen voor ons, die voor de crew bestemd zijn, blijven zoals gebruikelijk niet lang leeg. Een onopvallend manneke met mediterraans voorkomen, schuift geruisloos in rij 20, de bordjes ‘reserved for cabincrew’ negerend. Lange tijd wordt hij gedoogd, even denken we zelfs dat hij er mee wegkomt. Tot het hoofd van de cabincrew belangstellend komt informeren naar ‘s mans boarding pass. Omstandig zoekt de man in alle zakken van zijn kostuum om uiteindelijk toch naar zijn oude stekkie op rij 41 teruggestuurd te worden. Even later doet een dikke dame van het type Wieteke van Dort een nieuwe poging. Gewapend met een zooi onduidelijke boekjes, blaadjes, schriftjes en snacks confiskeert ze twee stoelen en installeert ze zich uitbundig. Twee tellen later verzoekt een stewardess haar dringend met de whole kaboodle te verkassen. Mevrouw is niet blij en laat dit duidelijk merken, maar kiest uiteindelijk eieren voor haar geld. Ze verzamelt haar collectie curiosa en vertrekt.

We verlaten de gate op tijd maar staan een tijdje stil op de tarmac. Ik fluister Lidy toe dat dit waarschijnlijk wel weer voor security reasons zal zijn. Als de piloot het vertrek aankondigt, vraag ik voor de zekerheid nog even aan Lidy of ze toch wel de bietjes heeft afgezet. De piloot geeft een dotje gas en voor we het weten verdwijnt een mistig Zaventem onder ons en knijpen we de luikjes dicht voor het felle zonlicht. We zijn op weg! 

Na enige tijd werd ons de hamvraag van deze reis gesteld: Chicken or Pasta. Het werd pasta. Geduldig wachtte Teleton, die aan het gangpad zat, tot de stewardess en haar trolley zich ver genoeg van hem hadden verwijderd, zo dat onverwachte encounters uitgesloten schenen. Zorgvuldig prikte hij wat pasta aan het plastc vorkje en bracht het naar zijn mond. Door een overwachte turbulentie floepte de pasta van de vork en hobbelde het, met het rode goedje over Teleton’s schone gestreepte sweatshirt, zodat van een onbevlekte ontvangenis in de VS geen sprake meer zal zijn. De pasta hechtte zich voortreffelijk op de lichte strepen, zodat Teleton voor schobberdebonk door immigrations en security zal moeten. Over de lunch past slechts een eerbiedig zwijgen, want over smaak valt niet te twisten. Gelukkig hebben we uit eigen voorraad nog een megakrentenbol, wat versgebrande kingsize vliespinda’s en een superbanaan in petto, dus komen wij niet om van de honger.

Zonder noemenswaardige avonturen landen wij in Washington.Het circus van de immigration, customs en security nam een dik uur in beslag. Het wachten is nu op de dingen die komen gaan, maar vooral op ons vertrek om 17:45 lokale tijd richting Orlando. Zo te zien is het vliegtuig,zoals gebruikelijk, behoorlijk vol. Dank zij een verborgen stopcontactje en het vrije wifi net alhier, kunnen we dit blogje versturen.

We zijn inmiddels een beetje duf maar met de stemming is helemaal niks mis. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!