Tussen Halloween en Thanksgiving naar Florida

Tot snot en besnuit *)

2010-11-24T18:51:00.001+01:00

Op 10 kilometer hoogte:
Het vliegtuig naar Washington is misschien voor 60% bezet. D’r moet dus geld bij vandaag. De gedroomde ligplaats gaat aan mijn neus voorbij. De armleuningen kunnen niet meer tot tussen de rugleuningen worden opgetrokken, maar blijven in irritant half erecte stand 45 graden omhoog staan. Er zijn wel mannen die het proberen mar mij trekt het niet.Lig je met je buik naar de rugleuningen, dan geeft dit een merkwaardig effect, zo’n porrende pook in je buik. Met je rug naar de leuningen, dus die zelfde pook in je rug, lijkt me ook geen pretje. Lidy confiskeert de aisleseat in de middenrij en de stoel daarnaast en die daarnaast, zodat ze lekker met opgetrokken knietjes kan zitten. Ik blijf op rij 21 en installeer de twee trolleys als een voetenbank voor mij.

Achter mij zit een vreemde snuitert met verhoogde slijmvlieswerking onsmakelijke geluiden te maken. Dit leidt tot vervroegde implantatie van Teleton’s oorpluggen. Hier aan boord serveren ze de lekkerste gegrillde kip met couscous die ik ooit aan boord van een vliegtuig heb gegegeten. De wreck van de Potbelly’s staat ook nog in de maag dus de punten en de strepen van het United maaltje gaan helaas ongebruikt retour afzender. Evenals de salade en het broodje, of wat daar voor moet doorgaan. De de triple chocolate brownie verhuist naar Lidy, zij had voor de pasta gekozen en dat was een sof.

In de eerste klas zit een verwarde man. Hij wil maar steeds bij ‘ons’ naar het toilet, maar telkens als deze bezet blijkt te zijn, gaat hij terug naar de business class “I’m so very, very sorry” mompelend. Hij is nu al een keer of tien keer langs geweest in zijn pyama en ik vraag me af of hij niet lekker bij z’n eigen kan gaan zitten sauzen of bouten. Hopelijk serveren ze hem, voor het gordijntje, een straffe whiskey on the rocks. Daar wordt ‘ie wel rustig van.

Wij passagiers soezelden langzaam weg. De purser kwam op het idee de goegemeente in drie talen een hele goede nacht te laten wensen, zodat het hele vliegtuig weer klaar wakker was. Gelukkig telde de plussectie slechts vijftig plussers en geen kinderen, dus iedereen draaide zich op zijn of haar zij en een weldadige rust kwam over ons die duurde tot ons boven The English Channel een ontbijtje kregen aangeboden waar de honden geen brood van lustten. Hoe durven ze me daar voor wakker te maken….

Thuis, met beide beentjes weer op de verwarmde vloer:
Wij waren prima voorbereid, aten nog een banaantje van de Walmart en zagen, precies op tijd, de lichtjes van Brussel onder het toestel doorschieten. De koffertransactie werd aanvankelijk op baan 4, daarna op baan 5 en tenslotte op baan 7 voorgesteld hetgeen tot hilarische taferelen leidde. Extra ingewikkeld werd het doordat alle toiletgroepen, uitgezonderd die van baan 1, hors concous waren. Bij de controle van de koffers was men druk met het uitpakken van andermans smokkelwaar. Net als op de snelweg resulteerde dit in een lange rij kijkers, waardoor wij net het shuttlebusje van 8:00 naar het Ibishotel misten.

10 minuutjes wachten bij een temperatuur van 4 graden Celcius maakte dat we ons ten volle realiseerden dat we weer thuis waren. De Columbia jas, zonder veiligheidstag maar met extra dikke voering, draaide op volle toeren. Eventjes geduld nog en het busje kwam zo en binnen de korste keren draaiden wij onze kofiebruine Franse Mademoiselle de E19 op. Heerlijk om weer een stevig lederen stuur door je handen te voelen glijden en je niet hoeven te bekommeren of je de lichten wel aan hebt gedaan.Bij de eerste spetterjes regen, floepten de ruitenwissers ‘van eiges’ aan en zo heeft Teleton het graag. De thermostaat joeg de temepratuur in een mum naar 21 graden, een gezellige Vlaamse klessebes vertelde over de enorme drukte op de weg richting Bruxelles en wij zagen de file aan de andere kant van de weg staan en tuften zonder de automatische piloot een keer van de wijs te hebben gebracht, richting Roosendaal.

Vergeten zijn de korte boksen, de automagically openende schuifdeuren van de de witte Dodge, de verfrissende wind van de airco die tot ver onder de lakens reikte. Geen blauwe luchten meer, met witte wolkjes. Geen CiCi’s, Cracker Barrel, Five Guys en Potbelly’s maar boerenkool met worst en bruine boterhammen met kaas….

Een veelgestelde vraag van familie, vrienden en buren is: “En….wanneer gaan jullie weer?” Hoewel Teleton vandaag al weer voor slechts 440 euro prima tickets bij United voor het vroege voorjaar heeft gevonden, denken we er nog eens over. Net als over de nieuwe gordijnen, de televisie, de geluidsinstallatie, de eetkamertafel en stoelen en de ziektekostenverzekering. Want dat zijn de vraagstukken waar we de komende tijd mee te maken. Genoeg dus om de stemming er in huize Teleton optimaal te houden!

Alle volgers en lezers (de teller staat tot mijn verbazing toch weer op meer dan 10.000 hits, wat kan het een ander nou schelen wat ik in de korte boks uitvreet, maar goed) worden weer buitengewoon bedankt voor de belangstelling. Alle mensen die op het blog gereageerd hebben ook heel erg bedankt, het was niet nodig geweest (dat hadden jullie nu niet moeten doen, maar dadde ge bedankt zijt, dawitte…) maar het helpt natuurlijk wel geweldig om een dagelijks berichtje te schrijven. Mocht er nieuws van het Floridafront zijn, dan laten we dat zeker weten. Tot die tijd: blijf braaf en gezond!

Met vriendelijke groeten van Lidy & Ton

*) Tot snot en besnuit is een familiegrapje waarmee gedoeld werd op een vooroorlogse Haagse dominee die de letter ‘l’ niet goed kon zeggen en hiervoor in de plaats de letter ‘n’ misbruikte. Dit leidde tot de prachtige zin: ”En dan zingen wij nu, tot snot en besnuit, God is mijn nicht….!”

Een vieze, vuile rotstreek

2010-11-22T22:52:00.001+01:00

En wat hadden we uitgekeken vaar het onderzoek dat, geheel in het teken van onze veiligheid, deze keer ook de junkyard zou behelsen alvorens wij tot het luchtruim zouden worden toegelaten. Al opgewonden door de dagelijkse berichten in de media en de vraag of ‘onze’ onderzoeker lichtblauwe dan wel zachtrose latexhandschoentjes zou dragen, melden wij ons op Orlando Airport voor wat in de volksmond ook wel de crotchtouch is gaan heten. De animo was groot en een door de autoriteiten geplaatst bord gaf de gemiddelde wachttijd per rij aan: Nog vijftien minuten vanaf hier en u bent dan eindelijk aan de beurt!

Teleton, die graag goed beslagen ten ijs komt, trok direct na de paspoortcontrole onmiddelijk zijn lederen broekriem met metalen geps uit de lusjes. Net toen hij de riem zorgvuldig wilde oprollen en hij met het idee van “laat nu de kat maar komen” wilde wegdromen over de dingen die aanstaande waren,werd hij uit de rij gehaald. Lidy mocht ook mee. Om onverklaarbare reden werden wij geselecteerd om door de personeelscontrole te gaan. Hier staan een stel onervaren labbekakken die, op wat betrouwbare piloten, zorgvuldig geselecteerde stewardessen en wat grondpersoneel, zelden een levensgevaarlijke passagier hoeven te controleren. Hier was het nog leve de lol, alsof er nog nooit een dappere Nederlander een greep in een Afrikaans kruis had moeten doen om de wereld van de ondergang te redden. Geen “invasieve patdown” geen ferme greep in het klokkenspel, er werd niet eens voor ons geknield. Binnen een minuutje was de hele zaak gepipet en stonden we , met onze schoenen en riemen in de hand beteuterd naar onze trolleys te kijken, die tergend langzaam van de band afrolden. “ That’s it, you’re done, go ahead…” sliste een saaie security officer ons toe. Was dat nou alles? Hebben we ons hier nu zo op verheugd?

De stemming in huize Teleton is niet snel verpest, maar na deze tegenvaller gaat er natuurlijk wel een brief op poten naar de TSA met een klacht waar de honden geen brood van lusten. Wat een vuile, vieze, gore rotstreek om frequent visitors de behandelingen te onthouden waar het hele land over spreekt. Nooit zullen wij weten hoe ferm de grip van een geroutineerde veiligheidsjuf is. Wij worden buitengesloten, weten van niks en alle voorbereidingen zijn voor niets geweest. Teleurgesteld zijn wij naar Washington gevlogen, ons afvragend waarom al die andere passagiers wel zo’n gelukzalige glimlach op het gezicht hadden. Leek het zo, of liepen sommigen zelfs een beetje moeizaam? Alleen wij en de stewardessen keken onaangedaan, onze naam is haas, wij weten van niets!

Ik haal mezelf nog even een Wreck bij de Potbelly want mijn hoofd staat niet naar chicken or pasta. Gelukkig heb ik, in de krochten van de reistas, nog een pilletje voor de slaap gevonden. Want na zo’n teleurstelling op eigen kracht een oog dicht doen, dat zit er niet in.

Alles naar wens

2010-11-22T19:03:00.001+01:00

“Oh, what a beautiful morning”, jubelde Teleton toen van morgen om 7:00 sharp de oude Nokia hem ruw uit de slaap haalde. Wat een melkboerentijd. Maar ja, wij hebben nu eenmaal een afspraak om het kot hier om 10:00 uur geheel in de originele staat op te leveren. Bij de dagelijkse scheerbuert, bleek dat een klein busje Gilette net niet voldoennde is voor drie weken vakantie. “Grrrr…” sputterde het busje de laatste blauwe flufjes uit zijn spuitmondje. “Gr&*%$>>**&%%##@ aapte Teleton het geluid na, maar de Lieve Heer hoorde hem brommen. Gelukkig geeft de drie in 1 shampoo ook een stevig schuimpje, dus schraapte Teleton zijn baard alsnog zo goed en zo kwaad als het ging van zijn gezicht.

Bij het pakken van de trolley was Teletons nieuwe winterjas als laatste aan de beurt. Maar wat zat daar nu nog, in de binnenzak weggemoffeld? De beveiligingstag. Niet verwijderen, stond er op, anders wordt uw prachtige nieuwe kledingstuk onherstelbaar met onuitwasbare inkt naar de vaantjes geholpen….Hartelijk dank, vriendelijke verkoper bij de Columbiawinkel. Je vroeg nog speciaal of we van overseas waren, een extra reden om je werk goed te doen.

Om tien uur verlieten wij de condo, waar de was gezellig draaide zodat de lakens, slopen, handdoeken en andere onduidelijke lapjes uit de linnenkast straks gelijk door de cleaninglady in de droger kunnen worden gestopt. Wij frommelden de sluetel in de locker en vertrokken, goedgehumeerd als altijd, naar de Columbiawinkel in de Premium Outlets. “ Hi, how are you today, could you find everything what you were looking for…” jubelde de verkoopster terwijl ze naarstig naar de barcode op de jas zocht om hem als verkoop te registreren. Maar die hadden wij er al wel afgeknipt. Ik vertelde dat wij zelfs nog wat meer hadden gevonden: De beveiligingstag….En dat we daar helemaal niet gelukkig van waren geworden…..

Na een grondige inspectie van de kassabon en de nodige excuses werd de tag verwijderd en togen wij richting Orlando Airport. Ik loosde Lidy bij de United drop off en toerde nog een rondje naar de rental car return. Met nog voor twintig miles peut in de tank, werd de barcode gescand. Niet de verwachte zero balance , maar een restschuld van $ 2,75? En vanwaar deze onverwachte donatie? De scanlady, die niet meer dan “any problems with the car” in het engels spreekt en daarna op een Spaans geratel overschakelt, kon mij niet wijzer maken. Ik besloot het, gezien de hoogte van het bedrag, lekker zo te laten en snorde Lidy weer op.

Wij kregen een compliment over het gewicht van de koffers en ik scande mijn paspoort. Of Mrs Teleton ook mee wilde, informeerde het apparaat belangstellend. Dat wilde ze wel! Kennelijk is het systeem haar SSSSStatus nog niet vergeten, want de computer sloeg daarna op tilt en verzocht mij contact opp te nemen met representative. Wij troffen er een van de oude stempel, bij wie de glimlach al jaren geleden van haar fiezelefacie was vertrokken. Waar ik de tickets uit de machine had gelaten, snauwde ze. En er waren geen tickets uit de machine gekomen…..Dat deed haar humeur geen goed! Onze paspoorten gingen langs alle representatives, net zo lang dat iemand er boardingtickets aan koppelde.

En hier zitten we dan, na een vroege lunch bij onze vriendin Wendy. Te wachten op het vertrek van vlucht 950 naar Amsterdam, via IAD staat er op het scherm. Als dat geen service is, mar wij willen naar Brussels! Om ons heen niest, proest en snottert de goegemeente weer dat het een lieve lust is. Hoogstwaarschijnlijk komen we morgen dus weer met een fikse verkoudheid in Brussels aan. We zullen wel zien en zijn voorlopig niet van plan ons buitengewoon goede humeur te laten bederven want we gaan boarden!

Het zit er weer op

2010-11-22T01:19:00.001+01:00

Het was vandaag een beetje sombere dag. Er was minder zon dan anders door de zware bewolking en de temperatuur bleef ook rond de 24 graden hangen. Een mooie dag dus om je biezen te pakken, voor de laatste boodschapjes, wat wissewasjes te doen, de ergste gebruikssporen van het porcelein te boenen, in te checken en je galgenmaal te gebruiken.

En dat is in het kort dan ook wat ons vandaag bezighield. De koffers gingen op bed in de tweede slaapkamer en op wat spulletjes die we morgen nog nodig hebben, zijn ze al lekker vol. Het inchecken verliep foutloos, we hebben nog wel even een aisle seat ingeleverd voor een stoel in het midden, zodat we tenminste een trolley onder de stoel voor ons kunnen proppen. Het toestel naar Washington was zo te zien afgeladen, maar op de vlucht naar Brussel zag ik nog erg veel lege plekken. Vannacht droom ik van een hele lege rij stoelen, zodat ik mij languit over de oceaan kan laten vervoeren. Maar mocht dit niet zo zijn , onze stoelen op rij 21 H en J bieden ook ongekend veel ruimte en met de trolleys als voetensteun is het daar ook comfortabel toeven, hoor.

De ceremonie van het strippen van de tulp heeft inmiddels plaats gevonden. De Dodge is weer onherkenbaar wit…..We hebben weer onvoorstelbaar veel plezier van de tulp gehad en we hopen dat hij nog eens met ons mee wil….Je valt er echt mee op, vooral de Disney parkeermeisjes op de Segways beloonden ons maar al te vaak met een vette knipoog en een thumbs up. Hey, I like that….!

Van het Benelux trio dat momenteel Cane Island onveilig maakt, waren wij het eerst hier, dus is het niet meer dan logisch dat wij ook als eerst plaats maken voor de volgende lichting. Onze Belgische Buurtjes Wendy en Roberto en Vincent en Dianne met de kleine Thijs blijven nog een paar daagjes. Wij wensen ze nog veel plezier hier en voor later deze week ook een goede reis.

Voor de lezers die hun decembervakantie nu met rasse schreden zien naderen, hou nog even vol! Florida is klaar voor jullie, de sfeer is fantastisch, alles is tiptop verzorgd dus jullie wacht een heerlijke vakantie. De prijs van een doosje aardbeien is inmiddels gezakt tot onder de vier dollar, maar aan de voorraad te zien, is de handel nog dun. Opvallend is dat de benzineprijs vrijwel overal tussen de $2,75 en 2,80 schommelt en dat er in de afgelopen weken nauwelijks verschillen waren. Dat hebben we wel eens anders gezien.

In 2010 hebben wij in totaal negen weken met veel plezier op Cane Island vertoefd. Onze Disney tickets gaan al vanaf 2 december 2009 mee, wat betekent dat zij ons in totaal twaalf weken toegang tot de vier Disneyparken hebben verschaft. Wij vinden zelf dat deze flinke investering in ieder geval de moeite waard is geweest. Toch hebben wij de kaartjes nog niet verlengd. We willen eerst meer duidelijkheid over de planning van volgend jaar. De prijs van de vliegtickets is aanzienlijk hoger geworden en we gaan nog eens driftig rekenen om te zien hoe we daar mee om moeten gaan. Of het er nog inzit om twee keer per jaar te vliegen? Wie weet! Deze low budget najaarsvakantie was per slot van rekening ook niet gepland…..

Voorlopig rest ons niets anders dan, in de vertrouwde opperbeste stemming, de terugreis te aanvaarden. Het is mooi geweest, het zit er op, de bagage zit er in en wij zijn dankbaar voor drie heerlijke weken. Dankbaar ook, dat we met ons blog weer veel lezers hebben getrokken, waarvan een aantal in stilte heeft meegelezen maar er waren ook dagelijks hele leuke, lieve, hartelijke reacties en complimenten. Hoewel ik van harte hoop de terugreis voor een groot gedeelte in dromenland te verkeren, volgt er natuurlijk nog een verslagje en een epiloog. Wij nemen dus nog geen afscheid, maar melden ons nu wel vanuit Cane Island af. Tot aan de andere kant van de oceaan!

Drie keer per nacht en roll over Rover!

2010-11-21T02:55:00.001+01:00

Vanacht om half twee maakte mijn bedgenote mij wakker. Het was pikdonker, je zag geen zak voor ogen. Power cut. En het onweerde niet eens….! De lampjes van de tv, de rookmelders, het modem en de klokjes, alles was uit. De koelkast, die hier de normaal hele nacht een buitenaards gezoem verzorgt, zweeg als het graf. Om vast te stellen dat de power cut zich niet alleen in ons appartement afspeelde, controleerden wij met de zaklantaarn (ineens konden wij weer wel een zak voor ogen zien, vandaar de naam natuurlijk…!) of de neuzen van de stoppen in de kast allemaal dezelfde kant opstonden. Dit bleek zo te zijn. Door het peephole in de deur scheen het zwakke schijnsel van de noodverlichting in het portiek.

Alles wees er op dat er toch geen zak aan de situatie te doen was, dus keerden wij terug te bed, maakten ons geen enkele zorg over de voedselvoorraad in de koelkast of vriezer omdat deze toch uitgewoond waren en vielen weer lekker in slaap. Om kwart over twee werden wij gewekt door de stem van Anderson Cooper. Er was weer stroom en de televisie, die hier wel in de slaapstand blijft staan, was aangesprongen. Net als de koelkast, de vriezer, de airco en de boiler…..Omdat de lampjes alarmerend knipperden, stelde Teleton met frisse tegenzin de klok van de oven, de magnetron en de wekker in. Omdat je overal het positieve van in moet zien, leerde een snelle rekensom dat er nog vijf uur en een kwartier restte alvorens de dag in huize Teleton weer zou aanbreken. En met die wetenschap vertrokken wij voor de derde keer die nacht naar dromenland.

In het volle bewustzijn dat het vandaag zaterdag is, en dat je dus niet met gemekker over kinderwagentjes en scooters met zwaarlijvige slow pokes moet aankomen, togen wij naar het Magic Kingdom. De charme van zulke drukke dagen is, dat er de hele dag extra activiteiten zijn. Zangers in de Mainstreet, een immitatie Johnny Depp bij de Pirates of the Carrebian en heel veel Characters om mee op de foto te gaan. WIj kwamen vandaag alleen voor de gezellige wandeling op het park. Omdat Winnie the Pooh weer geopend is, trokken we wel nog even een fastpass, gewoon omdat je eigenlijk toch minstens een lekker lullige attractie gedaan moet hebben. Disney bedeelde ons met een Surprise Fastpass voor Mickeys Philharmagic. Jammer dat deze attractie helemaal geen fastpass ingang heeft, thanks for nothing, zullen we dan maar zeggen!

Nadat Teleton de hele vakantie bij ieder funnelcake-tentje had staan te kwijlen om daarna, sterk als hij nu eenmaal van karakter is, toch maar te besluiten de verleidelijk variant op de smoutebol aan hem voorbij te laten gaan, was het vandaag zover: De eerste funnelcake was rijp voor de slacht! De funnelcakes zijn, getuige de enorme troep die de meeste mensen achterlaten, wat weerbarstig om te eten. Sommigen proberen het met de plastic mesjes en vorken, maar uiteindelijk laat de gemiddelde funnelcake zich het het gemakkelijkst met de tien geboden verscheuren. Complicatie was de enorme scheut poedersuiker die Teleton op de lekkernij had laten schudden. “Zeg maar stop”, had mevrouw Funnel gezegd en het duurde even tot ik de boodschap had begrepen. Ademhalen in de buurt van de funnelcake was dus, zonder Japans monddoekje, vrijwel onmogelijk. Iedere ademtocht resulteerde in de blafhik en die verspreidde dan weer grote wolken wit poeder…..

In afwachting van de toegang tot Winnie The Pooh, nestelden wij ons op een muurtje, in de wind en uit de zon dit keer.So far, so good. Tot de zwangere mevrouw McDaniels, die wegens haar conditie van haar zorgzame man vandaag de beschikking over een elektrische scooter had gekregen terwijl het haar aan enige rijvaardigheid ontbrak, op vijf centimeter van Lidy’s been met een rotklap tegen de muur tot stilstand kwam. De dreun was zo hard dat Teleton een moment voor een spontane afdrijving van de vrucht vreesde. Maar, mevrouw MCDaniels en haar nazaat (nog in de originele verpakking), sprongen kwiek van de scooter af. Ze mompelde nog iets van: “die scooters laten zich zo slecht afremmen” en verdween in de menigte. Dat wordt nog wat, als die straks een kinderwagen moet duwen…..Maar goed, het is zaterdag, niet over zeuren want dit kan je dit allemaal verwachten.

Tijdens onze wandeling genoten we van de rijen wachtenden, stopten we nog even bij de Berenjamboree die juist begon en waar we op de laatste twee vrije plekjes konden aanschuiven om vol verbazing te zien hoe een volle zaal Amerikanen bij de eerste tonen van banjomuziek fanatiek meeklappen. Ieder mens heeft wel iets kinderlijks in zich. Zo ook Teleton en daarom kocht hij vanavond een Roll Over Rover bij de Cracker Barrel. Hij maakte Lidy wijs dat de gadget bestemd is om de boel in het verzorgingstehuis waar zijn demente tante verblijft, zo af en toe een beetje op te vrolijken. Maar ondertussen giert de kleine hond het hier al gedurende het schrijven van dit blog aan de voeten van Teleton uit en het moet gezegd dat hij daar zelf ook onbedaarlijk veel plezier aan beleeft.

De vooruitzichten voor de terugreis zijn prima. Half Amerika maakt zich druk over de nieuwe controles die moeten voorkomen dat er kruizen vol licht ontvlambaar materiaal in vliegtuigen wordt gesmokkeld. Hiertoe wordt de afdeling fijne vleeswaren van iedere passagier grondig door met latexhandschoenen uitgeruste staatsmedewerkers, die daarbij eerbiedig voor je knielen, onderzocht. Met twee handen, naar het schijnt en met ferme grip! In cafe de Vlinder op de Pletterijkade wordt voor een dergelijke behandeling grof geld betaald, hier hoort het allemaal bij de vakantiepret en is het nog geheel gratis ook. Wij zullen ons dus maandag in de loop van de dag, fris gewassen en geparfumeerd en voorzien van een onbeschadigde en vrijwel ongebruikte pendek voor dit onderzoek melden. Een gedetailleerd verslag kan niet uitblijven, maar eerst wacht ons morgen de laatste volle dag van onze vakantie !

Over snorrebindâhs en voetevegâhs…..

2010-11-20T02:30:00.001+01:00

Teleton staat niet snel ergens van te kijken. Als kleine jongen hielp hij zijn opa al bij zijn bedrijfje in petroleum, wasmiddelen en aanverwanten. Onder de aanverwanten waren ook twee soorten verband die de Haagse dames schadevrij door de maandelijkse stonde moesten loodsen: Nefa blauw en Nefa rood. “Olieman, opoe komp op vesite, hebbie nog snorrebindâhs…?”, klonk net zo gewoon in de oren van de jonge Teleton als “ Doet mèn gah vèf litâh petrolejum, we legge blâh van de kâh.…”

Van een dagje Aquatica, waar door de doorlopende voorstelling van beavers, camel toes, but cracks en tramp stamps sommige mensen het schaamrood op de lippen staat, wordt hij dus niet warm of koud. En in plaats van al het bizars wat er zoal in het waterpark aan hem voorbijtrekt, te beschrijven, steekt hij vandaag de hand eens in eigen boezem. Nou, ja, presenteert hij een sigaar uit eigen doos .Want o, o, wat is het makkelijk om andere mensen belachelijk te maken. Vooral als de fijne vleeswaren niet precies meer in de badpakken of zwembroeken passen, heeft meneer het hoogste woord. Maar wie weet eigenlijk hoe hij er zelf bijloopt, in zo’n waterpark?

Omdat er nauwelijks oogetuigen zijn, zullen de lezers Teleton op zijn woord moeten geloven, als hij beweert dat hij tot in de puntjes verzorgd te water gaat. Hoe dat er uit ziet, vraagt u? Vanwege de snelheid en de souplesse, laat Teleton in de wildwaterbaan zich goed vergelijken met de Commerson Dolphins. Zijn zwarte zwembroek en zijn witte buikje, dat af en toe even boven water uitpiept en de korte maar stevige zwemslag, maken het moeilijk om hem te volgen. Zo is ‘t ie er en zo is ‘t ie er weer niet. En zoals het met snel bewegende objecten gaat, is hij lastig op de gevoelige plaat vast te leggen dus er zijn niet veel foto’s.

Anderen vergelijken Teleton, als hij in de Lazy River dobbert, wel met de orca Tillikum. Beiden doen in principe geen vlieg kwaad, maar zijn eigenlijk te groot en te zwaar om mee te spelen. Natuurlijke vijanden hebben we niet, meestal blijft iedereen een beetje bij ons uit de buurt. Dit ook al vanwege de enorme waterverplaatsing, wanneer wij uit het water omhoog rijzen, om speels als we zijn, met veel geweld en gespetter weer terug te plonzen. Gelijk Tillikum heeft Teleton, wanneer hij in zijn element is een glimlach van oor tot oor, hetgeen ons die vriendelijke uitstraling oplevert. Tot slot is er nog een belangrijke overeenkomst; wanneer wij in het bassin zijn, ontgaat ons niets…..!

Het was nog frisjes, toen we vandaag in Aquatica aankwamen. We nestelden ons in de Cutback Cove aan de rand van het golfslagbad onder de parasol. Maar de wind zat hier duidelijk in de verkeerde hoek, dus trokken wij naar gunstiger oorden. In de cul de sac achter de Lazy River, met zicht op de opgang van de Tassie Twisters, vonden wij een plekje in de zon en uit de wind. Met wat waterpret en drie oude Elseviers, kan je het hier wel een poosje volhouden. Voor de lunch viel de keuze op een broodje warm vlees met smothered onions, frietjes en gesmolten kaas en de rest van de middag vloog zonder noemenswaardige gebeurtenissen voorbij. Net als je dacht dat het nu wel een beetje te warm begon te worden, schoof er snel een wolkje voor de zon, zodat van oververhitting geen sprake was. Een inspectie van de keurige toiletgroep leverde ook al geen spectaculaire verhalen op en over de paskamers, waarachter zich een heerlijke prive douche bevindt, is verder niks dan goeds te melden. Dat hadden wij vroegâh, in het Haagsche Zuiderpark Zwembad allemaal niet, mijmerde Teleton, terwijl hij zich nog eens omdraaide op zijn stretcher. Daar waren de plankjes van de bankjes die de klapdeurtjes van het kleedhokje gesloten moesten houden, aan het eind van het seizoen allemaal vakkundig geslaup zodat je om de haverklap door de een of andere lèp zuurdeig tijdens het afdrogen werd gestoord en je met de handen voor je leutâh stond om je voetevegâh te verbergen.

En met de gedachte, dat het leven hier toch wel bijzonder goed voor ons is, keerden wij laat in de middag huiswaarts om tevreden vast te stellen dat we vandaag de laatste dievries Chicken Alfredo slachten, precies aan de laatste keukenrol beginnen en dat de voorraad broodjes, bacon en eieren precies tot maandagmorgen toereikend izal zijn. De stemming is dus onveranderd uitstekend en dat blijft, mits er verder niets veranderd, ongetwijfeld nog wel even zo!

Pollo Crampero

2010-11-19T02:55:00.001+01:00

Thanksgiving is een big deal hier. Niet alleen alle winkels zijn in opperste staat van paraatheid, maar ook in de media is er volop aandacht voor. Net als wij de dagen tot onze Floridavakantie aftellen, tellen ze hier de dagen tot Thanksgiving af. Op de televisie heb je het ene recept voor een turkey nog niet achter de kiezen of de volgende heeft al weer andere ideeen.

Ook de reiswereld staat rond de 26ste november volledig op zijn kop. De ene helft van de Amerikanen gaat bij de andere hekft op bezoek en omdat verwacht wordt dat er heel veel per vliegtuig zullen reizen, worden er weer chaotische taferelen op de vliegvelden verwacht. En dan moeten we nog maar hopen dat er in het noorden geen sneeuw of ijzel komt…

Ook in de parken wordt megadrukte verwacht. De Disney Crowdlevel Calender staat de hele volgende week op 10 en dat betekent ook dat sommige parken wegens overschrijding van de maximale capaciteit, zomaar gesloten kunnen worden. Even een paar attracties doen, zoals wij in de afgelopen weken op ons gemakje konden, is er dan echt niet bij.

Wij mijden deze drukke periode zelf als de pest. Vlogen we vorig jaar net na Thanksgiving om van de vrij rustige periode tussen Sinterklaas en Kerst te genieten, dit jaar zijn deze vogels net voor Thanksgiving gevlogen. En ondertussen pikken we wel lekker die gezellige sfeer, de aanbiedingen en natuurlijk het heerlijke weer in deze periode mee.

WIj brachten een bezoekje aan het nieuwe kiprestaurant Pollo Campero in Down Town Disney. We waren er rond etenstijd, dus verwachten we nogal wat drukte. Er bleek meer personeel te zijn, dan dat er klanten waren. Belgen zeggen “ je ziet er geen kat” Hollanders zien geen hond en in dit geval was er vrijwel geen kip in de tent te zien, behalve dan op het menu. De medewerkers hadden de handen vol aan het uitleggen van het menu en van het systeem. Dat is geen goed bericht, want als het systeem van een fastfoodketen uitgelegd moet worden, is er eigenlijk iets mis. Er zijn verschillende counters, een waar je bijvoorbeeld burgers en wraps kunt bestellen en een voor de meals. Hier kan je kiezen uit vier of vijf verschillende mogelijkheden, vleugeltjes, borstjes, strips en wat er al niet meer van de kip wordt gebraden of gegrilled. Het meal wordt kennelijk geserveerd met een tortilla, maar je kunt ook verschillende sides kiezen. En die sides zijn er weer in verschillende maten…..ook voor de hele familie. Opvallend veel klanten vertrokken weer na de uitleg, zonder te bestellen. En dat is geen goed bericht….

Net nadat wij besloten hadden om maar eens een poging te wagen, werd vlak voor mijn neus een verse lading kip over de bestaande voorraad in de vitrines gekieperd. De manager stond er bij en keek er naar……Oeps, oeps oeps, kip is al een heel kwetsbaar product want voor je het weet zorgt een salmonella besmetting voor een paar dagen met zeer heftige aandrang, en dan druk ik mij voorzichtig uit. In zijn algemeenheid geldt, dat als je met voedsel omgaat, je eerst de oude voorraad opmaakt, om vervolgens aan een nieuwe partij te beginnen. Op restjes mixen staat de doodstraf. Profi’s mikken restjes weg! Ik weet het, het is maar een momentopname, maar mij verging de lust en we zagen van de bestelling af omdat we helemaal geen zin in Pollo Crampero hadden.

Omdat wij vandaag een vervolg op de dag van gisteren hadden bedacht, verkeerden onze voeten zo mogelijk in een nog verdere staat van ontbinding dan gisteren, en omdat het na het muilezelen op de bank goed toeven is, besloten we naar Cane Island te tuffen. Daar maakte ik een heerlijk broodje kipsalade uit eigen keuken. De broodjes bruinden in de oven, we mikten er nog een handje kaas over en op de keukenrol strekten de stripjes bacon zich uit, zodat zij lekker knapperig opdroogden. Wat uitjes, tomaat en paprika deden de rest. Zo kan het ook: kip voor alledag voor iedereen!

De broodjes fietsten er lekker in en de bekers frozen lemonade die wij nog uit de vriezer visten, in combinatie met de airco die het hier net iets te cool maakt als je hem niet op tijd inregelt, zorgen er voor dat wij, zodra dit blog gereed is, met onze nieuw aangeschafte vestjes op de bank plaats nemen en behaaglijk tegen elkaar aan schurken met een bakkie oploskoffie.

De stemming in huize Teleton is, nadat we de nieuwe aanwinsten van vandaag even hebben gewogen en ruim boven de zes kilo uitkwamen (exclusief Wacky Weasels….) nog immer prima. Niemand doet ons iets, want we hebben immers, just in case, speciaal hiervoor twee lege trolleykoffertjes als handbagage meegenomen. De vooruitzichten zijn onveranderd goed; met Thanksgiving zijn we weer thuis en daar is ook niks mis mee. Voor ons geen Turkey die dag, want ik heb nu alvast enorme trek in lekkere andijviestampot, met een kuiltje jus en een balletje gehakt……

Wacky wacky….

2010-11-18T04:17:00.001+01:00

Voor een stel dat zich had voorgenomen ook op de terugweg zo ‘light’ mogelijk te reizen, hebben we vandaag verbazend lang geshopt. Onze eerste stop was bij de JCPenney in The Loop. De stemming onder het personeel was nerveus, in afwachting van de enorme verkooppiek die volgende week wordt verwacht, werd de winkel tot de nok toe afgeladen. En normaal komt de confectie je hier al van de rekken tegemoet rollen. Zoals gebruikelijk maken wij ons, eenmaal in de winkel zelfstandig om op het gemakje een beetje rond te kunnen browsen.

Lidy meldde als eerste de vondst van een leuk jumpertje. Met vijftig procent korting rekenden wij op zevenentwintig dollar en een beetje tax. De kassiere jubelde dat het vandaag single day sale was en dat we boven de vijfentwintig dollar nog een tientje extra korting kregen. “Thank you”, reageerden wij enigszins verbouwereerd. Wat de verkoopster dan weer tegenviel, want de meeste customers springen een gat in de lucht bij zo’n meevallert. Buiten drong de impact van de kortingactie ook tot ons door en maakten wij een klein hupje….

WIj moesten door naar de Florida Mall. Met het oog op de naderende feestdagen en het grut in de familiekring, struinden wij de Toys R Us door. Dat viel niet mee…Totaal onbekend met deze materie worstelden wij ons door de Sponge Bobs, de Elmo’s en de plastic brontosauriers op ware grootte. Wij waren op zoek naar de Wacky Weasel maar deze werd bij de ToysRUS niet verkocht.

Ook The Old Navy strooide al driftig met kortingen. Teleton tikte, met het oog op het nakende bezoek aan Animal Kingdom nog een verdomd leuk gestreept truitje op de kop, zodat hij ook daar tussen de zebra’s en de gnoe’s, geen gek figuur zal slaan, qua schutkleur. Bij de Macy’s werden wij hinderlijk gevolgd door een juffrouw van de cosmetica-afdeling die ons de ene na de andere doos probeerde aan te smeren. Ook al waren hier de kortingen niet van de lucht, de pleister en plamuurspulletjes kopen we van de week nog wel in de outlets. Verder ging het en nadat we inderhaast een cheesebaconburger all the way in onze mik hadden gepropt, werd de collectie van JCPenney nog eens grondig geinspecteerd. En ja hoor, weer een jumpertje! Maar het stumpertje kostte slechts vierentwintig dollar en negenentig cent. En waar vind je nog een artikel van een cent…. Uiteindelijk werd het een t-shirtje dat na aftrek van de korting voor vier dollar en eenenvijftig cents van eigenaar verwisselde. En zo kwam de netto besparing in de ze winkel, na een investering van ruim eenenveertig dollar, op maar liefst vijfentachtig dollar uit. Sommigen berekenen dat je in zo’n geval een winst van meer dan 200 procent hebt gemaakt. Wij laten ze in die waan want we zijn zelf nog van de oude stempel: Hoe meer je koopt, hoe armer je wordt!

Tot slot deden wij de Premier Outlets nog even aan. Omdat in de Colombia Sportswearwinkels nog geen extra korting werd gegeven, stelden wij de aankoop van een trui, een vest en een winterjas nog even uit. Met een temperatuur van 28 graden, staat Teletons hoofd er eigenlijk toch ook nog niet naar……

Wacky Weasel

Uitgeput zakten wij op de houten stoeltjes van de Cracker Barrel. We lieten ons de forel, de kabeljauw, de frietjes en de doorgekookte boontjes goed smaken. Zelfs de biscuit met pruimenjam, wat wij toch altijd weer een aparte combi met een hartige maaltijd vinden, gingen er foutloos in. Na afloop kochten wij drie Wacky Weasels. Of het een kadootje was, vroeg de vriendelijke verkoopster. Nou, we eten ze wel gelijk op, probeerde Teleton lollig te doen, wat hem op een por tussen zijn welgevulde ribben kwam te staan. In de herkansing bood het meisje aan de Wacky Weasels feestelijk in te pakken, wat wij zeer op prijs stelden. Thuisgekomen, pakte Lidy de doosjes weer zorgvuldig uit en stelde Teleton tevreden vast dat, nadat hij de Wacky Weasels een batterij in de reet had gestopt, ze er als een speer vandoor gingen. We kijken even naar het filmpje..

En zo komt het, beste lezers, dat wij ondanks onze zere voeten, straks in opperbeste stemming op de bank ploffen!

Badgoed

2010-11-17T02:37:00.001+01:00

Allereerst, namens Lidy, hartelijk dank voor alle lieve, leuke en leerzame reacties die zij, naar aanleiding van het zo dramatisch verlopen tandartsbezoek voor haar kiezen kreeg van onze trouwe lezers. Ze stelt het zeer op prijs en laat weten dat het prima met haar gaat. Het zou niet kies zijn om de krater die de Goede Dokter in haar kaak heeft geslagen te beschrijven en er worden ook geen foto’s verspreid. Dank zij de paracetamol uit eigen doos heeft ze geen pijn en eet ze weer normaal wat de pot schaft!

Onder een bewolkte hemel vertrokken wij in de loop van de ochtend dan eindelijk richting Aquatica. Op het rustige gedeelte van de Interrnational Drive werd een wandeltocht gehouden. Twaalf deelnemers telden wij, want we hadden er alle tijd voor omdat aan beide zijden van de brede weg al het autoverkeer bij de kruisingen werd stilgezet door zes Sheriffs in hemdsmouwen op prachtige motoren en twee in hun witte bolides. In een land waar iedereen zich druk maakt of het belastinggeld wel goed wordt besteed, toch iets om je even over achter de oren te krabbelen.

Nog voor wij Aquatica bereikten, brak de zon door. Op de brede oprijlaan waren wij de enigen. De portier nam alle tijd om ons te begroeten, bekeek mijn rijbewijs zoals de bekende aap naar het nog bekendere roestige horloge staart en vertelde ons dat we “around the bend” mochten parkeren. Op rij 16; voor de kenners recht tegenover de ingang. Bij de tassencontrole vroeg Uncle Ben vaderlijk of we nog scherpe spulletjes in onze rugzakjes hadden. Wij ontkenden glashard en we mochten fijn door naar de volgende hindernis. Er stond een behoorlijk straffe wind, maar manmoedig legden wij onze tickets onder de scanner en vingerden ons virtuoos langs deze laatste hindernis. Zonder een enkele weigering het parcours te lopen, dat geeft een mens voldoening.

Zo stil hadden wij het nog nooit gezien in dit waterpark. We kozen een tuinsetje met een oranje parasnol, twee stretchers en twee stoeltjes, voor de rugzakjes. We hadden een strategisch vergezicht op de lagoon van de Lazy River. En o, o, wat heeft Moeder Natuur er toch een zooitje van gemaakt, als het om de menselijk soort gaat. Natuurlijk komen er prachtexemplaren van beiderlei kunne voorbij. Smaakvol gekleed in hun bij de huidskleur passende badkleding. Want ze zijn er wel hoor, zwembroeken, badpakken en bikini’s met een perfecte pasvorm. Maar de outfit van het overgrote deel van de badgasten die via de lagoon de Lazy River in willen, ziet er gewoon niet uit. De ene na de ander borst, bil of blubberbuik besloot dan ook uit het knellende lycra te ontsnappen.

Om te beginnen een vermanend woordje voor de mannen die er zo maar op vertrouwen dat het touwtje dat door de zwembroek is geregen de hele zaak vanzelf wel binnenboord houdt: Dat valt tegen! Zo af en toe moet dat touwtje op zijn minst eens even strak getrokken worden, mannen. Voorzien van een waterdichte oude wijvenknoop heb je dan kans, afhankelijk van wat je allemaal aan buikvet in die broek probeert te proppen, dat de zaak bij de te waterlating of de ontscheping uit een tube, min of meer op z’n plek blijft zitten. Maar de hedendaagse man lijkt het allemaal niks te kunnen schelen. Hij heeft zijn handen vol aan zijn waterdichte fototoestelletje, dat hij liefdevol omklemt.

Dan de dames. Vooral de zogenaamde Rubensmodelletjes willen de flexibiliteit van de stof waar het badpak is gemaakt, schromelijk onderschatten. Kijk, wanneer er een ondeugende damesbips uit een voor de rest strak broekje piept, dan zal daar niemand aanstoot aan nemen, ook niet als de bips van de buitencategorie is. De goeden niet te na gesproken, lopen veel dames er hier voor schobberdebonk bij. Vooral zij die zich veilig wanen in het model badpak met een rokje, zien maar al te snel over het hoofd dat het rokje en de bijbehorende broekspijpjes eniszins de neiging hebben om bij het verlaten van het zwembad, op te trekken. En als deze modelletjes uit het water komen soppen en niet even de moeite nemen om de badkleding te schikken, heb je in ernstige gevallen ongewild zicht op zowel de voor- als de achterbips. Begrijp mij goed, het is niet de medemensch met het maatje meer die Teleton hier de maat neemt, het is de medemensch die het maatje meer ongegeneerd buitenboord laat slobberen.

Dames hebben vaak nog een zorg, of eigenlijk twee. Voor zij het zwembad kunnen verlaten dienen zij ook de voorgevel nog even op orde te brengen. De meesten doen dit met een snelle, soepele beweging met de volle hand, geven zichzelf nog een subtiel klapje op de borst na en klaar is ze. Maar er zijn er ook die de boel, gelijk een zakenman zijn Blueberry ,in de binnenzak lijken te willen proppen. En dan zijn er nog de types die de borst tussen duim en wijsvinger lijken te pakken, en met een vies gezicht, als was het een lauw theezakje, toch nog zo voordelig mogelijk in de voorgevormde cup willen draperen. Dames, groot en klein, dik of dun, volupteus of wat minder rijkelijk bedeeld, maar met een passend badpak of bikinietje, stappen zorgeloos en zelfverzekerd uit de pool. En zo kan het ook!

Kortom, wij hadden een enerverend plekje, daar aan die lagoon waar we weer heel wat opgestoken hebben over het gedrag van onze soort . Bij het verlaten van Aquatica werd Teleton verzocht aan een korte enquete deel te nemen. Onnodig te zeggen dat hij bij alle vragen heeft ingevuld dat de stemming wat hem betreft vandaag helemaal toppie was!

Een gat in de begroting

2010-11-16T03:18:00.001+01:00

Zoals gebruikelijk startten wij de dag met een op zijn elfendertigst gereed gemaakt ontbijtje. Net voor wij de aanval wilden openen, klopte onze charmante Belgische Buurvrouw. Zij wilde ook wel eens een wissewasje doen en vroeg wat advies over de bediening van de apparatuur. Alsof Teleton zelf de langzaamwasser met bovenlader had uitgevonden, legde hij, onder toeziend oog van Lidy de werking uit. Wij informeerden nog even naar de bestemming van onze buurtjes, dit bleek Aquatica te zijn. Precies wat wij ook in gedachten hadden en omdat het ons wel leuk leek een uitgeputte Roberto in de Lazy River te zien dobberen, spraken we min of meer af dat we elkaar daar nog wel zouden treffen.

Wij namen afscheid en een broodje ei. Het knapperige Cubaanse broodje richtte een ravage aan in de bonte verzameling kronen, bruggen en originele bijtspijkertjes van Lidy. Wrijven hielp niet, hier moest een vakman aan te pas komen. Dus raadpleegde Teleton het internet en vond hij een aantrekklijke tandarts op 1064 East Osceola Parkway. Dr. Philip Philip kwam op de foto in ieder geval op Lidy aantrekkelijk over en omdat de foto van zijn echtgenote en compagnon er ook niet om loog, stelden we TomTOm op het genoemde adres in.

Ter plekke aangekomen, bleek er wel een slijterij te zijn, een wasserette en een advocatenkantoor, maar van Dr. Phil The Dentist geen spoor te bekennen. Wij vroegen TomTom ons naar de dichtstbijzijnde smoelensmid te dirigeren. Voor het stoplicht, bij het winkelcentrum The Loop, zag Lidy een gebouw met het opschrift Dentist. Gehoorzaam sloeg Teleton rechtsaf en een tweede teleurstelling leek aanstaande. Wij hoorden wel het prettige van een bijtel en een boormachine, maar dit bleek afkomstig te zijn van de lokale bouwploeg die ter plekke bezig was. WIj keken nog eens goed en zagen dat de tandarts op de eerste etage gevestigd was.

Inmiddels was de kiespijn volledig verdwenen en bekroop ons de verleiding om gewoon, als of er niets aan de hand was, in The Loop te gaan shoppen. Maar Lidy dacht dat het toch maar beter was om even door te bijten. Ze stapte onbevreesd de trap op en we legden de zaak voor aan de dienstdoend assistente. Deze informeerde terloops hoe we de rekening wilden voldoen. Toen bleek dat de creditcard deze reis nog maar weinig voor de kiezen had gehad, mochten wij een stapel formulieren invullen. Zevenenzeventig parafen en dertien handtekeningen verder, was Lidy formeel toegelaten tot de patientenkring van Dr. Clarissa Morales. Part of the deal was dat Teleton, voor de morele ondersteuning, maar ook voor de ondertiteling van de Dokter en haar assistente, mee mocht in de behandelkamer.

Deze zag er heel anders uit dan die van onze eigen tandarts. Alle apparatuur was, zoals je dat wel in films ziet, keurig ingepakt in plastic. De behandelstoel zag er uit als een operatietafel, maar Teleton klemde wijselijk zijn kiezen op elkaar. “Netjes hier he,” riep hij kwasi onbezorgd. Eenmaal in de stoel moest er nog een klein formuliertje met 12 initalen en 1 handteking worden ingevuld voor de foto van de kaak kon worden gemaakt. De assistente probeerde een enorm apparaat in de mond van Lidy te proppen. Lidy dreigde met kokkende geluidjes dat deze handeling niet zonder gevolgen zou blijven, maar kon geen woord uitbrengen. Dus viel er voor Teleton ook verder niets te ondertitelen…..

Lidy kreeg een charmant loden vestje aan, Teleton mocht even op de gang wachten en…. de eerste foto was helaas mislukt, zodat we voor hetzelfde geld de hele procedure nog eens over moesten doen. De tweede foto was een plaatje en toen schreed de tandarts binnen. Een oosterse schoonheid, petite zoals dat heet, en met de vriendelijkste ogen die Teleton ooit van een tandarts had gezien. De stemming zat er, om het zo maar eens te zeggen, prima in. Dus smeedde de goede dokter het ijzer toen het heet was. De kies moest er uit. ”Dat zullen we nog wel eens zien”, siste Lidy vanuit haar ongemakkelijke positie op de operatiestoel. “ Wat zegt ze?” vroeg de Dokter tegen beter weten in. “ Ze kan niet wachten, Dokter", vertaalde Teleton terwijl hij bijna in de donkere amandelvormige ogen van de Dokter verdronk.

De procedure bij de Amerikaanse tandartsen is wat anders dan wij in Nederland gewend zijn. Ramt onze eigen tandarts een megaspuit in je bakkes, voor hij aan het zwaardere werk begint, hier wordt je door middel van een infuusje in je kaak aan een computer gekoppeld. De verdovingsvloeistof wordt, nadat je tandvlees eerst met een gel is verdoofd, zorgvuldig toegediend, waarbij een stem uit de computer je precies vertelt hoe de zaken er voor staan. In de tussentijd vroeg de dokter voor de zekerheid hoe “open” en '”close” in onze taal klonk, zodat ze Lidy in haar eigen taal commando’s kon geven. Met “open” waren we snel klaar, maar het woord “dicht” was voor de goede dokter een kuitenbijtertje. Zowel de dokter als de assistente waren volledig in operatiekleding gehuld, zelden heb ik een plasic mutsje een vrouw zo charmant zien staan.

Voor de operatie begon, beloofde de dokter nog even aan Lidy dat ze haar geen pijn zou doen. Ze maakte haar nog even bekend met het gereedschap dat ze zou gebruiken, zette een blauwe plastic klem in Lidy’s mond en peuterde binnen no time de boosdoener er uit. Ze propte een doosje gaasjes in het enorme gat dat de kies had achtergelaten, schreef een tiendaagse antibioticakuur voor, topte deze, just in case, af met een setje ibruprofen van 800 miligram het stuk en wenste ons nog een fijne vakantie.

In ruil voor de creditcard, gaf de assisitente ons genereus nog een extra doosje gaasjes mee, van het huis! Wij met de recepten naar de Walmart. Vandaag had de apotheker Dr. Kalleman dienst. Omdat we vlak voor de lunch arriveerden, konden we alleen de receptjes afgeven. De medicijnen waren vanaf drie uur beschikbaar. Wij schatten het werktempo van Dr. Kalleman in, stlden vast dat er geen fastpass in de man school en besloten ons rond half vier weer aan de balie te melden. Wij sloten aan in de rij ontevreden patienten en wachtten geduldig op onze beurt. Of we nog een paar minuutjes geduld hadden…..

Nou, dat hadden we wel. Onze dag was toch naar de vaantjes en we hadden vandaag de begroting zover overschreden dat we ons geen gekke dingen meer wilden veroorloven. We keken nog snel even in het vak met de reiskussentjes en….ja hoor. De grote maat was er weer en ook nog met een barcode! Een kussen en twee dozen pillen rijker verlieten we de Walmart. O, ja en een zak zachte broodjes! Met een dubbele dosis tonijnsalade sabbelt Lidy dit maaltje pijn- en moeiteloos naar binnen.

Haar kaak is al minder gezwollen, er hoeft geen gaasje meer in de enorme krater die Dokter Clarissa in haar onderkaak heeft geslagen. Van de ibuprofen in zulke doses krijg je zelfs een olifant buiten westen, dus af en toe soezelt ze lekker een beetje weg op de bank. De dubbele tong, die haar tot laat in de middag parten speelde is weg en ze hoeft ook niet meer met een rietje te drinken. Alles is weer back to normal, nou ja; we doen geen handje nootjes vanavond. Maar dit alles, inclusief het gat dat de rekening van Clarissa in onze begroting heeft geslagen, is gelukkig niet ten koste van de stemming in huize Teleton gegaan. Ondanks deze tegenvaller zetten wij gewoon nog een tandje bij en mits wij verder geen rare dingen voor onze kiezen krijgen, blijven wij beiden opperbest gemutst!

Blauw

2010-11-15T03:50:00.001+01:00

Inmiddels telt dit vrolijke Floridavakantieblog, waar ik met veel plezier dagelijks onze belevenissen en mijn gedachten daarover neerschrijf, al weer 70 volgers. En dan zie ik ook nog een heleboel Zelfstandigen Zonder Abonnement, die gezellig zo af en toe eens even vrijblijvend voor de leut komen aanwaaien. Allemaal nogmaals van harte welkom hier en voor diegene die een berichtje achter laat; dit stellen we natuurlijk helemaal erg op prijs. Maar de stille genieters zijn ons niet minder lief! Blijf dus allemaal vooral doen wat je nu doet, dan probeer ik jullie ook in de laatste week van onze vakantie een leuk, leerzaam en leesbaar blogje voor te schotelen.

Wij komen in tijdnood. Van de plannen om een ritje langs een van Florida’s kusten te gaan maken, komt lekker niks terecht. We leven hier relaxed alsof we zes, in plaats van slechts drie weken Floridavakantie hebben. O, o, wat gaat er weer een hoop tijd in het lummelen, luieren, ontspannen en daar weer van bijkomen zitten. Natuurlijk zouden we in de ochtend een uurtje korter tussen de klamme lappen kunnen blijven liggen. Of dat we misschien wat meer gedaan maken; ontbijtje naar binnen schuiven en op pad. Of, nog beter, het ontbijt maar overslaan. De wissewasjes overslaan, dan? Gewoon nog een pak nieuwe pendekkies kopen en de vuile broeken voor de TSA een paar weken in de koffer laten liggen? Ben je helemaal van de ratten besnuffeld! Juist die relaxte ontbijtjes dragen zo bij aan dat heerlijke vakantiegevoel. Teleton neemt de tijd om ieder morgen weer een paar zorgvuldig gebruinde stripjes spek uit te bakken. Zoiets vraagt tijd, oefening, vakmanschap en vooral teamspirit. Lidy zorgt er immers voor dat de overige ingredienten voor een hartig ontbijtje, zoals daar zijn de eieren, de uitjes, tomaatjes, paprikaatjes de peper en het zout in de juiste volgorde op de aanrecht liggen, zodat Teleton ze alleen nog maar in de pan hoeft te mikken? En zeg nou zelf, als een ontbijt met zoveel zorg en liefde wordt geprepareerd, dan schuif je dat toch niet even achteloos tussen je neus en je kin? Niet doen, niet intrappen! Wij leven hier volgens de regels van de Mindfulness. Proef zorgvuldig van je maaltijd, alsof je voor het eerst een knapperig stukje spek op je tong laat smelten. Accepteer dat je niet alles kunt doen wat je wilt, maar dat je moet genieten van de keuzes die je maakt. Treed jezelf en anderen welwillend, begrijpend, geduldig en zorgzaam tegemoet, dan kom je de dag wel door!.

Volledig album bekijken

En zo genoten we vandaag weer ouderwetsch van een dagje Epcot. De hemel was weer strakblauw, geen vuiltje aan de lucht en soms, heel soms, bracht een briesje net dat kleine beetje verkoeling. We haalden de gebruikelijke fastpassen voor Soarin’. Een lastig tijdslot kregen we, tussen vijf en zes uur. Want eigenlijk wilden we dan ook naar het laatste Eat to the Beat concert van Big Voodoo Daddy…..Keuze’s.. keuzes….!Maar zover was het nog lang niet, de dag was nog jong. Nou ja, voor ons dan!

Het was rustig in het park. Gezellig zo, als je tijdig voor buggy of gemotoriseerde rolstoel uit de weg kunt gaan, zonder levensgevaarlijke capriolen uit te moeten halen. “…Gaat uw gang mevrouw, u zult wel enorme haast hebben. Laat dat echtpaar toch gewoon in het midden van het pad gaan staan met hun rolstoelen en hun telefoongesprekje daar voeren. Vandaag was er plek genoeg om er op het gemakje omheen te kuieren. De kerstboom is inmiddels ook in Epcot gearriveerd en kijk ‘t ie nou eens prachtig afsteken tegen die strakblauwe lucht……

We gingen in alle attracties waar geen wachttijd was. Even verkoeling in de bootjes van Mexico. Even de tijd nemen voor het optreden van de Chineesjes die wel van elastiek lijken te zijn. We kuierden van terrasje naar terrasje. Oeps, daar komt de boot naar Marokko, stap maar in en relax aan boord, ook al duurt het maar een paar minuutjes. En verder ging het voor een lunchstop met Fish & Chips waar een heerlijk tafeltje, met parasol aan het water op ons stond te wachten. Even zitten in het parkje, het was nog te vroeg voor het optreden van The British Invasion, dus was het er wel lekker rustig. De Britse druktemakers waren bij de straatartiesten, waar we ook een kijkje namen. Duizelig geworden in de 360 graden film Oh, Canada met al die leuke herinneringen aan onze rondreizen door BC, Vancouver Island, Victoria en Toronto.

Toen, laat in de middag, onze voeten een ferm protest lieten voelen, doneerden wij onze Soarin’ fastpasses aan het eerste de beste vriendelijke stel dat op ons pad kwam. Wij werden hartelijk bedankt en zagen, nadat we een stukje waren doorgelopen, de man ongelovig naar de tickets kijken! De muziek van Big Voodoo Daddy zal voor ons altijd een misterie blijven. In de tram schoven we geduldig een beetje op, toen het meisje voor ons met heur pikzarte bos haar over mijn knieen begon te swaffelen. Er was immers plek genoeg, dus laat haar maar….

Thuis schopten we onze schoenen uit en keken op onze blote kakkies naar een documentaire over Betty White van de Golden Girls. In de vriezer hadden we nog een zak Stoufers Rijstprutje. Hup, in de pan, en roeren maar, met alle liefde die in een maaltijd kunt roeren. Het smaakte wonderwel en het lemonpie yoghurtje dat uit de koelkast werd opgediept, maakte de maaltijd compleet. En wat kan ons het schelen als anderen zich misschien blauw zouden vervelen als ze de dagen op deze manier door zouden moeten komen. Bij ons zit de stemming er, als vanouds, prima in en wat ons betreft, hoeft er helemaal niks aan veranderd te worden.

Een dagje SeaWorld

2010-11-14T03:54:00.001+01:00

Wij waren ruim op tijd voor de eerste Shamu-show van vandaag. Speciaal voor de uitslapers stond deze immers pas om half een in de middag gepland. Zelf zit ik, vanwege het zicht op het bassin, graag zo ongeveer op tien voor twee in het stadion. Voor de slechte klokkijkers, de twaalf uur locatie bevindt zich in het midden, maar daar rent de hele meute altijd direct naar toe als het stadion wordt geopend. Wij zaten op de eerste rij, in het midden van de bank. Naarmate het stadion volliep, groeide de belangstelling voor de plekjes links en rechts van ons. Nadat zich al een paar keer een hele familie naast ons had geinstalleerd om er vervolgens achter te komen dat je vanaf die plek toch wel erg hinderlijk tegen het hekwerk aan zat te kijken, was het de beurt aan de oldtimers. Zeker als je zonder camera en kinderen bent, zijn die plekjes zo gek nog niet.

Achter ons werd een familiefeestje gevierd. Oma, met de kinderen, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen. De kinderen kregen een Budweiser, de kleinkinderen een pluchen Shamu en de achterkleinkinderen een automatische bellenblazer. Wij wachtten geduldig tot de bellenblazers leeg waren, in de vaste veronderstelling verkerend dat de familie vast geen zeep mee had genomen. Binnen twintig minuten verdwenen de lege bellenblazers in oma’s tas. De kleine man achter mij, kreeg een aanval van liefde. Hij legde zijn handjes om mijn nek en schurkte zich behaaglijk tegen mijn rug. In de wetenschap dat je hier in de VS voor opgesloten kan worden, vroeg ik oma beleefd om haar achterkleinzoon om haar eigen nek te hangen. En zo geschiede.

Tijd voor de ongemakkelijke groet aan onze helden. Onze gedachten gingen deze keer uit naar Onderofficier Erik Lucassen, als voorbeeld voor al die militairen die onze jongens en meisjes liefdevol op hun zware beroep voorbereiden. Wij besloten wederom niet in het algemeen voor deze overgewaardeerde beroepsgroep te applaudiseren vanwege het falderappes wat zich ook onder hen bevindt. Reeds eerder liet ik weten dat onze familie militaire slachtoffers kent, maar dat er even zo goed hardwerkende bouwvakkers, ambtenaren, advocaten, verpleegsters en dienstbodes zijn die minstens zoveel respect voor hun inzet verdienen.

Volledig album bekijken

De show begon luchtig met wat relaxte rondjes van Katina met haar jongste zoon en de vertederde aaahhs en ooh,s waren niet van de lucht als de kleine man een nog kleiner stukje van zijn rugvin boven water uitstak. Daarna werden de hekjes geplaatst die de trainers tegen de bloeddorstige zeemonsters zouden moeten beschermen. Oh, oh ondeugende Tilikum, wat komt jouw onhandige stoeipartij met Dawn Branchau het publiek duur te staan. Als vijf orkaatjes met de moed der wanhoop met hun staartjes in het water slaan, verplaatsen ze nog niet zoveel water als jij met een machtige zwiep voor elkaar krijgt. Zagen we je begin dit jaar je kromme dorsal fin nog in de achterste bassins, deze keer was er geen spoor meer van je te bekennen.

Trots zijn ze in Seaworld op de 27 geboortes van orca’s in de afgelopen jaren. In veel gevallen is Tilikum de vader. Dat kan ‘ie wel….Maar met geen woord wordt gerept over de 24 orca’s die in gevangenschap ‘zo maar’ zijn overleden. In veel gevallen waren ze niet ziek, of oud. Hoe groot de tanks in Sea World ook zijn, hoeveel vis ze ook in hun bek proppen, echt gelukkig zal de familie Orca in gevangenschap natuurlijk niet zijn.Let op mijn woorden, de orca’s in Sea World zijn geen blijvertjes meer. De bakens worden verzet. Je ziet dat Sea World heel langzaam de aandacht van de orca’s afleidt. Hiervoor in de plaats is de Blue Horizons show gekomen. Toen wij er vorige week waren, werden er opnamen gemaakt voor een nieuwe, spectaculaire promotiefillm

Volledig album bekijken

Dubbele gevoelens, dus bij het Sea World themapark dat er overigens ook in deze periode weer perfect verzorgd bij ligt.

Voor het avondmaal vervoegden wij ons dit keer bij CiCi’s Pizzabuffet aan de SR535. Wij hoopten dat de dienstdoend Schoonmaakploeg ook vandaag weer onder leiding zou staan van de tandeloze Mama Leone. Of nog liever, dat wij haar, vanwege een setje nieuwe bijtspijkertjes, niet meer zouden herkennen. Net als Tilikum liet Mama zich vandaag niet zien. Wij denken dat zij haar zoon heeft gestuurd. Ook hij was vroeger onmiskenbaar een mooie jongen, maar hij nadert de middelbare leeftijd, dus ziet hij er een beetje uit als Rocco Granata. Een Italiaanse gladjanus blijft het, altijd in de weer bij de tafels met de mooiste meisjes. Als een cattenacio houdt hij de boel achterin schoon. Maar zodra hij een kans ziet, valt hij aan en haalt hij uit. Voor je het weet heeft ‘ie gescoord en is je bordje van tafel verdwenen. Gezien het bedrag dat wij voor het driegangen diner moesten betalen ( zegge en schrijve $ 11,69 of elf dollar en achtenzestig centen of te wel acht euro vijftig, of te wel vier euro vijfentwintig pp ) kan je natuurlijk niet volstaan met 15 % fooi. Wij tipten Rocco’s moeder altijd ruimhartig vier dollar, maar dat was vanwege haar slechte gebit. Wij besloten vanavond niet kinderachtig te doen en als nog dezelfde tip te doneren.

En zo hebben wij, ondanks wat bedenkingen, toch weer een fijne dag achter de rug. Wij laten de stemming noch door dierenleed noch door nare oorlogsherinneringen bederven. Daarvoor is het leven veel te mooi….!

Op zijn streepjes staan

2010-11-13T02:53:00.001+01:00

Na twee dagen in de themaparken was het vandaag een dag die wij geheel volgens de voorschriften van Professor Doctor Lummelhout doorbrachten. U kent de uitgangspunten van Lummelhout: Geen wekker, douchen alleen wanneer strikt noodzakelijk, klusjes uitstellen en zo mogelijk afstellen. Stofzuigen mag, maar dan wel in nachtkledij. Mocht je, na de lunch toch de neiging krijgen om bijvoorbeeld te gaan shoppen, dan is dat toegestaan, mits in de kuierstand.

En zo lanterfantten wij, na de gezonde lunch uit eigen koelkast, over het kleine outletje aan de SR535. We snuffelden alle rekken in de VF winkel af, net zo lang tot we die ene regular fit stretch jeans hadden gevonden. Ze zijn schaars, dus vandaar. Dit modelletje zit Teleton als gegegoten en onder het motto “beter mee verlegen, dan om verlegen”, werd er een vierde exemplaar aangeschaft. Van de overige drie is er afwisselend altijd eentje aan de bast, eentje aan de mast en de derde ligt in de kast. Verder ging het, langs uitgestorven winkels waar de medewerkers je geschrokken een hartelijk welkom toejubelden. Wij luisterden beleefd naar de uitleg van de kortingsregeling, snuffelden plichtmatig nog wat in de rondte en groetten de medewerkers die we desperaat in de lege winkel achterlieten. Wat een treurnis……

Voor de Walmart hadden wij nog een verlanglijstje bij ons. Voor aardbeitjes hoef je er nu niet te zijn, dus doen we het maar met zaadloze druiven. Minstens zo gezond, maar van een portie zomerkoninkjes word je toch een stuk vrolijker. Een doosje eieren, wat bacon en…. een tweede reiskussen omdat ook Lidy nu het moede hoofd wel op zo’n handig hulpmiddeltje te rusten wil leggen op de aanstaande terugreis, waar wij het verder nog maar niet over willen hebben, stond ook op het lijstje. Van het modelletje waar Teleton zo goed over te spreken is, was nog slechts een groen exemplaar beschikbaar. Inmiddels was er kennelijk een nieuw, maar veel kleiner model in de collectie gekomen, volgens het schappenplan in de kleuren rose en blauw. Het groene kussen lag een beetje voor schobberdebonk in het vak, zonder barcode. Even speelde Teleton met de gedachte om een kartonnetje met barcode van een rose exemplaar rond het groene schobberdebonkkussentje te schuiven. Maar omdat hij wel weet dat Big Brother je overal in de gaten houdt, besloot hij het groene kussen ter validering bij de klantenservice aan te bieden.

Twee dames wachtten hem breedlachend op. Teleton legde de kwestie voor. Goede raad was duur, zonder barcode kon de groene verschoppeling helaas niet verkocht worden. Kom op dames, wat is dat nu voor kwatsch? Wil de Walmart nu verkopen, of zijn ze een museum geworden waar groene kussentjes uit de collectie 2009 voor de eeuwigheid geconserveerd worden? Omstandig werd mij het verhaal van de barcodes en de skunummers uitgelegd. En dat het groene kussentje misschien wel eens voor een andere prijs op de balans staat dan zijn jolige familieleden. En wat het wel voor de Walmart betekende als het voor een lagere prijs verkocht zou worden dan de balanswaarde…….Dames, dames, we praten over een kussentje van 7 dollar. En als het nu niet verkocht wordt, legt iemand het waarschijnlijk weer terug in de schappen en staat er hier morgen weer een ontevreden klant….

Hoe Teleton ook op zijn barcodestrepen stond, hij kon het kussentje niet kopen. Wel kreeg hij het vriendelijk advies om nog eens bij een andere Walmart binnen te lopen om te zien of er daar wel een geprijsd exemplaar beschikbaar was. Heel even waande Teleton zich in de vaderlandsche detailhandel, waar regeltjes ook zo vaak boven een commerciele beslissing gaan. Hij voelde die oudhollandsche opwinding in hem opkomen. Heel even wilde hij ‘Sam Walton’s ten golden rules’, een toonaangevende standaard in de retailmarketing, met de dames door gaan nemen. Of, als dat nuttig mocht zijn, met de lokale manager….. En toen herinnerde Lidy hem aan de leer van Professor Doctor Lummelhout, maak je niet druk!

Het was misschien niet netjes, maar o zo goed voor de stemming in huize Teleton toen deze, beleefd zijn hoedje lichtend en met een grijns van oor tot oor de dames in sappig haagse tongval toevoegde: “ Dames, het was mij een goegen, u kunt wat mij betreft de klere krijgen, met uw k*tkussentje erbij, goedenmiddag….” Het bleef een momentje stil. “And what does that mean, sir..?”, vroeg de bijdehandste van het stel, die nattigheid voelde. “Dat betekent “Thank you very much and have nice day” in Dutch!”, legde Teleton gewillig uit, terwijl hij nogmaals galant zijn hoedje voor de dames lichtte en zijn weg glimlachend vervolgde. En Sam Walton? Die draait zich, met een rood hoofd, om in zijn graf…..

The most wonderful time of the year

2010-11-12T19:07:00.000+01:00

Hier in Florida wordt alles uit de kast gehaald om je al vroeg in de Kerstsfeer te brengen. In de warenhuizen en supermarkten maar vooral in de themaparken worden kosten nog moeiten gespaard. Omdat je de sfeer nu eenmaal lastig kunt beschrijven, helpen wat plaatjes misschien om de lezers er van te overuigen dat deze periode hier, qua weersomstandigheden en sfeer echt The most wonderful time of the year is.

Klik voor de diashows op <view all images> van onderstaande plaatjes en kies voor <full screen>.

Vind je het leuk? Dan heb ik nog wat meer plaatjes!

Klik voor op onderstaand plaatje een bijpassend muziekje.

I am done….

2010-11-12T04:21:00.001+01:00

Wij lummelden vanmorgen zo’n beetje rundum Hause. Wat wissewasjes voor Lidy,de blogs en de fora voor Teleton. Vandaag is het Veteran’s Day en als veteraan zal ik het er eens ouderwetsch van nemen. Mijn oorlogsverleden ligt in het gevaarlijke gebied rondom Kampen. Hoewel het in mijn tijd barstte van de kazernes in en rondom ‘s Gravenhage, achtte de Minister van Defensie het opportuun om mij, in vol ornaat, wekelijks per stoptrein heen en weer te laten reizen. Vrijdag na het appel mochten we het terrein verlaten en des zondags voor acht uur dienden wij weer te verschijnen. In het weekend was kennelijk met de vijand afgesproken dat deze zich geen rare dingen in het hoofd moest halen.

In Kampen werd ik getraind om de toentertijd niet ongevaarlijke Telex te bedienen. Zulke apparatuur kon natuurlijk niet in de Randstad worden neergezet, da’s logisch. Met ware doodsverachting leerde ik met tien vingers tikken. Verder wachtten wij gedurende deze periode, wij spreken wel over de koude oorlog ja, vooral op de dingen die komen gingen. En dat kon zo maar van alles wezen…. Maar meestal gebeurde er niks. Achteraf heb ik in deze periode een uitstekende basis gelegd voor vervroegde pensionering.

Na de middag vertrokken wij richting Downtown Disney voor de lunch. Het kippenkot dat op de plaats van de MAcDonalds komt, was nog niet geopend. Maar omdat er wel gasten op het terras zaten te schransen, waagden wij een poging. Bij de deur troffen wij een kippige vrouw, die aangaf dat de tent dit weekend openging. Vandaag draaiden ze proef, voor genodigden. Ik nodigde de vrouw van harte uit om ons alsnog uit te nodigen voor de lunch, maar daar kon zij helaas niet aan beginnen. Ik deelde haar mee dat we maar al te graag als proefkonijn wilden dienen. Laboratory Rabbit…? Ze had er nog nooit van gehoord. Guinea pig dan, misschien? Omdat we geen zin hadden de hele kinderboerderij de revue te laten passeren, beloofden we nog eens terug te komen.

We marcheerden in ganzenpas naar The Earl of Sandwich. De rij stond tot buiten, alle veteranen hadden kennelijk besloten om, voor de hongerwinter in zou vallen, nog een keer voor the full monty te gaan. Wij dreutelden wat te heen en te weer en schoven zonder blikken of blozen in het bankje dat vlak voor ons vrijkwam. Toen Teleton in de rij ging staan vvor de bestelling, bemerkte hij pas dat er binnen een nieuwe opstelling was en dat er nu maar liefst vijf rijen op wacht stonden. De herinnering aan de gaarkeuken in het verre Kampen werd hem te machtig. In overleg met de veldcommandant Lidy, besloten wij de witte vlag te hijsen en ons uit dit strijdgewoel terug te trekken.

Omdat ons uiteindelijke reisdoel de Disney’s Hollywood Studio’s was, besloten we de verste uithoek van het terrein op te zoeken. Hier staat de laatst overgebeleven Mac op het Disneyterrein, waar we in al die jaren nog nooit binnen waren geweest. De tent ligt zo ongunstig en staat zo slecht aangegeven, dat het er haast wel stil moest zijn. Onze veronderstelling klopte! Het was er stil en schoon. Modern ingericht, vriendelijk personeel en de burgers werden a la minute voor je in stelling gebracht.

Van de Mac ben je zo in de Studio’s. We parkeerden op Music 60 en omdat de tram (met deurtjes!) op punt van vertrekken stond schoot ik nog even snel twee foto’s. Eenmaal in de tram bleek het fototoestel nog in de vuurwerkstand te staan. Twee grijze vlekken waren het resultaat..….Omdat Teleton vergeten was de balpen in de tas terug te deponeren, waren we aan ons geheugen overgeleverd. Als dat maar goed gaat, met dat veteranengeheugen! Over zijn tijd in de loopgraven van Kampen, kan hij nog dagen vertellen, maar of zijn korte termijngeheugen nog goed werkt…..

We bezochten de bekende shows. Hoe heet ‘ie ook al weer van dat meisje en die beer…. of beest. En daarna naar de show van Indian Joe, of zoiets. En een film over de Puppets, hebben we ook nog gezien. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten schemerde het al weer. Tijd voor de dansende lichtjes van de familie Osborne. Het is een spektakel, een mirakel en als we gisteren al niet in hoger kerstsferen waren gekomen, dan was dat vandaag wel gebeurd. Voldaan zochten we de auto op die we in de muziekbuurt hadden geparkeerd. We hoefden niet te zoeken want de oranje tulp met de groene steel schitterde ons al van verre in het bleke maanlicht tegemoet.

Op de terugweg stopten we bij de Golden Corral. Hoewel we ons 10 % kortingbonnetje vergeten waren, ( valt toch op…) hadden we toch nog een meevallertje omdat een van ons inmiddels recht heeft op seniorenkorting. “One senior…?” probeerde het kassameisje voorzichtig. Ik knikte verheugd en betaalde voor mezelf de volle mep. En dan had ik nog niet eens mijn hoedje op, wat mij zo mogelijk nog jeugdiger maakt. Het aanbod was fenomenaal en ik haalde weer eens ouderwetsch uit de verschillende vitrines. De kok sneed een lekker stuk vlees af. Biefstuk mag je het niet noemen. Bieflapjes ook niet, maar het was goed gemarineerd, mals gebakken en met een beetje uitjes en champignons zeer goed te eten. Tweede gang: rijst, orange chicken, bourbon chicken en beeffingers. Tijd voor een gezonde gang: een gemixte salade, wat tonijn, de red skin potatoes. Een zoete gang nu: citroencake, een chocoladetruffel met nootjes, appeltaart, bananencake en bananenvlaai. Dit alles weggespoeld met drie forse bekers cola.

En toen was het tijd voor het moment supreme: het draaien van een ijsje! Teletons favoriete vakantiebezigheid omdat hij als geen ander de vaardigheid heeft een pracht exemplaar uit de machine te toveren. Het maakt hem niet uit, wilt u een wafeltje of toch maar liever een schoteltje? Geduldig wachtte hij tot er een flinke rij bij de ijsmachine stond. En hij draaide een ijsje dat alle andere ijsjes aan dit buffet overbodig maakte. Al die stumpers, die met hun buitenmodelletjes tobbend naar hun tafeltje strompelden, ze keken afgunstig naar het kwalteitsijsje dat Teleton in de schaal legde. Niks geen armzalig bolusje maar een mooi gedraaide swirl, met een puntje. En net toen iedereen de adem inhoudend, dacht dat dit het wel zo’n beetje was, draaide Teleton, uit de losse pols een kleurig rondje sinaasappelkleurig ijs rond het pront opstekende puntje. Er werd net niet geapplaudisseeerd, maar wel met afgunstige blik gekeken naar dit stukje vakwerk.

Bij zijn tafeltje aangekomen stelde Teleton het ijsje prominent voor zich tentoon. Hoewel het langzaam smolt, was nog lang zichtbaar dat hier een vakman aan het werk was. Na een klein kwartiertje genieten, vroeg het afruimmeisje, dat de tip al op tafel zag liggen, of ik het ijsje nog op zou eten. “No thank you, I am done” sprak Teleton vastberaden, stond op en liet het prachtstuk voor wat het was. En zulke belevenissen, beste lezer, maken dat het leven van een veteraan in Florida de moeite waard is om geleefd te worden. En met die wetenschap hoeft niemand, maar dan ook niemand zich zorgen te maken over de stemming want die is, zoals altoos, opperbest!

Spooky…..

2010-11-11T17:33:00.001+01:00

En zo blijken onze Belgische buren Roberto en Wendy inmiddels al geheel geinstallerd te zijn op Cane Island. Toen we voorbij kwamen, waren ze natuurlijk al lang en breed op pad om de Orlando area onveilig te maken. Maar het lukte toch om even wat kiekjes van het interieur van hun condo te maken. Complimenten hoor, alles lag er keurig bij! Spooky, niet?

Mickey’s very merry Christmas

2010-11-11T04:44:00.001+01:00

Het is natuurlijk zeer vleiend als er vraag is naar foto’s van Teleton’s loodgietersdecolletee. Maar geloof mij nu maar, sommige dingen kan je beter voor je of, in dit geval achter je houden! Ennne… scherpe loopings, steile glijbanen, ze zijn allemaal niet voor Teleton weggelegd sinds de neuroloog een vergroeide wervel heeft vastgesteld, waar zo maar door een onverwachte beweging een zenuwtje door klem kan komen te zitten. Naast helse pijn is het uitvallen van een been toch een goed aanleiding om hier niet te wild te doen want, zoals wij allen weten is het op een been kwaad kersen eten…..Voor belangstellenden: van de linnenkast springen is er sindsdien er ook niet meer bij maar verder mag ik van de dokter gelukkig nog alles gebruiken, behalve de buurvrouw. Heel attent dat u er naar vraagt…..!

Vandaag was er geen Mickey’s very merry Christmas party. Dus togen wij naar het Magic Kingdom om gratis van het kerstschouwspel te genieten. Het park is immers voor een groot deel geheel in de very merry kerststemming, compleet met Kerstliedjes. OK, wij kregen geen gratis chocolademelk en we realiseren ons dat we best wel wat van de speciale sfeer missen, maar we doen het er gewoon mee. We kunnen onze centjes maar een keer uitgeven en we hebben nu eenmaal besloten om onze dollars in een tweejarig Aquatica ticket te stoppen.

Gezien bovengenoemde hernia, die zich overigens de laatste tijd bijzonder koest houdt (knock on wood….) beperkten we ons met plezier tot de lullige, maar daarom niet minder lollige attracties zoals de Pirates (ook nog niet zo simpel om soepel i n de bootjes te glijden…) It’s a small world (idem, maar met twee minuten wachttijd laat je zo’n buitenkansje toch niet glippen) en Mickey’s PhilharMagic. Hier troffen we een vader met zijn dochter in de rij voor ons. De man had voor aanvang van de show al op zeker vijf verschillende plekken gezeten. Ook toen de show eenmal begonnen was, struikelde hij met zijn 3D goggeltjes nog van de ene naar de andere stoel. En dan te weten dat alle plekken in dit theater uitstekend zijn. Zijn keuze viel uiteindelijk op de lege stoelen voor ons. Nog niet erg, tot hij zijn dochter op schoot nam en twee zwarte Mickey-oortjes in 2 D mij het zicht ontnamen. Dat de kleine meid voortdurend haar handjes nog eens uitstak om de 3D muziekinstrumenten, koekjes of characters aan te raken kan Teleton ook nog billijken. Maar toen bleek dat pa in zijn tomeloze enthousiasme ook zijn handjes uitstak, vooral als Tinkelbel of Jasmin in beeld waren, dreigde de stemming voor het eerst deze reis om te slaan.

De show duurt niet lang en we kunnen er in meespelen, dus was de ergernis ook van korte duur. Pooh was in winterslaap en Mad Teaparty kreeg juist vandaag een likje verf. We bekeken de Celebrate come true parade vanaf een terrasje. Bij het vallen van de avond keken we naar de show die voor het kasteel werd opgevoerd. In afwachting van d’n Optocht en het vuurwerk aten we garnalen met een frietje. Na de maaltijd tekende het prachtig verlichte kasteel zich af tegen de pikdonkere avondlucht. Wij bekeken Spectromagic vanf de brug naar Tomorrowland en bleven zo nog een beetje uit het gedrang. (Lees; als je niet ondersteboven gereden wil worden door blindgangers in een invalidewagen of asociale buggybestuurders, bekijk de optochten dan van een afstandje..) We kuierden op ons gemakje de Mainstreet uit in de wetenschap dat het vuurwerk vanaf de ferryboot ook zeer aantrekkelijk is. Net voor de Grand Finale meerden we af, zodat we dit laatste stukje vanaf de Plaza konden zien.

Volledig album bekijken

En rond half negen vonden wij de Dodge terug op Goofy 50. Volgens de thermometer was het nog 68 graden Fahrenheit, een lekkere temperatuur voor een Chrismasparty, lijkt mij. Terwijl Rick en Mandy, hopelijk op een oor en op tien kilometer hoogte op weg naar huis zijn en Roberto en Wendy rond deze tijd hun appartement hier binnenwankelen na een vermoeiende reis, kijken wij tevreden terug op alweer een heerlijke dag. De stemming is meer dan goed en ondanks het verscheiden van Nel Veerkamp ( wat moeten we toch zonder haar…) ziet het er niet naar uit dat daar enige verandering in komt.

Blue skies

2010-11-09T23:53:00.001+01:00

Niet vaak zie je in Florida urenlang zulke strakblauwe luchten. Maar nu is er hier nauwelijks vocht in de lucht en is het genieten geblazen. Vandaag was er letterlijk geen wolkje aan de lucht. Dus vertrokken we, gestoken in een nietsverhullende, ultrakorte badehose, naar Aquatica.

Bij de poort troffen we een strenge meesteres. Of we ons paspoort maar even wilden laten zien. Daar de badehose niet over een uitgebreid arsenaal zakken om iets in op te bergen beschikt, bevonden de paspoorten zich in de kofferbak. Of we die paspoorten dan toch maar even wilden laten zien…..Teleton piepte de Dodge uit en wist de ogen van alle wachtende families op zijn badehose gericht. Het paspoort werd, zoals meestal, nauwelijks bekeken en nadat de meesteres, om het goed te maken, nog een snaakse opmerking over Teletons opzichtige tulp op de antenne had gemaakt, konden wij onze weg vervolgen.

Volledig album bekijken

Het was een rustige dag in Aquatica, dus was er alle gelegenheid om de meegebrachte pakjes, zakjes en bakjes aan een grondige inspectie te onderwerpen. Doe rustig aan, dames van de tassencontrole, het is een stralende dag en we hebben alle tijd van de wereld. Dat dachten de dames bij de biometrische controle van tickets en en wijsvingers ook…! Het duurde dus even voor we alle hindernissen hadden genomen, maar toen waren we ook binnen. Handig omzeilden we nog de hinderlijk opgestelde fotograaf en de juffrouw van het marktonderzoek. Het zou ook kunnen zijn dat beiden dachten, laat die malloot in die badehose maar snel voorbijgaan, daar is voor ons toch geen eer aan te behalen.

Hoe dan ook, wij installeerden ons onder de UV-werende maar zonlicht doorlatende parasol bij de ingang van de wildwaterbaan en vermaakten ons het eerste kwartiertje kostelijk met de worsteling die velen hadden om zich in de kleurige zwemvesten te hijsen. Vooral de mensen die een groen xxl modelletje hadden gekozen, in de hoop hier soepel in te kunnen glijden, kwamen bedrogen uit, maar groter vielen de vesten niet. Wanhopig peuterden de papzakken de drie natte gespjes in de grootste stand, zodat er in veel gevallen drie hompjes wit, blubberig vel uit het vest puilde als waren zij als kerstrollade verkleed. Maar uiteindelijk gingen ze dan te water, om meegesleurd te worden in de avontuurlijke wilde stroom. Ook leuk om te zien hoe lastig het sommigen valt de stroom weer te verlaten. Voor de leut heeft Aquatica de vloer ter plekke wat glad gemaakt en in combinatie met de sterke stroom, geeft dit een mooie vertoning van struikelende, zwikkende wanhopig hun balans zoekende zwemmers.

Ook Teleton liet zich als een drijfsijsje in zijn groene corsetje van de rivier afzakken. Lidy was nog net snel genoeg om hem voor de tewaterlating op de kiek te zetten, door de snelle stroming kwam zij helaas steeds net even ietsjes te laat bij de bruggetjes, dus verder bewijsmateriaal over deze stoere tocht ontbreekt. Bij het instappen van de tube in de lazyriver, schoof die badehose van Teleton gevaarlijk ver zuidwaarts. Niks aan de hand, de voorzijde bleef ruim bedekt dus met een nonchalant gezicht dobberde hij de Lazy River af. Niet goed begrijpend waarom Lidy bij ieder bruggetje paniekerige gebaren stond ter maken. Bij het terugzien van de foto’s viel het kwartje, de tubes zijn doorzichtig!

Wij vermaakten ons de hele middag verder aan de rand van het golfslagbad, waar wij een heerlijk plekje aan de shoreline vonden. De thermometer gaf aan dat het 75 graden was geworden. Op de terugweg naar huis kropen wij nog even door het oog van de naald. De chauffeur van de oude pickuptruck die voor ons reed, was aanvankelijk niet van plan om voor het rode stoplicht te stoppen. Halverwege de kruising bedacht hij zich en zette de auto in z’n reverse. Ik gaf hem alle ruimte. Met kloppend hart zag ik dat de auto in z’n achteruit beleef staan. Als de chauffeur een driftig typetje was, die gewend is om vol gas weg te stuiven, kon dat wel eens een akelige deuk in de nagelnieuwe Dodge betekenen. Maar ja, kan je al toeteren als de auto in z’n achteruit staat? Wij wachtten bescheiden op de dingen die zouden komen. Bij het groene licht kwam de auto langzaam achteruit….De chauffeur herstelde de vergissing en wij kwamen zonder kleerscheuren thuis. Cane Island lag er weer spic en span bij. Het gras was gemaaid en bij ons was zelfs het portiek aangeveegd. We hebben voor vanavond een gezond homemade saladebuffetje in gedachten, met stukjes kip, een uitje, wat tomaatjes en een paprikaatje en de onvolprezen Red Skinned Potatoes. Dit alles om de bratwurst mit sauerkraut die wij vanmiddag op het terrasje genuttigd hebben, een beetje te compenseren.

U raadt het al, beste lezers, ook vandaag zat de stemming er in huize Teleton weer lekker in. We draaien er een toepasselijk muziekje bij en hebben het prima hier. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Een goeie vraag!

2010-11-09T01:55:00.001+01:00

Vol vertrouwen hees Teleton zich deze morgen weer in de korte boks. Toen hij in zijn pendekkie door de lamellen piepte om de toestand in de wereld onder ogen te zien, zag hij een staalblauwe lucht. Maar die was er gisteren ook, zal de oplettende lezer onmiddellijk zeggen. En dat klopt! Maar de windchill waarschuwingen op de televisie waren er toen nog wel en vandaag niet meer. Geen moeder hoefde zich meer zorgen te maken dat haar kroost aan het zadel van hun fietsje zou vastvriezen. En er was een andere, belangrijke aanwijzing, die Teleton deed besluiten om de stap in de broek met de korte pijpjes te maken: De generatoren van de airco’s sloegen weer aan! Want wat was het rustig de afgelopen dagen. Heel de flat had waarschijnlijk geruisloos de kachel opgepookt, maar vandaag loeien de airco’s weer op vole toeren!

Volledig album bekijken

Het wonen op de parterre van dit complex heeft zo zijn voor en nadelen. De boodschapjes zijn lekker snel binnen en je hoeft niet te knijpen als je moet plassen en je op de lift moet wachten. Nadeel is dat de patio aan de straatzijde nu niet direct uitnodigt om even in het zonnetje te gaan zitten. En omdat de vliegendeur ook nog eens lurps is en al uit de rails loopt als je er nog maar naar kijkt, vergaat je de lust om even naar buiten te piepen, helemaal. Niet voor niets hadden we een appartement op de verdieping met een balkonnetje als preferentie opgegeven. Maar ja, preferenties he…..Dat die andere preferentie, uitzicht op de pool, niet altijd gehonoreerd kan worden, is begrijpelijk. Meer dan 50 % van de appartementen kijkt nu eenmaal niet op de pool uit. En dat wij nu tegen de schutting van het RV-park aan zitten te kijken, nemen we voor een keertje maar op de koop toe.

Volledig album bekijken

Met het appartement zelf is niks mis. De oven bakt heerlijke broodjes, de magnetron piept heerlijke cinnamon rolls op en de koelkast houdt heerlijke colaatjes koud. Het is een rustig portiek, met vrij veel locals. De buurt is kinderrijk, rond half vier komt de kleurige optocht van de busstop op de hoek aangemarcheerd. De kids zijn welgemanierd, er wordt hier niks gesloopt, hinderlijk rondgehangen of geroeptoeterd, kortom er is geen overlast.

In de Pr1me Outlets aangekomen was de temperatuur inmiddels opgelopen tot 71 graadjes Fahrenheit. Celcius zou hier in ons land toch maar mooi bijna 22 graden voor geven en Piet Paulusma zou het winkelweer vast met een 9 honoreren. Onder een wolkenloze hemel, met een zacht briesje en met een zeer acceptabele dollarkoers is het immers heerlijk muilezelen. Jammer is dan weer dat we eigenlijk niet nodig hebben, vandaag. De Rockports rollen thuis zowat de kast uit, ook qua truien en vesten zitten we er warmpjes bij. Cosmetisch is er na de spectaculaire aanbiedingen van Prijzencircus en Dolle, Dwaze Dagen, niets aan Lidy te verdienen en ik ruik van mezelf veel te lekker om daar een dure fles Paco Rabanne tegen aan te gooien. Onze horloges lopen nog prima, de zonnebrillen zijn automatisch ingebouwd in onze dubbelfocusjes en we hebben ook geen gebrek aan tasjes, portemonnees, boxershorts of knikkerzakjes. Blijft natuurlijk wel de vraag wat we hier eigenlijk dan lopen te doen….? Goeie vraag!

Wij kochten een kleine cheeseburger (all the way, dat dan weer wel, natuurlijk..,) een regular fries en dito coke bij de Vijf brave borsten en nuttigden dit op een strategische plek uit de wind en in de zon op een bankje. In de foodcourt was namelijk een meneer onwel geworden en wij stelden geen prijs op cabaret van de toegesnelde EHBO-ers tijdens onze maaltijd.

Achteraf was dit een gemiste kans, want wie weet had er nog wel een schokkend, bloederig verhaal voor ons blog ingezeten. Bij het verlaten van de foodcourt zagen we nog wel uit onze ooghoeken dat de patient een feestelijke witte tulband kreeg aangelegd, hetgeen zijn overlevingskansen waarschijnlijk aanmerkelijk groter maakte, maar nadere informatie ontbreekt helaas. En daarom, beste lezers van dit doorgaans zo informatieve vakantieblog, waar je altoos wel weer een wijze levensles van opsteekt of dat voor die broodnodige glimlach om de zo strak gespannen lippen kan zorgen, moeten jullie het vandaag maar doen met onze hartelijk dank voor de belangstelling en de leuke reacties op onze dagelijkse schrijfsels in dit blog. Het is leuk om te weten dat ze worden gewaardeerd want dat draagt zeker bij aan die uitgelaten stemming in huize Teleton. En wat ondersteuning was nodig, want ‘we’ staan weer nationwide in de belangstelling, als Hollanders. Op iedere zender zie je de kop van onze ambassadeur Joran van der Sloot en daar wordt de stemming nu niet direct toppiejoppie van…..

Rest mij nog te melden dat de door chef Teleton persoonlijk opgepiepte diepgevrozen kipfajita’s van Fridays heerlijk waren en wij ons vanavond met een handje snacks en een drankje voor de televisie posteren. IJs en weder dienende, wagen wij ons morgen naar Aquatica, wellicht komt daar dan weer een spetterend verhaal uit voort!

Just Another Day

2010-11-08T03:22:00.001+01:00

Om 12 uur schoven wij aan bij The Festival of the Lion King in Disney’s Animal Kingdom. In de Olifantensectie, om precies te zijn! Wij passen ons aan en geven ons over, dit is een interactieve show. Lidy doet de beweginkjes foutloos, Teleton is bij “slap, slap” de weg al kwijt…..maar hij kent de tekst weer uit z’n hoofd. Samen dragen we bij aan het succes van deze altoos vrolijke show.

We halen een fastpass voor de Safari, later in de middag en wandelen richting Azie voor de lunch in het Yak & Yet Local Food Cafe. Dit is een selfservice restaurant. Zoals gebruikelijk zoeken wij op oud Europese wijze eerst een tafeltje en installeren ons daar, zodat de bestelling kan worden doorgegeven en opgehaald. Zo kan het ook, Amerikaanse zenuwlijders die met trays vol schuivend voedsel van het ene naar het andere tafeltje struikelen, om er uiteindelijk, als ze dan eindelijk een beschikbaar tafeltje hebben gevonden, achter te komen dat ze zelf even bestek hadden moeten pakken………

Het was rond de klok van een, dus spitsuur bij de eettentjes. Ik koos een rij waarin ik louter slimme, goedgeorganiseerde voorgangers bevroedde en niet van die ongeorganiseerde, twijfelende toeristen. Voor mij in de rij stonden twee dames. Goed gekleed, gekapt en gemanicuurd. Je verwacht dan dat de rest ook wel goed zit, of dat ze in ieder geval over zoveel gezond verstand beschikken, dat ze een eenvoudige bestelling kunnen doen. De rij vorderde maar langzaam, zodat wij alle tijd van de wereld hadden om het menu te bestuderen. We konden kiezen uit 5 menu’s en 4 sides, hoe makkelijk kan het leven zijn?

De dames waren aan de beurt. Ze hadden geen benul. Geduldig legde de kassiere het systeem uit; 5 menu’s, 4 sides een de usual drinks……So, what’s it gonna be, girls? De dames hadden wel trek in de Sweet ‘n Sour Chicken met rijst. Maar daar hoorde ananas en sweet peppers bij. Zou de kok misschien zo vriendelijk willen zijn deze te vervangen door worteltjes en broccoli? De kassiere slikte even. Ze vond het heel vervelend, maar dat ging niet lukken. Voor de worteltjes met broccoli moesten de dames het vleesmenu kiezen. Er viel een lange stilte, ik keek naar de grond. De dames deden nog een poging. Het was toch een kleine moeite, en was dat kleine beetje service nou zoveel gevraagd……? Mokkend bestelden ze uiteindelijk toch beiden een meal. De kassiere noemde het bedrag. Oh, moest er vooraf worden afgerekend? Daar hadden de dames niet aan gedacht. Onder een diepe laag damesdingen werd een dikke enveloppe met dollars uit een van de tassen gevist. Nadat de rekening was voldaan, vroegen de dames of het mogelijk was om een briefje van twintig te wisselen. Omdat de klant in dit vreemde land, waar iedereen altijd stijf staat van de stress en de hurry, koning is, kon de kassiere dit niet weigeren.

Ik bestelde Meal nummer Twee en rekende met de creditcard af. Dit was in een paar seconden gepiept, dus trof ik de dames weer bij het uitgifteloket. Ik had ordernummer 148, de dames voor mij zouden dan 147 moeten hebben. Nummer 142 werd omgeroepen. De dames stapten vastberaden op het loketje af en vertrokken met twee trays. Een paar minuten later, kwamen ze verontwaardigd terug. Het was schandalig, ze hadden de verkeerde bestelling gekregen, en wat was dat hier voor een tent…..De uitgifte ging gewoon door. Nummer 148, my lucky number! En ik had weer flink wat te vertellen, toen ik bij Lidy aan het tafeltje schoof……..

Just Another Day

Na Nemo vertrokken wij richting Epcot voor een optreden van Jon Secada. Een latin popzanger. Jon had het net niet. Net even iets te lange uithalen, net even iets te veel dramatiek in z’n gezichtsuitdrukking, net even iets te lang die hemelse blik. Twintig minuten duurde het optreden en ze kropen voorbij. Wat een sof zeg en dat zal Teleton, die op iedere Braderie nog een positief woordje voor de plaatselijk accordeonist over heeft, niet snel zeggen. Jon bleek toch nog een wereldhit op zijn naam te hebben: Just Another Day. En, verdomd, die kende ik wel.

We sloten de dag af met een Cracker Barreltje. Volgens de berichten kunnen morgen de korte boksen weer uit de inloopkast gehaald worden, de bodywarmer kan ook weg en het vest kan weer achter in de auto. Altijd handig om aan te schieten als je even een boodschapje bij de Publix moet doen!

Just Another Day, met een staalbaluwe lucht en zeven zonnen aan de hemel. Een prima dag dus, en er komen er nog zoveel! Je begrijpt wel dat de stemming hier in huize Teleton opperbest is en als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo.

Laat maar waaien…..

2010-11-07T01:21:00.001+01:00

De dingen gaan zoals ze gaan, hier op Cane Island. Toeristen en vaste bewoners leven in vrede samen maar van integratie lijkt geen sprake. De locals lijken de toeristen als de pest te mijden, kijken ijverig de andere kant op en zelfs een goedemorgen, –middag of –avond zit er meestal niet in. Kom je toevallig samen aanrijden, dan wordt er discreet in het dashboardkasje gerommeld zodat een ontmoeting wordt vermeden. Tot op zekere hoogte kan ik de houding van de locals wel billijken. De toeristen zijn meestal luidruchtig, vliegen de trappen op, slaan met de deuren en toeteren twintig keer omdat dat zo leuk met de afstandsbediening van de auto gaat.

Wij kwamen gisteravond thuis. Lokale Buurman, met in de ene hand zijn plastic zakje en in de andere hand een keffend Keesje aan de riem, nadert ons maar blijft bij de lantaarnpaal iets onduidelijks doen. Keesje begrijpt er niks van en wil wel door, baasje niet. Wij ruimen op ons gemakje de auto leeg, vestjes mee, TomTom uit de auto etc. Keesje keft, Buurman moppert op Keesje. Net als Buurman besluit toch maar voorbij te lopen, sluiten wij de schuifdeuren van de Dodge. Een close encounter met Buurman en Keesje is onvermijdelijk. Wij groeten beleefd en wensen hen een hele fijne avond. Buurman, anderhalve kop groter en minstens veertig kilogram zwaarder dan Teleton, versnelt zijn pas, alsof wij op het punt staan hem en/of Keesje te bespringen. Er kan geen knikje van af.

Van de weeromstuit laat Buurman zijn plastic zakje los. De wind blaast het in onze richting, ik zie dat het nog leeg is. Even twijfel ik, zal ik een poging wagen? Ik besluit Buurmans zakje te laten voor wat het is en laat het waaien. Wij zijn bij het portiek en kijken nog een keer om. Keesje brengt zich in het gras in stelling om de fax uit Darmstadt uit te printen. Buurman staat al met zijn katoenen zakdoek gereed, want hij mag dan niet vriendelijk zijn, hij houdt de buurt wel proper. En dan nu maar hopen dat Buurman, onderweg naar huis, geen niesbui heeft gekregen…..

Bodywarmer

2010-11-06T03:31:00.001+01:00

Het was niet bekwaam vandaag. Kom je op, zie je een strak blauwe lucht. Dan hoort daar een korte boks met een t-shirt bij. Logisch, toch? Maar vandaag vroren, om maar eens een gevleugelde uitdrukking te gebuiken, de ballen bijna uit je korte broek. Dus hadden wij uit voorzorg de jeans uit de mottenballen gesjord, de trui (waar ondanks de wasbeurt de sporen van de pastaturbulentie nog zichtbaar op zijn) de jas, de bodywarmer en een paar oorwarmers aangetrokken voor we naar Epcot gingen.

En we waren niet enige vandaag. Wat een drukte. Het Food & Wine festival begint na 15 jaar nu toch kennelijk aan te slaan en extra publiek aan te trekken. Ik moet zeggen dat het ook wel professioneel wordt aangepakt. Geen armoeige kraampjes of standjes meer, maar luxe eettentjes met een schone, frisse uitstraling die bij het land past. Ook onze zuiderburen zijn vertegenwoordigd met mosselhapjes en wafels met geslachtsroom. Maar…ze zijn er ten minste en die ondernemende Hollanders, die handige zakenjongens, die waterlanders zitten zeker met hun finger in the dike, op hun windmills en wooden shoes? Diejen ‘Ollanders zijn in geen velden of wegen te bekennen hier. De Polen zijn er, met oosteuropese hapjes! Noord Korea, New Zealand, De Deutsche Leute selbstverstandlich en wij konden dan weer helemaal niks verzinnen? Een standje met lekkere van Dobbekroketten misschien? Of een haringhapje? Niks er van, wat een armoei voor een land dat zich een handelsnatie noemt!

Niet alle bezoekers waren voorbereid op Iceage2. Zoekt men normaal massaal de schaduwrijke plekjes op om op een zonnige dag even aan de koperen ploert te ontsnappen, nu werd er gevochten om een plekje uit de wind in de zon. Vandaag was de omgekeerde rokjes dag. Waar wij Nederlandsche mannen, onder auspicien van Martin Bril en Jan Mulder, de eerste mooie lentedag waarop de dames hun nog witte benen onder een wulps rokje uit laten piepen, uitbundig vieren vanachter onze Ray Bans op de versgeverfde voorjaarsterrasjes, zo viert men hier de eerste mooie herfstdag waar de vrouwen in rare Pipobroeken, zakvormige alllesverhullende vesten en truien, liefst met hoodies al het moois wat zij te bieden hebben, juist uit het straatbeeld laten verdwijen. Verschrikkelijk. Neem dan een burka of een nikab, dat is nog spannend. Maar wie er nu voor hobbezakken rondlopen? Jan Mulder zou zeggen: Het was in en in triest! Maar ja, wie zich vandaag abusievelijk nog wel zomers kleedde, moet dat vast met een fikse verkoudheid bekopen. Als er beleggers onder de lezers zijn; ik zeg Kleenex! Want er wordt vast wat afgesnotterd de komende dagen.

Drie kwartier voor aanvang van de eerste gig van Rodger Hodgson (formally Supertramp) meldden wij ons in het openluchttheater. Alle plaatsen aan de zonzijde waren reeds uitverkocht, dus nestelden wij ons in de schaduw. De wind blies met kracht 7 over de Worldlagoon. Het voelde meer alsof hij over een gletcher kwam, de windchill was enorm. Op deze wind was het decor niet berekend. De zware, rode gordijnen zwierden vervaarlijk heen en weer, de flarden mist uit de machines waaiden alle kanten op, behalve de goede. Wij grapten, nog dat Rodger zich straks maar beter goed aan zijn gitaar mocht vasthouden. Het is zo’n mager menneke, die blaas je zo van het podium.

Stipt op tijd stapte Rodger op zijn piano af. Hij wreef zich in de handen, gelijk een slager die een fijne biefstuk voor zijn beste klant gaat afsnijden. Zijn lange, dunne, sliertige haar, dat gisteren nog zo bevallig tot op zijn schouders hing, waaide alle kanten op. Zo bleef er van het hoofd van onze Rodger, dat toch al niet veel soeps is, helemaal niks meer over. Nadat hij wat slierten haar die zich rond de microfoon hadden gewonden, had losgepeuterd, sprak Rodger de wijze woorden: “This is gonna be exiting”. Daarna draaide hij het zelfde foutloze, bevlogen repertoire af. De fanclub was er weer, de staande ovatie na iedere song ook. Hetzelfde verlegen lachje van de artiest die hetzelfde witte overhemd, zwarte broek, zwart witte vestje, met witte sokken en dito schoenen droeg. Aan kleding heeft Rodger het niet opgemaakt in zijn leven, want als je filmpjes op Youtube bekijkt, heeft ‘ie verrassend vaak dezelfde outfit aan. Aan de kapper gaat het ook niet op, overigens. Zijn haar kan zo te zien wel een kuurtje gebruiken en de dooie punten moeten er ook eens uitgeknipt. Over ‘s mans muzikale kwaliteiten niks dan goeds, maar die zijn gisteren uitputtend behandeld. Gezien de ijzige temepratuur volstonden we vandaag met slechts een optreden.

In de Dodge warmden we ons wat op. Aangekomen in Lake Buena Vista waagden we ons nog even buiten voor een klein orienterend rondje langs de warme truienwinkels en de Foodcourt. De keuze viel op de Bourbon Chicken. Spectaculaire aankopen zijn er vandaag niet gedaan, of het moet de fles rozerode, bitterzoetsmakende hoestdrank zijn, die ik in een uiterste poging om de verkoudheid nu echt onder de knie te krijgen, heb aangeschaft. Wij zien, zoals tijdens zovele vakanties hier, de lancering van de Spaceshuttle Discovery met lede ogen aan ons neus voorbij gaan. Maar omdat we gelukkig de filmpjes, de foto’s maar vooral de herinneringen van de lancering in mei nog vers in ons geheugen gegrift hebben staan, blijft de stemming in huize Teleton onverkort uitsteekbaar. En mocht die stemming onverhoopt toch even te lijden hebben onder de tegenslag van de shuttle en de Kleine IJstijd die hier lijkt te zijn ingegaan, dan lezen we gewoon even de leuke, hartverwarmende, deskundige en meelevende reacties die veel lezers op ons blog achterlaten!

Volledig album bekijken

Rodger Hodgson

2010-11-05T03:44:00.001+01:00

Roger was bepaald als kind niet moeders mooiste. Bij het neuzen uitdelen stond hij vooraan toen het model Zinksnijder werd uitgegeven. En toen hij, na een ongelukkige landing op de stang van zijn fiets ook ineens drie octaven hoger kon zingen dan andere jongens, zag de toekomst er somber voor hem uit. Wat moest er van zo’n jongen terechtkomen?

Muzikaal was hij wel, deze Roger. Hij schreef prachtige nummers, zong ze op zijn eigen, aparte intrigerende manier maar werd nooit die gevierde rockstar. Anno 2010 is het zo’n lelijke, onopvallende, bijna verlegen, magere man van middelbare leeftijd en al kent bijna niemand zijn naam, hij is wereldwijd bekend. Want iedereen zingt zijn nummers na de eerste akkoorden op de piano of op de gitaar, moeiteloos mee.

Picture this: Een eenvoudig maar meeslepend intro op de 12 snarige Rickenbacker 360 gitaar. De zanger mummelt wat: “Yeah, yeah, yeah yeah…..” Relaxte muziek! De saxofoon neuzelt nu mee en de zanger rommelt nog een beetje aan, zo lijkt het. “ Oooo yeah, Alright, Here we go again, Nay nay, Woh oh, Na na, Hey hey, Yeah”. De gitaar en de sax harmonieren nu prachtig met elkaar en de zanger zingt zijn lied:

Give a little bit
Give a little bit of your love to me
Give a little bit
I'll give a little bit of my love to you
There's so much that we need to share
So send a smile and show you care

We spreken hier over Roger Hodgeson, de leadzanger van de groep Supertramp. Miljoenen platen zijn er van de band verkocht. Ging er iets mis? Heeft Roger ergens een verkeerd contractje getekend? Vergeten zijn pensioentje te regelen? Hij is inmiddels zestig en trad vanavond op in Epcot. Roger is nog steeds lekker bij stem. Natuurlijk wordt zijn stem door de truckendoos van de popmuziek vervormd, maar als het onzuiver de doos ingaat, kan het er toch niet loepzuiver uitkomen! Of wel, soms?

Roger is een echte muzikant. Hij speelt de nummers alsof het de eerste keer is. Vlekkeloos natuurlijk, maar ook met gevoel. Hij ramt op de piano of bespeelt de Rickenbacker virtuoos. Een Canadese toeteraar/toetsenist begeleid hem. That’s it. Met z’n tweetjes op het podium en het klink prachtig. Roger heeft de neiging veel te kwebbelen, maar bij Disney houden ze van een strakke organisatie. Dus perst hij er in een half uurtje zes of zeven Supertramphits van zijn eigen hand uit. Supertramp? Solotramp zal je bedoelen! Natuurlijk “Give a litle bit” met het mooie intro, want dat nummer hoort bij de echte hits die we allemaal wel van de Arbeidsvitaminen kennen. Dan verder op de Korg en de Yamahavleugel. “Take the long way” en “ Take a look at my girlfriend.” Er komt geen drummer aan te pas, al het ritme slaat hij uit zijn toetsen en het verveelt geen moment.

Tijd voor” The logical song” geen gemakkelijke kost voor de oortjes, maar de performance staat als een huis. De toeteraar snottert op de sax en het klinkt nog mooier dan op de plaat. Roger drumt op de piano en piept er vocaal loepzuiver van tussen. Wat minder bekend, maar met een heerlijke Hammond: “Oh Lord, is this mine?”. Zo simpel, zo gemakkelijk, zo relaxed en zo verschrikkelijk goed. Ik snapte nooit wat deze vogel op het North Sea Jazz Festival te zoeken had, maar zijn zaakje swingt hoor! De eerste gig is bijna afgelopen; nog even de meezinger “ Dreamer” en de heren sluiten af met “ It’s raining again”. Bijna verlegen druipt Rodger af, hij krijgt een staande ovatie en lijkt niet te geloven dat dat voor hem is bedoeld.

Bij het verlaten van het theater zette men prompt de hemelsluizen, waar de hele dag al mee gedreigd was, wagenwijd open, en het is niet meer droog geworden. Bedankt Rodger, it’s raining again! De tweede show was zo mogelijk nog mooier. Van scheurende saxen tot fluwelen gitaarspel, alles zit er in! Geen enkel showelement, geen poespas en af en toe een verlegen lachje. Of het is een goed acteur, of hij is nog steeds oprecht verbaasd dat hij mensen met zijn muziek ontroert.

Wij sloften tevreden door de plassen richting de Dodge op rij 12. Vrolijk zingend:

“It’s raining,
it’s pouring,
the old man is snooring,
he went to bed and bumped his head and he didn’t get up in the morning…”

Zo simpel, zo ongecompliceerd, kinderlijk bijna, maar zo leuk om een keer live mee te maken. Want dit kunnen alleen de hele groten. Je raken, je ontroeren en je versteld doen staan wat er allemaal uit die 88 toetsen of die 12 snaren getoverd kan worden. En van die groten, daar is die lelijke Rodger er toch maar mooi eentje van! Over de stemming in huize Teleton? Wil je het echt weten? Al giet het de komende drie weken pijpenstelen, de stemming is niet meer kapot te krijgen.

Morgen wordt de spaceshuttle gelanceerd. Als het doorgaat! Een once in a lifetime event. Maar Rodger Hodgeson treed morgen nog een keer op in Epcot en dat is ook niet mis. Kan die shuttle eigenlijk niet naar zaterdag verplaatst worden?

Over kikkers en brokken in de keel

2010-11-03T23:39:00.001+01:00

Altijd gedacht dat de uitdrukking ‘kikker inde keel’ te maken had met het schorre geluid dat de kikkers wel maken. Inmiddels heb ik een heel andere verklaring voor deze uitdrukking, maar aangezien ik er niet de man naar ben, om op een goedkope manier lollig te doen over viezigheidjes, ben ik bang dat ik het beter maar aan je eigen fantasie kan overlaten. Mij zal je niet meer horen over de vieze zaken, zoals de gewoonten bij het toiletgebruik in Noord Amerika. Geen woord meer over de voordelen van de diepspoelers, de kwalitieit van het toiletpapier, de hoogte van schaamschotjes tussen de plasbakken (indien aanwezig!) en de automatische flushers. Nou ja, heel misschien, als we een heel speciaal toiletavontruur beleven, dan kan het zijn dat het toch op dit blog terechtkomt……

Vandaag is hopelijk de laatste dag met een gezondheidspraatje. Vanmorgen was er nog wel een beetje verhoging, maar de ernstigste verschijnselen van verkoudheid, waar ik om viezigheidsredenen helaas verder geen mededelingen kan doen, lijken nu wel een stuk minder te zijn geworden. Ik heb als een roosje geslapen, met de aircoaggregaten op afstand. Helaas nog wel vergeten de ijsblokjesautomaat tijdig uit te schakelen. Toen om een uur of half drie, tussen twee remslaapjes in, de zoveelste lading ijs met donderend geraas in het bakje viel, ben ik er toch maar even uitgegaan om de switch om te schakelen.

Met betrekking tot mijn lofzang van gisteren op de Dollartree, moet ik een korte aanvulling geven. Thuis heeft Teleton natuurlijk een glimmende mahoniehouten badborstel met zeekoeienhaar voor een pijnloze scrub. Dat de kwaliteit van de Dollartreeborstel hier niet aan zou kunnen tippen, ligt voor de hand. Maar dat de schuier de hardheid van een nagelborsteltje zou hebben, viel toch een beetje tegen, vooral bij de reiniging van de wat meer kwetsbare delen. Hoeveel schuim de drie in een fles White Rain (for men) ook produceert, de borstel schuurt de tere huid onbarmhartig. De White Rain komt overigens in blauwe vorm uit de fles, maar een kniesoor die daar op let. En over shampooing en conditioning aspecten van dit wondermiddel niets dan goeds. Na een grondige inspectie van de hoofdhuid bleek er geen spoortje van rash meer te bekennen. En dat na slechts een behandeling! Geen roosje op de schouders, geen rode vlekken in de nek. En er is goed nieuws dames, want White Rain heeft ook een speciale lijn voor de kostenbewuste vrouw. Kijk voor meer info op whiterain.com!

De oven vertoonde vanmorgen kuren zodat de eerste baksels onherkenbaar verminkt in de vuilnisbak verdwenen. Het tweede baksel was een stuk beter en rond half tien zaten we alsnog aan het onbijt met een eitje, gebakken spek, kaas en tomaat. En met good old Regis en Kelly, natuurlijk. Tegen de noen vertrokken wij op het gemakje richting Seaworld. Bij gebrek aan lancering vandaag, konden we ons aan het originele plan houden. Op de Poinciana Boulevard vloog een prachtige witte reiger hoog boven de weg voor ons uit. Bij iedere vleugelslag leek zich een witte wolk uitlaatgas te vormen. Enkele meters verder werd ons zicht belemmerd door duizenden vette witte druppeltjes op de voorruit. Wat is de natuur toch mooi…..!

Gelukkig werken ook de ruitensproeiers van de Dodge perfect zodat we tijdig opmerkten dat de stoplichten op de kruising van de 535 op rood stonden. Hier stond een arme sloeber te collecteren voor een goed doel, vlak onder het bord waar duidelijk op geschreven stond dat dit hier, ondanks de hoge nood, ten strengste verboden was. Zo sneu, geen huis geen werk en ook niet kunnen lezen….Het stoplicht sprong op groen, maar dat verhinderde de auto voor mij niet om toch gewoon even te stoppen. Getuige het visje op de kofferbak was het waarschijnlijk iemand die zijn Christelijke Burgerplicht wilde doen. Het zoeken naar het juiste dollarbiljet kostte meer moeite dan gedacht. Het stoplicht sprong al weer op rood, hetgeen mijn Christelijke voorganger er niet van weerhield, toch maar full speed op te trekken. Hij wel, hij had immers vandaag vanwege de goede daad recht op een beschermengel. Wij wachtten geduldig terwijl de tandeloze, haveloze man met een uitdrukkingsloos gezicht naar ons staarde, tot wij het groene licht kregen om deze plek des onheils te verlaten.

Bij Seaworld aangekomen wisselden wij onze vouchers in voor kaartjes. Even scannen en het zaakje was gepiept. Vanaf vandaag kunnen we er weer twee jaar terecht. Het park was rustig en we wandelden op het gemakje naar Blue Horizons. Dit een is een leuke show en we genoten met volle toeren. Voor de lunch hadden wij een breadbowl met chili con carne in gedachten. Bij de uitgiftebalie lieten ze zich niet gek maken en achter ons groeide de rij gestaag. Bij de condimenten sloegen wij een voorraadje plastic lepels voor de yoghurt in, wat peper en zout voor op de eitjes en wat extra zakjes mayo voor de heb.

We lunchten op ons dooie akkertje en zorgden dat we tijdig in het Sea Lion en Otterstadium waren voor de preshow van de mimespeler. Hij was op dreef vandaag en er werd weer erg om hem gelachen. Na afloop nog een korte wandeling door het park en laat in de middag naar huis. Op de parkeerplaats stond een grijze Jeep voor ons. Was het die van Alfons en Mirijam? Verder weer de gebruikelijke taferelen van zoekende mensen, waar hadden we de auto nu ook al weer gezet. Geen leuker vermaak dan leedvermaak.

En zo is de eerste echte vakantiedag al weer omgevlogen. We duimen voor de lancering van de Discovery, ergens deze week. Een aangrijpend evenement waar ik zelf maar geen genoeg van kan krijgen. Boven dat kleine witte rookpluimpje dat met donderend geweld tot buiten de dampkring wordt gestuwd, zitten namelijk mijn helden die baanbrekend werk voor ons in de ruimte doen. Kwetsbaar zijn ze, want met een kleine hapering in de techniek is het voor hen afgelopen. Maar in de meeste gevallen gaat de lancering gelukkig prima. En daar krijg ik dan weer een brok in de keel van, als je dat van zo dichtbij kunt meemaken. Manmoedig zal ik hem wegslikken en anders…. neem ik nog wel een Fisherman’s Friend.

Uitslag

2010-11-03T01:51:00.001+01:00

Vandaag was een dag van aanpassing. Even aan de knopjes van de auto wennen bijvoorbeeld, zodat niet steeds de verkeerde schuifdeur openschuift als je met je handen vol boodschappen staat. En onze eigen Franse automaat blijft gewoon stilstaan als je de automaat inschakelt, deze automaat kruipt er onmiddelijk van tussen dus moet je je voet op de rem houden. ‘t zijn kleigheidjes, maar ze kunnen grote gevolgen hebben. En deze auto geeft geen piepjes, zoals thuis als er een nader te identificeren voorwerp te dicht in de buurt van de neus of de achterkant van de auto komt. Bij plotselinge buitjes moet je zelf de ruitenwissers aanzetten en als het donkert, gaan de lampen helaas niet van eiges aan. Opletten dus, gelukkig gaat er wel een alarm af als je de auto verlaat zonder dat je de lampen dooft dus is de kans dat Lidy de auto moet aanduwen als de batterij leeg is, vrijwel nihil is.

Verder zijn we zeer tevreden over de Dodge. Op vorige modellen had ik nogal eens kritiek omdat ze als een dweil door de plassen gingen. Vandaag hebben we even de proef op de som genomen en wat bleek? De Dodge gaf geen krimp, bleef kaarsrecht in het spoor en het stuur voelde lekker aan. Zijn wij dan met de Doge door de wasstraat gereden? Neen, het was vandaag een bewolkte dag en toen wij vanmiddag de boodschapjes gingen doen, regende het even fors en als we de weerman mogen geloven, komt er nog een schip met zure appelen aan. Ook moeten we rekening houden met een temperatuursverschil van 15 tot 20 graden. Dat wordt krabbelen ‘s morgens.

Voor de boodschappen vervoegden wij ons allereerst in de lokale Dollartree winkel. Geen onverdeeld genoegen, Het Kruidvat is er een winkelparadijs bij en daar moet je soms al met een polsstok over de rotzooi heenspringen. Maar de prijzen in de Dollartree winkels zijn ongelooflijk laag, dus kopen we daar wasmiddelen voor mensch en machine, een flesje desinfecterende handzeep met een pompje voor in de keuken en een plastic badborstel om de combifles douche/badschuim over de moeilijk bereikbare plekjes van Teletons overigens goddelijke lichaam te schuieren. Hij is niet zo van die Amerikaansche lapjes waar hij overigens, maar dat zal stom toeval zijn, altijd wel een vreemde krulhaar in vindt die absoluut niet correspondeert met de kleur die je zou verwachten. Ook de keukenrollen zijn bij de Dollartree lekker voordelig, net als antisceptisch spul voor het reinigen van toiletten, gootstenen, aanrechten en wasbakken. Mensch en materiaal zullen hier dus de komende weken niet vervuilen.

Daarna naar de Walmart voor de broodnodige prijsvergelijking. Lekker puh, we hebben weer flink bespaard. Tocht na,men we een diepvriesmaaltijd mee voor de moeilijke dagen, sloegen zes Cubaanse broodjes in en een kilo rode aardappelsalade. Samen met de bacon om te bakken en de flesjes water en cola komen we niet om van honger of dorst. Voor de gezond namen we ook nog een zak gemengde salade, wat tomaatjes en een lemon mee.

Bij de kapper was het lekker rustig. Er was een computerstoring dus er kon alleen cash geknipt worden. Wij weten niet beter! Ik kon onmiddellijk plaatsnemen op de bekende draaistoel. Het decolletee van de receptiekapster was even een reden om het onder het nylon kapmanteltje toch weer Spaansch benauwd te krijgen. Gelukkig werd Teleton door een andere kapster geknipt, wier welvingen net even ietsjes minder opwindend in zijn nek golfden. De vrouw sprak geen woord, tot de knipbeurt, nou ja geen schaar gezien, achter de rug was. Ik dacht even dat het Wendy van Dijk was, maar ik bleek volgens haar nog steeds aan dezelfde ‘little rash’ te lijden waar men in deze kapsalon wel een fijne shampoo voor had. Ze draaide hetzelfde repertoire af als haar collega een dik half jaar geleden. Of zou ik misschien toch…… Beschaamd dacht ik aan de familieflacon die we zojuist bij de Dollartree hadden gekocht en dankte de kapster vriendelijk voor het aanbod terwijl ik olijk antwoordde dat ik de rash wel zal overleven. Toch heb ik de hele avond al jeuk op mijn kop. Gek he?

Gewoontegetrouw hadden wij voor het muilezelen onze trolleys meegenomen. Nu wij ook in Cane Island op de begane grond bivakkeren, was dit eigenlijk niet meer zo nodig, de Dodge staat letterlijk voor de deur. Dan waren wij ook nog even bij Hotelbeds voor de formaliteiten. De dienstdoend jongeheer had kennelijk vroeger bij Alamo gewerkt, want hij had nog een prima verzekering zodat ik voor 40 dollar geen aanslag op mijn creditcardbudget hoefde te doen voor het depositbedrag dat ekkenlijk is opgetrokken tot maar liefst 500 dollar. Wij lieten hem beleefd zijn verhaal doen, maar omdat hij verzuimde om te vragen of wij van zijn aanbod gebruik wilden maken, bleef het lang en ongemakkelijk stil. Bij de cursus Verkooptechniek hadden ze hem kennelijk nog niet geleerd om ook echt om de deal te vragen. Uiteindelijk heb ik hem uit de droom geholpen met de opmerking dat het toch verreweg het beste voor mijn creditcardsaldo is, om maar geen verzekering af te sluiten. Nog even speelde de jongen met een foldertje over de themeparktickets. Hij verzamelde moed maar iets in hem zei dat hij zijn tijd wel beter kon gebruiken en hij legde de brochure terzijde.Wij wensten hem nog een fijne dag en hij ons een prima vakantie.

En zo hebben wij vandaag zonder te werken toch maar weer een hoop geld verdiend, maken we onszelf wijs.Genoeg om ons een doosje Claritin (dank aan Dr. Sonja) bij de Walmart te kopen, want die verkoudheid komt me zo langzamerhand de neus uit. Wel nog even de bijsluiter gelezen en wat blijkt? Als ik allergisch (onze buurvrouw zei altijd “agrarisch”, maar dit terzijde) voor Loratadine ben, bestaat de kans dat ik morgen niet meer wakker wordt. En laat dat nou zo’n beetje het enige zijn wat de stemming in huize Teleton kan bederven. Want ondanks de loopneus en de daarmee samenhangende ongemakken is de stemming opperbest en als er verder niets verandert, dan houden we dat het liefst zo!

Waar rook is….

2010-11-02T17:18:00.001+01:00

Het boarden van vlucht 804 was begonnen en wij maakten ons gereed voor de aanval. Net toen wij onze stoelen met stopcontact wilden opgeven, volgde een alarmerende mededeling. De captain had een brandlucht geroken, het vliegtuig werd geevacueerd, nadere mededelingen volgen…..Wij namen bedeesd weer plaats en staken de stekker weer in het zo geliefde stopcontact, om iedere discussie in een latere fase te vermijden.

De neus van de captain moet minstens zo van slag zijn geweest als die van Teleton, want nadat alle veiligheidsprocedures waren doorlopen, werd vastgesteld dat het hier om een loos alarm ging. Het boarden werd voortgezet. Wij hadden sectie vier, maar besloten toch iets eerder naar binnen te sneeken. Te laat….onze stoelen op rij 10, nota bene direct naast de ingang, waren nog wel beschikbaar maar de eerste vrije bagagebak bevond zich pas op rij 23. Het zit eens mee (het vliegtuig vatte immers geen vlam) en het zit eens tegen. ( we zullen het vliegtuig nu als laatste moeten verlaten, probeer maar eens tegen de stroom in te lopen…)

Van de vlucht herinner ik mij niet veel. Na de landing, die ondanks alle slechts een kwartiertje later dan gepland was, wachtten wij geduldig tot we onze trolleys konden ophalen. Hierdoor kwamen ook als laatste bij de kofferband, wat als voordeel had dat de koffers direct kwamen. Vijftien andere kandidaten telde de rij bij Alamo voor mij. Maar, het moet gezegd, de bezetting was optimaal en er werd vlot gewerkt. Slechts een stel zat in de tang, ik schat dat zij vele honderden dollars armer op pad gingen. Ik hoorde dat ze een upgrade namen, voor de aanvullende verzekeringen kozen en ook nog maar Road Side assist accepteerden. Wilt u hier even tekenen, niets staat een onbezorgde vakantie nog in de weg! Bingo, voor de baliemedewerker.

Trots legde ik mijn Quicksilverpasje op de balie. Net toen ik mijn rijbewijs en creditcard wilde offreren, vertelde de medewerker dat ik toch direct naar de garage had mogen gaan. Hallelujah, eindelijk een regeling die ook voor Europese gasten van toepassing is! We snelden naar de overkant, vol verwachting wat de Midsize SUV row ons deze keer te bieden had. Niets dan minivans! Nou ja en een geblutste Kia Rio die daar waarschijnlijk al een paar weken op een onnozelaar staat te wachten. Wij plantten de koffers voor een Kia Sidonia (of zoiets…) maar omdat we toch laat waren, kon een wandelingetje langs de volledige rij er nog wel af. Als achterste in de rij stond een witte Dodge Grand Caravan op ons te wachten. Automatische schuifdeuren, 7 zetels, cosy sfeerverlichting in de portieren en 366 miles op de teller. We doen het er maar mee…..

Bij de slagboom wilde de vriendelijke juffrouw toch nog graag even het rijbewijs en de creditcard vasthouden. Binnen een minuutje was de zaak geregeld en draaiden we de parkeergarage uit. Tom Tom meldde zich ook direct, niet direct noodzakelijk maar wel altijd gezellig!

De man van middelbare leeftijd bij de Publix stond er op om onze boodschappen in de auto te leggen. “Past u op uw eieren meneer?”, vroeg hij zorgzaam. Meneer, ik doe al jaren niets anders! Bij Hotelbeds waren ze nog op en werd de enveloppe handmatig aangeboden. Wij hadden als preferentie opgegeven “ Niet op de begane grond, wel poolview en natuurlijk internet”. Omdat de klant nu eenmaal koning is, protesteerden we tegen het appartement dat zich op de begane grond bevindt. Hoe ik dat wist, vroeg de vriendelijke verkoopvrouw. Wij kennen Cane Island als onze broekzak! Zij vroeg ons om het toch maar te proberen, mochten we niet tevreden zijn, dan mogen we ons melden.

Wij lieten ons, na de gebruikelijke plichtplegingen geruisloos tussen de klamme lappen schuiven in de slaapkamer waar ook de tv stond. Net in slaap werden we al weer gewekt door een snerpend geluid. Het kwam van buiten…We piepten door de lamellen en zagen de zes airco-agregaten van dit protiek voor ons slaapkamerraam staan…..Wederom kwamen de oordopjes prima van pas en nadat wij vanmorgen om half acht zijn opgestaan, besloten we om hier te blijven en de tv maar even in de andere slaapkamer te zetten. En zo geschiedde.

Na een worsteling van een klein uurtje om de noodzakelijk driver te installeren zodat Mini en Modem weer met elkaar kunnen praten, genieten we nu ook van gratis internet. Er is tegenwoordig ook een draadloos net op Cane Island, maar dat kost 14 cent per minuut. Handig voor noodgevallen, maar toch maar liever een gratis verbinding. Het appartement is top notch met de Dr. Horton inrichting met granieten tafel, lederen stoelen en een lekkere fauteuil voor de verwende/vermoeide vakantieganger. Lidy managet de bagage, ik keutel wat rond. Het is lekker rustig, want door de verkoudheid heeft inmiddels ook Teleton’s stem het begeven. Maar een blogje schrijven, dat lukt nog wel, zeker nu de stemming hier, ondanks het bewolkte weer, nog immer opperbest is. En als dat zo blijft, (en dat zit er, gezien de leuke reacties van de lezers, dik in), dan verandert daar verder niks aan.

SSSSS

2010-11-01T21:45:00.001+01:00

Precies 24 uur voor vertrek stuurde United ons een mail met het verzoek om alvast in te checken. Dit verliep de eerste keer niet geheel vlekkeloos, maar bij een tweede poging volgde toch de heugelijke tijding dat het inchecken gelukt was. Het printen van de boardingpass was slechts voor passagier Teleton mogelijk, wij kregen het advies om ons op de luchthaven bij een medewerker te melden voor nadere instructies.

Na de gebruikelijke backlot tour over Zaventem kwamen wij op het busstation aan. Vanuit de bus zag het geoefend oog van Teleton dat er slechts twee bagagewagentjes op het perron stonden. Hij besloot om de koffers lekker in het baggagerek te laten, sprong als eerste uit de bus en wachtte geduldig tot de chauffeur de koffers en de trolleys aanreikte. Op het gemakje gingen we naar de vertrekhal. Bij United stond een enorme rij, maar bij het bordje Bagagedrop konden wij zo doorlopen. Dit kwam ons vanuit de rij op een flinke uitbrander van een der toekomstige medepassagiers te staan. Een ander bemoeide zich er ook mee en vertelde ons omstandig dat we voor een goede verstandhoudinbg toch beter in de lange rij konden gaan staan. Wij lapten de adviezen aan onze laars en waren in a jiffy aan de beurt om in te checken.

Geheel volgens de voorschriften meldde ik dat er nog een setje boarding passen ontbrak. De medewerker raadpleegde de gegevens en draaide twee setjes uit. Die van Lidy had een aparte kleur. Op mijn vraag wat hier de reden van was, antwoordde de man dat dit ‘for security reasons’ was en dat daar verder geen mededelingen over gedaan worden. Op haar boardingpas staan vier kapitale SSSSen, hetgeen wel illustreert dat ik me met een verdacht persoon op pad begeef. Tijdens de stop bij het Starbucksfiliaal op Zaventem zingen wij zachtjes voor ons heen: “Ik ben Alie Cyaankali, de gevaartlijkste vrouw van Rotterdam….”.

Het boarden verloopt,zoals altijd een beetje rommelig. Wij hebben sectienummer twee, maar we bereiken de ingang van de boarding area wegens opdringerig gepeupel met de boarding nummers vijf en stoelrij nummers 41, vrij moeizaam. Vanwege de SSSSen op haar conduitestaat mag Lidy zich even voor een full body scan melden. Ook haar tas en trolley worden uitvoerig onderzocht en mag zij verklaren waarom zij als ‘Ollander via Brussel reist. Tsja, leg dat maar eens uit. Je gaat natuurlijk niet zeggen dat het zo voordelig is, dus meldt ze vol overtuiging dat Zaventem voor ons gunstiger bereikbaar is dan Schiphol. Kennelijk is dit een goed argument, dus ze mag ook aan boord.

De begeerde stoelen 21 J en H wachten uitnodigend op ons, compleet met een lege overheadbin voor de twee trolleys. Oh, wat hebben we veel beenruimte. We nemen plaats en slaan genoegelijk, als in Basic Instinct, een been over de knie, zodat we vooral een relaxte indruk maken op de bonte stoet personen die met onduidelijke pakjes, zakjes en bakjes aan ons voorbijtrekt. Wij herkennen de schreeuwers uit de rij bij de incheckbalie wel, maar kijken stoicijns voor ons uit. De zes stoelen voor ons, die voor de crew bestemd zijn, blijven zoals gebruikelijk niet lang leeg. Een onopvallend manneke met mediterraans voorkomen, schuift geruisloos in rij 20, de bordjes ‘reserved for cabincrew’ negerend. Lange tijd wordt hij gedoogd, even denken we zelfs dat hij er mee wegkomt. Tot het hoofd van de cabincrew belangstellend komt informeren naar ‘s mans boarding pass. Omstandig zoekt de man in alle zakken van zijn kostuum om uiteindelijk toch naar zijn oude stekkie op rij 41 teruggestuurd te worden. Even later doet een dikke dame van het type Wieteke van Dort een nieuwe poging. Gewapend met een zooi onduidelijke boekjes, blaadjes, schriftjes en snacks confiskeert ze twee stoelen en installeert ze zich uitbundig. Twee tellen later verzoekt een stewardess haar dringend met de whole kaboodle te verkassen. Mevrouw is niet blij en laat dit duidelijk merken, maar kiest uiteindelijk eieren voor haar geld. Ze verzamelt haar collectie curiosa en vertrekt.

We verlaten de gate op tijd maar staan een tijdje stil op de tarmac. Ik fluister Lidy toe dat dit waarschijnlijk wel weer voor security reasons zal zijn. Als de piloot het vertrek aankondigt, vraag ik voor de zekerheid nog even aan Lidy of ze toch wel de bietjes heeft afgezet. De piloot geeft een dotje gas en voor we het weten verdwijnt een mistig Zaventem onder ons en knijpen we de luikjes dicht voor het felle zonlicht. We zijn op weg!

Na enige tijd werd ons de hamvraag van deze reis gesteld: Chicken or Pasta. Het werd pasta. Geduldig wachtte Teleton, die aan het gangpad zat, tot de stewardess en haar trolley zich ver genoeg van hem hadden verwijderd, zo dat onverwachte encounters uitgesloten schenen. Zorgvuldig prikte hij wat pasta aan het plastc vorkje en bracht het naar zijn mond. Door een overwachte turbulentie floepte de pasta van de vork en hobbelde het, met het rode goedje over Teleton’s schone gestreepte sweatshirt, zodat van een onbevlekte ontvangenis in de VS geen sprake meer zal zijn. De pasta hechtte zich voortreffelijk op de lichte strepen, zodat Teleton voor schobberdebonk door immigrations en security zal moeten. Over de lunch past slechts een eerbiedig zwijgen, want over smaak valt niet te twisten. Gelukkig hebben we uit eigen voorraad nog een megakrentenbol, wat versgebrande kingsize vliespinda’s en een superbanaan in petto, dus komen wij niet om van de honger.

Zonder noemenswaardige avonturen landen wij in Washington.Het circus van de immigration, customs en security nam een dik uur in beslag. Het wachten is nu op de dingen die komen gaan, maar vooral op ons vertrek om 17:45 lokale tijd richting Orlando. Zo te zien is het vliegtuig,zoals gebruikelijk, behoorlijk vol. Dank zij een verborgen stopcontactje en het vrije wifi net alhier, kunnen we dit blogje versturen.

We zijn inmiddels een beetje duf maar met de stemming is helemaal niks mis. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Vooruitblik

2010-10-30T17:53:00.001+02:00

Allereerst allemaal reuze bedankt voor alle leuke reacties. Wat een warm gevoel, net alsof je in de aankomsthal op Orlando International aankomt. Je ruikt de vochtige, warme lucht als de deuren even openblijven, je hoort de peoplemover zachtjes zoemen. En dan weet je dat je bijna ‘thuis’ bent…

. En ook al schieten de Amerikanen weer in de scheuten over de zoveelste terreurpoging en zullen we ons misschien uit veiligheidsoverwegingen weer helemaal buitenstebinnen moeten keren, ons humeur krijgen ze niet kapot. Voor we het weten zijn we in full swing en draaien we de rondweg Noord op om aan een heerlijke vakantie te beginnen

Wegens een lekje is de lancering van de Discovery uitgesteld naar tenminste 3 november. Wij hadden ons al helemaal verzoend met het idee dat we de lancering voor de zoveelste keer net niet zouden kunnen bijwonen. Wij hadden niks te mopperen omdat we per slot van rekening de Atlantis dit voorjaar wel gezien hebben. Als het lekje niet al te lastig te verhelpen is, kunnen we volgende week Woensdag om even voor vier in de middag, onze tweede lancering van dit jaar bijwonen. Als je dan geen bofkont bent, dan weet ik het niet.

Kapper Jean Paul vierde deze week herfstvakantie, dus werd er niet geknipt. Dat betekent dat ik in Kissimmee weer op zoek mag naar een nieuw avontuur met een lokaal kapstertje die mij voor een paar dollar even vakkundig onder de tondeuse wil doorschuiven. Ben benieuwd of Lidy mij deze keer wel herkend als ik gekortwiekt ben. Helaas is er nu slechts drie weken beschikbaar om te recupereren…..

Van alle optredens in Epcot trekt die van Roger Hodgeson mij het meest aan. Rodger is de voormalig voorzanger van Supertramp dus dat wordt in ieder geval weer een feest van herkenning. Maar er treden ook minder bekende artiesten op en dat verrassingselement is ook wel weer leuk.

Hoewel het momenteel erg rustig is in de Orlando Area, banjeren er toch ook deze keer weer flink wat medeforummers van het Florida- en Orlandoforum en blogbekenden rond. Wellicht is er nog gelegenheid voor wat lotgenotencontact. Rick en Mandy zijn er al, net als de familie Snoeij en Daniëlle en Sander. De familie Hofman vertrekt ook maandag vanaf Zaventem, maar zij vliegen via Chicago. Edwin en Lisa bloggen ook, zij vertrekken ook maandag maar blijven eerst een poosje in New York. Op Cane Island krijgen we gezelschap van Dianne, Vincent en de kleine Thijs en de firsttimers Roberto en Wendy. Tot slot vliegen Natasja en John op maandag via Washington naar Amsterdam en de kans bestaat dat we ze op het vliegveld nog tegen het lijf lopen, zeker als ze ook met United vliegen.

Wij waren in de VS toen O.J. Simpson met de Bronco urenlang op de tv was en ook toen hij veroordeeld werd. Wij waren bij een van de laatste rally’s van Barrack Obama voor hij de presidentsverkiezingen won. Zullen we er nu getuige van zijn dat de Democraten de verkiezingen voor de Senaat verliezen? Het ziet er niet best voor ze uit. We waren in Florida toen het luchtverkeer naar Europa vrijwel stil viel vanwege de IJslandse Vulkaan. Kortom, we hebben ons nog nooit verveeld en ook deze keer hopen we op min of meer onschuldige akkefietjes ter plekke, want die helpen enorm voor een interessant blog.

Natuurlijk zijn we ook benieuwd naar de Staat der Nederlanden als wij terugkomen. Bestaat Telfort nog of heeft Youp het bedrijf in één klap weggevaagd? Bestaat Europa eigenlijk nog wel, betalen we nog met de euro en zijn we nog wel met pensioen of moeten we gelijk een baantje gaan zoeken? Heeft Jan Smit een nazaat en is Eva nog bij Bram? Redt Rutte het en is hij eind november nog steeds dikke maatjes met Maxime en Geert? Hebben we een Koning Willem of doen we het nog een poosje met goeie ouwe Trix?

De komende weken boeit het ons even niet, nauwelijks Nieuwsuur, DWDD en al helemaal geen Pownieuws. Wij verheugen ons op Leno en Letterman en het moet in Europa wel heel bar en boos zijn, willen de Amerikaanse media er over berichten. Wat er hier ook gebeurt; wij weten van niks, we hebben het niet geweten en eigenlijk willen we het ook niet weten.

Op tafel ligt een mooi mapje met reisbescheiden. Tickets, vouchers, iternaries en twee paspoorten met foto’s waarop wij volgens de regels der Nederlandsche Staat onherkenbaar zijn. Gelukkig hebben we de vingerafdrukken nog! Twee lege koffers staan verlangend gereed om morgenochtend gevuld te worden. Vanwege een fikse verkoudheid is een extra voorraad Tempo, Fisherman’s Friend, Otrivin en Hibitane ingeslagen. De koffiebruine Franse Mademoisselle trappelt van ongeduld om ons naar Bruxelles te transporteren.

Bij de gedachte aan die heerlijke Belze frituur die ons morgen in de hoofdstraat van Diegem wacht, loopt ons het water ons nu al in de bek maar vanavond doen wij het nog even op Moeders huisgemaakte soep met dikbelegde bruine boterhammen met kaas en pepersalami, omdat de koelkast nu eenmaal leeg moet. Wij vonden nog twee diepgevroren Aldi appelpunten voor bij de koffie vanavond zodat wij vannacht, als we er om drie uur even uit moeten om de klokken in de winterstand te zetten, geen honger zullen hebben.

En morgen? Morgen dan maken wij ons op z’n elfendertigst klaar voor vertrek naar het Ibis. De stemming is, zoals altoos uitstekend en wij hopen dat dit nog steeds zo is, als wij ons vanuit het verre Florida weer bij jullie melden. Tot dan!

Gebruiker

2010-10-26T19:51:00.001+02:00

Ik zal het maar eerlijk toegeven; Ik kan het niet laten! Maar voor mij geen dure afkickkliniek in het brave Schotland of onderduikadres in Portugal. En in principe heb ik ook geen verantwoording af te leggen aan de Bobo’s van de Bond van Bloggers of de Federatie van Forummers over mijn gebruik van Fora, Blogger en Live Writer. Drie genotsmiddelen die, telkens als ik de pc opstart, verleidelijk naar mij lonken: ‘Gebruik mij dan, gebruik mij dan….’

En vandaag, midden in de laatste voorbereidingen voor onze reis tussen Halloween en Thanksgiving naar onze favoriete vakantiebestemming in Florida, ben ik voor de verleiding bezweken en heb ik ze toch weer gebruikt.

Het waren geen gemakkelijke maanden, zo tussen augustus en oktober. Fora en blogs waren afgezworen en de verbouwing was in volle gang in huize Teleton. Eerst confiskeerden de jongens van de bouw de garage, zodat onze koffiebruine Franse Mademoiselle in weer en wind moest overnachten. Daarna werd de woonkamer voor ons een no go area, toen de hal, de gang, het trappenhuis. Wij trokken ons terug in de slaapkamer, gewapend met krant en Senseo Cremato. De televisie aan het voeteneind, voor het old fashioned Howard Johnson gevoel. Ons onverwoestbare goede humeur zorgde er voor dat de stemming in huize Teleton nog net op een aanvaardbaar pitje sudderen bleef. Bij gebrek aan keuken en kookgerei voedden wij ons wekenlang via de plaatselijke spareribsboer, good old MacDonalds en niet te vergeten met het balletjesbuffet van de Swedish chef van Ikea. Ter afwisseling draaide de magnetron overuren met de Stoommaaltijden van Appie en de Lasagna van Aldi.

O, hoe groot was de verleiding om alle frustratie over het gebrek aan privacy van me af te Bloggen. Stoom uit de oren toen ook de laatste deur (die van de slaapkamer…) voor refurbishment werd meegevoerd in de groene bus van Mr. Portas uit Zevenbergen. Steigers, trappen, bussen verf, schuurpapiertjes, behangborstels, kwasten, rollers en afplakband zorgden voor een aparte aanblik van de doorgaans zo opgeruimde woning. Maar de mannen van schildersbedrijf Jan van Wijk uit Barendrecht en die van Mr. Portas hebben een prima stukje werk afgeleverd. En dat lucht mij erg op, want waar vind je tegenwoordig nog een goede handwerksman, die wat hij met zijn ogen ziet, met zijn handen maken kan? Mede dank zij de kannen koffie, sloten soep en karrevrachten koek die Teleton aan die gasten heeft verstrekt is, de renovatie uiteindelijk soepel en succesvol verlopen.

De gordijnen staan in bestelling en het nieuwe meubilair wordt direct na de vakantie geleverd zodat wij ons in de week voor Sinterklaas kunnen laten verrassen met de inhoud van de dozen eigen huisraad die nog in de garage staan opgeslagen. O, kom er eens kijken….!

En het is daarom dat wij op zondag 31 oktober met blij gemoed en gezwinde spoed richting vliegveld Zaventem vertrekken om de nacht in het immer voordelige Ibishotel aldaar door te brengen. Op maandagochtend rond de klok van negen uur worden wij immers aan de incheckbalie van United verwacht, daar de Boeing 777 om 11:10 uur richting Washington DC zal vertrekken. Voor zowel de héén- als de terugreis hebben wij beslag weten te leggen op de ruime en riante economy plus stoelen H en J op rij 21. Voor de vlucht van International Airport Dulles naar Orlando zitten we voor het eerst ook in de plusklasse op rij 10, beide stoelen aan het gangpad. Laat ons maar schuiven…

Omdat de jongens van www.alamo.de ons deze keer het beste aanbod deden, viel de keus op hen. We zijn benieuwd of we het met de beloofde Ford Escape moeten doen of dat we toch een aantrekkelijke oversized Or Similar uit de rij kunnen kiezen. Voor de overnachting ter plaatse viel de keus weer op Cane Island, ook deze keer geboekt bij onze vrienden van www.usafunvacations.nl . De Disney Crowdlevel Calender geeft waarden van 1 aan, wat er op duidt dat het zeer rustig in de parken zal zijn. De Disney jaarkaart is nog geldig, er staan leuke optredens in Epcot gepland en onze Never Expire kaart telt nog twee knipjes voor heerlijk dobberplezier in de Lekkere Lazy River. Voor Seaworld is maar liefst een kaart die twee jaar geldig is aangeschaft, met als bonus, voor een paar euro meer, ook twee jaar plonzen in Aquatica. De koers van de dollar is prima, de weersvooruitzichten van het zelfde laken een pak en United mailde ons of wij ons zo langzamerhand voor vertrek gereed willen gaan maken. Alsof wij nog enige aansporing nodig hebben!

De geoefende lezer zal begrijpen dat de stemming in huize Teleton door al dit goede nieuws helemaal hyper is. Eenmaal onderweg zullen wij de lezers van dit blog toch weer op ouderwetsche wijze kond doen van onze belevenissen in onze favoriete vakantieland Florida. Welkom terug dus, als gebruiker of gedoger van dit Blog. Ik hoop maar weer dat velen de verleiding om de stemming in huize Teleton regelmatig te komen peilen, niet kunnen weerstaan.

Blijf braaf

2010-08-16T10:49:00.001+02:00

Ik heb gedurende lange tijd veel aardigheid beleefd aan het actief deelnemen aan de Fora over mijn favoriete vakantieland. Ook het lezen van blogs over Floridareizen gaf mij veel voldoening. Toch bekroop mij de laatste tijd een gevoel van verzadiging bij het lezen van en eventueel reageren op de topics en blogs. ‘Hoe is het weer volgend jaar dinsdag in Miami?’, ‘Zijn er ook koffers met knopen want ik krijg de rits zo moeilijk dicht?’ en ‘Wie weet of ze in Tallahassee opblaasbare vensterbanken verkopen?’ waren nooit mijn favoriete topics, maar ik worstelde me er blijmoedig doorheen om daarna weer met plezier aandacht te besteden aan onderwerpen die mijn belangstelling wel hadden.

Ernstig werd de verzadiging toen er op mijn favoriete Florida Forum met enige regelmaat niet te ontwijken berichten over een goedbedoeld handeltje in stickers en snoertjes verschenen. Steeds meer had ik het idee op een Rijnreisje terecht te zijn gekomen, waar de kapitein nog even een verplicht commercieel praatje houdt, voor je aan tafel mag aanschuiven. “Hoera ze zijn er weer, die fantastische Florida koelkastmagneten, profiteer er van nu het nog kan”, roeptoetert de kapitein, als het even kan drie maal daags. Omdat ze allemaal in hetzelfde schuitje zitten, jubelen passagiers en bemanning dat ze het een hele fijne aanbieding vinden, maar God hoort hen brommen.

Het aantal bloggers steeg in de afgelopen tijd enorm. Toegegeven, hierdoor steeg ook het aantal lezers van mijn eigen blog en ook daar had ik veel plezier in. Maar met de stijging van het aantal blogs, nam de afwisseling en de spanning bij het lezen helaas niet altijd toe. ongetwijfeld leggen alle bloggers hun ziel en zaligheid in hun reisverslag, de inhoud blijft voorspelbaar. We gebruiken immers allemaal min of meer dezelfde basiselementen zoals het vliegen, het eten, het slapen, het shoppen en het grote genieten in Florida. De bespreking van de zoveelste Victoria’s Secret/Chevrolet Aveo/Blooming Onion/Disney attractie/Tropische regenbui *) in een blog, werd mij te gortig.

Forummers en bloggers vormen een hechte community waar ik met plezier een aantal jaren actief deel van uit mocht maken. Maar nu, juist omdat ik er aan hecht de stemming in Huize Teleton opperbest te houden, is het voor mij tijd om te verkassen. Had ik mij, toen wij aanspraak maakten op ons zuurverdiende pensioenpotje, immers niet voorgenomen om voortaan nooit meer iets te doen waar ik geen zin in heb? En ik heb even niet zoveel zin meer in fora en blogs over Florida. Noch in de Blooming Onion, noch in blooming boops & bloomers van het secreet Victoria, laat staan in de plastic pastaprut van Martinair.

Vanaf nu voeg ik mij weer bij de categorie stille lezers van blogs en fora over Florida. Geen reacties meer, geen commentaar, geen advies, geen vragen, welkomstwoordjes en zelfs geen mening. Voor mijn columns over vakantie, fietstochtjes, verzorgingstehuizen en wat mij nog meer bezighoudt, zoek ik een beschut plekje op het internet. En om te voorkomen dat vriendelijke forumleden en trouwe volgers van mijn blog zich heel misschien zullen afvragen waar die Teleton ineens is gebleven, schrijf ik hier een laatste berichtje om te laten weten dat Lidy en ik het gelukkig prima maken en dat de stemming hier onverminderd uitstekend is. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Blijf braaf allemaal, houdoe en dadde ge bedankt zijt, da wittege!

*) svp doorhalen wat niet van toepassing is.

Mondje dicht…..

2010-08-03T16:08:00.002+02:00

Vandaag hadden wij om 11 uur een afspraak met de Burgemeester van onze Gemeente om de aanvraag van mijn nieuwe paspoort af te handelen. Enige maanden geleden had de burgervader mij reeds schriftelijk verwittigd dat het document op 26 augustus zijn geldigheid verliezen zal. Maar niet getreurd, tegen betaling van slechts vijftig euro en negentig cents zou mij op verzoek een nieuw exemplaar worden uitgereikt.

Mits ik aan de nieuwe voorwaarden zou voldoen, natuurlijk. En die voorwaarden zijn niet mis. Kijk, dat wij voortaan vingerafdrukken moeten laten maken, vooruit. In mijn tijd gebeurde dat alleen wanneer de boven ons gestelden je van een zwaar misdrijf verdachten, maar in het kader van beter méé verlegen dan óm verlegen neemt De Overheid heden ten dage van iedere burger de afdruk van wijsvinger en duim in bewaring. Voor je eigen veiligheid wordt de informatie ook in de chip van je paspoort opgeslagen. Who cares, want je ziet er toch niets van. Niemand zal zeggen: “Goh, mijn vingerafdrukken stonden toch zo raar op de scan, ik herkende ze bijna niet…”.

Hoe anders is dat met de hedendaagse pasfoto. Deed men vroeger zijn best om zo charmant en aantrekkelijk mogelijk op de pasfoto te verschijnen, tegenwoordig wordt dit je onmogelijk gemaakt door de ingewikkelde wet- en regelgeving. Ik vervoegde mij een poosje geleden bij vakfotograaf Verschoore met het klemmend verzoek voor negen euro en negentig cents vier identieke foto’s van mij te schieten die aan de zware eisen zouden voldoen en waarmee ik ook nog eens voor de dag zou kunnen komen. De fotograaf zag er nauwkeurig op toe dat de breedte van ooraanzet tot ooraanzet minimaal 16 en maximaal 20 millimeter bedroeg. Vervolgens werd de lengte van kin tot kruin op de vereiste afstand gebracht, te weten minimaal 26 en maximaal 30 millimeter. Verschoore zette mijn hoofd recht naar voren, zorgde dat de ogen op één horizontale lijn stonden en rechtte mijn afgezakte schouders. Ik vond dat al veel werk voor een tientje, maar we waren er nog lang niet.

Want nu kwam het moeilijkste gedeelte. Eerst kostte het mij nogal wat moeite om de voorgeschreven blik in te stellen. Te streng, te arrogant, te lullig, te guitig, te droevig passeerden de revue. Uiteindelijk bereikten Verschoore en ik de juiste neutrale blik waarmee ik de komende vijf jaar menig grensbewaker zal moeten verleiden om tot het Beloofde Land toegelaten te worden. Nadat dit eenmaal was gelukt, werd mij verzocht mijn gulle lach achter gesloten lippen te verbergen. Ja, ho eens even…ik ben van 1952. Onze generatie kende alleen de schooltandarts met zijn amalgaamvullingen. Wij hadden geen orthodontist en die aan onze binnen- of buitenbeugels in onze bekkies sleutelde om de bijtspijkers in het gareel te houden. Wij kenden geen slotjes, elastiekjes, blokjes en plaatjes. Wij hebben levenslang een overbeet en lachen ongewild de hele dag al onze tanden bloot, hetgeen zo kenmerkend is voor de vrolijkheid van de vijftiger en zestiger jaren. Niks geen bescheiden glimlach voor mensen van onze generatie; wij hebben grote snakkers en dat willen we weten! Ons grote voorbeeld was Broer Konijn of Anky van Grunsven!

Maar voorschrift is voorschrift, dus ik besloot de mond dan maar met de hand gesloten te houden. Verschoore wees mij er echter op dat er in de regelgeving nadrukkelijk staat dat er geen zichtbare ondersteuning op de foto mag staan. Krampachtig hield ik de mond gesloten hetgeen de herkenbaarheid van de definitieve foto niet ten goede komt. Maar hij voldoet aan de voorschriften. Persoonlijk prefereer ik toch een big smile.!

Bij aankomst op het Gemeentehuis meldden we ons bij het beeldscherm dat de receptioniste sinds kort vervangt en kregen we een bonnetje. T605, neemt u plaats in de wachtruimte. Precies op tijd verscheen mijn nummer op het scherm waarop ik mij, met de vertrouwde brede glimlach, mijn bijna ongeldige paspoort en de pasfoto die volgens Verschoore aan alle vreselijke voorwaarden voldoet, samen met Lidy bij de balie van de Burgemeester vervoegde. Deze bleek de aanvraag van de paspoorten aan een beambte gedelegeerd te hebben. Wij slikten onze teleurstelling dapper weg en wensten haar een goede morgen.

Volgens mij word je van het afnemen van vingerafdrukken erg depressief. Wij hadden deze indruk al bij de Immigrationsofficers in de VS gekregen en ook bij deze mevrouw kon er geen grimlachje vanaf. ‘t Kan natuurlijk zijn dat zij een bijzonder strakke beugel had, zij was in ieder geval niet het zonnetje in huis. “Meneer Teleton?” klonk het vragend vanachter de balie, zonder dat ze mij een blik waardig keurde. “Present, sergeant” dacht ik en kon nog net een saluut aan de baret onderdrukken. ”Linkerwijsvinger,” commandeerde ze, terwijl ze naar de scanner voor mij op de balie wees. “Zo waarlijk helpe mij God almachtig,” bromde ik bozig terwijl ik virtueel de hakken tegen elkaar klapte en de pink aan de vouw van de broek bracht. Vanwege de overbeet dacht ze toch dat ik vriendelijk naar haar lachte. “Foto bij?” klonk het van gene zijde. Omdat Lidy aan mijn houding zag dat ik net een lollige opmerking in de geest van liever een extra portie pindasaus wilde maken, porde ze mij in mijn zij en maakte een snelle beweging met de wijsvinger naar de mond. O, ja, da’s waar ook. Mondje dicht, mum’s the word; er wordt hier ten Gemeentehuize niet gelachen!

Een onzichtbaar aantal ambtenaren gaat nu de komende week voor mij aan de slag om nog iets van het paspoort te maken. En dat valt om de donder niet mee. De handtekening lukt nooit zo lekker als je hem precies in zo’n vakje moet zetten. De pasfoto spreekt voor zich. Dus nu maar hopen dat de scan van de vier vingers goed gelukt is, zo dat die er nog een beetje aardig op staan.

Ik hoef niet meer….

2010-08-01T16:23:00.001+02:00

In Het Huis waar tante verblijft, worden de eerste resultaten van bezuinigingen op de gezondheidszorg merkbaar. De leidinggevende, die Het Huis met hart en ziel bestierde, is vervangen. Er is een nieuwe, onzichtbare leidinggevende die ook verantwoordelijk is voor andere tehuizen. De medewerkers worden nu zo zwaar belast dat het ziekmeldingen regent en er is nauwelijks aandacht meer voor de inzet van de vrijwilligers. Kennelijk vindt de leiding het heel gewoon dat de vrijwilligers (één is zelf al hoogbejaard) zich belangeloos inzetten om het leven van hulpbehoevende bejaarden dragelijk en gezellig te maken. Een vriendelijk woord of een klopje op de schouders is wel het minste wat zij verdienen.

Ook bij het groepje bewoners is er veel veranderd. Een aantal van hen is van ouderdom gestorven, anderen zijn sterk achteruit gegaan. Ook aan tante knaagt de tand des tijds. Wij bezochten haar om haar verjaardag te vieren. Vorig jaar werd dit nog uitbundig gevierd met een high tea voor de bewoners, hun familieleden en de verzorgers. Zoveel drukte kunnen tante en de andere bewoners niet meer aan, dus kozen we, ook al omdat tante enige tijd geleden haar ondergebit zo goed verstopt heeft, dat niemand het meer terug kan vinden, dit jaar voor koffie met slagroomgebak. Daar laten we het bij; rumbonen en pindarotsjes zijn immers niet meer aan haar besteed.

Zodra de doos met gebak geopend wordt, staat tante onmiddellijk op om de inhoud te inspecteren. Ze stopt een paar vingers in de slagroom en likt deze smakelijk af. Om schade aan de overige gebakjes te voorkomen, leiden we haar terug naar de stoel en serveren haar snel een gebakje. Dit gaat er als vanouds in als koek!

Daarna is het tijd voor de aubade. Wij zingen met gemengde gevoelens “Lang zal zij leven” en zij zingt hartstochtelijk mee. Daarna doen we samen nog wat liedjes en gedichtjes, waarbij je goed merkt dat zij verder achteruit is gegaan. Tot voor kort vulde zij, wanneer ik “Hela gij bloempje” zei, foutloos aan met “Slaapt gij nu nog”.
Nu moet ik met de tweede regel helpen, waarbij haar, net op tijd het laatste woordje te binnen schiet. “Nog” zegt ze opgelucht, terwijl ze trots in de rondte kijkt. Dit is het gedeelte van het bezoek waar zij altijd het meeste schik in heeft. Wij “doen” nog even “Onder moeders paraplu” en “Poesje Mauw” en ik merk dat ook hier alleen de laatste woordjes nog lukken. Voor haar is de pret niet minder. Ook bij de vijftigerjarenverjaarsvisite-grapjes kraait ze het weer even uit. “Zeg, weet je van wie je de groeten moet hebben”, begin ik. Ze kijkt me guitig aan, alsof ze weet wat er komt. “Van m’n zus Nol, met haar houten hielen…..!” Tante lacht en dus is het goed. Even later probeer ik het nog eens “Zeg, heb jij hem nog gezien, de laatste tijd?” Weer die guitige lach, en zonder haar reactie af te wachten, zeg ik: “Die aap met die rooie kont…..” Ze lacht om mij te plezieren, maar haar ogen staan droevig.

Tante wordt na een poosje moe en onrustig. Ze staat steeds op om haar moeder te gaan zoeken. Soms stopt ze even bij de suikerpot en neemt een flinke lepel, nadat ze eerst uit haar ooghoeken heeft gekeken of niemand haar ziet. Zorgvuldig likt ze de lepel af en zet hem weer terug. Ze komt een momentje bij ons zitten. Begroette ze ons ons onlangs nog met een hartelijk “Hallo lieverds”, nu kijkt ze ons een beetje bedroefd aan en zegt steeds weer: “Ik hoef niet meer, ik heb er geen zin meer in” .

Ze staat weer op. Niets of niemand houdt haar tegen, ook de zware branddeur naar de gang niet. Ze hoeft alleen maar op de knop te drukken en dan opent de deur vanzelf. Maar in de drie jaar dat ze hier verblijft, hebben we haar dit niet kunnen leren. Lang had ze nog kracht genoeg om de deur zelf te openen. Nu zit ze steeds beklemd als ze zich toch door de smalle opening die ze weet te maken, probeert te worstelen. Plots snappen we ook hoe ze aan die beurse arm komt.

We besluiten afscheid te nemen en wijzen nog eens op de bloemen die we voor haar 93ste verjaardag hebben meegenomen. “Neem ze maar mee terug,” zegt tante ernstig en wij denken ineens te begrijpen wat ze ons eigenlijk wil zeggen als ze er aan toevoegt: “Ik hoef niet meer……..”.

Zon, zee, strand en kwallen

2010-07-10T18:17:00.001+02:00

Hoewel wij in de bungalow aan de Joossesweg in Westkapelle een heerlijk beschut terras op het zuidwesten hadden, lokte het strand toch. We waren er maar een paar minuten lopen van verwijderd. Het enige wat ons een beetje tegenhield, was de trap over de duinen……

Het enorme, gratis parkeerterrein was vrijwel leeg. Ook de wandelpaadjes in de duinen hadden we helemaal voor ons zelf op deze doordeweekse dag.

Eenmaal boven bleek zelfs de frisse zeebries tegen te vallen. Zelfs de vlag wapperde nauwelijks. Mag ik trouwens even uw aandacht voor de schitterende openbare toiletten? En voor de kotjes aan het strand was er vandaag ook nauwelijks belangstelling. Op zoek naar rust en ruimte in ons overbevolkte landje? Probeer Zeeland eens!

Voor de vorm zetten we het windscherm op. De gele vlag wil zeggen dat het zwemwater gevaarlijk is, dus volstonden wij met het baden van de pootjes.

Waar heb je nog een heel strand voor je zelf, waar de schepen zo dicht langs de kust varen dat de hekgolven je van het strand af kunnen sleuren……,

….waar de trilling van de motoren en de slag van de schroef door je lichaam dreunt…..

en waar de branding rustig en schoon is en je uitnodigt om een frisse duik te nemen. Tot je die kwallen in het heldere water ontwaart………

En als de strandwacht dan ook nog eens de rode vaan hijst, ten teken dat je je niet meer met drijfmiddelen in het water mag wagen…….

….dan zit er niets anders op dan je, in de zon en uit de wind in je strandstoel terug te trekken om je heerlijk te ontspannen. Wat wij dan ook maar deden!

We hadden een paar heerlijke dagen daar aan het Zeeuwse strand van Walcheren, waar de Schelde geruisloos in de Noordzee stroomt. Het enige strand van Nederland dat op het zuidwesten ligt en waarvan je kilometers ver langs de Belgische Noordzeekust kunt kijken. Waar de gemoedelijke Zeeuw je tijdens je fietstocht of wandeling een welgemeend goeienmorgen, –middag of –avond toewenst. Waar je heerlijk uit eten kunt gaan en waar de plaatselijke drumband op warme zomeravonden nog door de straten van het dorp trekt, omdat het kermis is op het marktplein. Daar waren wij, in wat misschien wel de warmste week van het jaar was en we genoten met volle teugen.

De rugzak en het fototoestel kunnen weer opgeruimd, de badlakens gewassen en de slippers in de kast. Nog drie maanden en drie weken, voor we weer naar Florida vertrekken. Op naar de Lazy River, nooit kwallen en altijd lauwwarm! Dus wat er ook gebeurt, over de stemming in huize Teleton hoeft niemand zich zorgen te maken want die is opperbest. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Geen ree te zien

2010-07-10T08:21:00.001+02:00

Woensdag 7 juli

Op onze nieuwe Spartafietsen hebben we vandaag de dijk tussen Westkapelle en Domburg geinspecteerd. Na een colletje van de derde categorie om boven de zeespiegel te komen, fietsten we met de zachte zuidwestenwind in de rug, over de dijk. Links de Noordzee, rechts in de diepte ligt Zeeland veilig en vredig. De Duitsers houden zich koest op de campings en bereiden de overwinning op Spanje voor met de drie B’s; BBQ, Bratwurst und Bier. Drie daverende F16 vliegtuigen verstoren plots de rust, daarna volgt weer het geruis van de zee. Het uitzicht is fenomenaal. Liefhebbers die hun auto, net als in Daytona, tot aan het strand willen meenemen, komen hier aan hun trekken, al is het rijden over het strand niet toegestaan.

Zo peddelen wij voort en maken ons geen enkele zorg over de terugweg waar wij, naar oud Zeeuwsche traditie, de wind pal tegen zullen treffen. Wij hebben immers, naast een permanent goed humeur, voortaan ook altijd de wind mee! De tocht voert langs bermen vol wilde bloemen. We herkennen de klaproos, het piespotje, de duinroos en de wilde margrieten, maar er zijn nog tientallen soorte soorten die wij niet bij naam kennen. De bijen zoemen onophoudelijk maar veroorzaken geen overlast. Vlinders dartelen soms een poosje met ons mee. Ook dikke zwarte strontvliegen met hun goudkleurige ogen komen gezellig op onze boordcomputer zitten. Deze geeft aan dat het 26 graden is en dat we gerust nog 45 kilometer kunnen fietsen met de onzichtbare hand die ons voortdurend een zetje in de rug geeft.

En verder gaat het, over smalle B-wegetjes met hagen van beuk en meidoorn die de velden met geheimzinnige kruiden, rogge, tarwe en papaver voor ons verborgen proberen te houden maar die er vooral voor zorgen dat de wind geen vat op ons krijgt. De temperatuur op deze weggetjes vliegt omhoog tot boven de 30 graden. Op de open stukken moerasland waar de vogels broeden ne fourageren, is het heerlijk koel door de wind en kunnen we zien hoe ver we van huis zijn. In het midden van Walcheren heb je immers Middelburg met de Lange Jan, in het westen is de vuurtoren van Westkapelle en in het zuiden de Sardijntoren van Vlissingen ons baken.

We besluiten de dag met een heerlijke maaltijd bij Restaurant de Zeezot in Westkapelle en lieten ons verrassen door de keukenbrigade, die ons de vangst van de dag voorstelde. Spannend; want misschien was er vandaag wel drolbaars gevangen, of snotolf. Maar er werd ons een heerlijke, dikke moot zeebaars geserveerd op een bedje van lamsoor en zeekraal. Meer Zeeland kan een mens niet verwerken op een dag.

Met de broek op de vreethaak buikten we bij de familie met het grootste scherm uit met de wedstrijd Duitsland-Spanje. Voldaan peddelden wij in het schemerdonker huiswaarts langs de duinrand, spiedend naar de beloofde reetjes die zich kennelijk rond deze tijd, beschenen door het licht van de vuurtoren, in het gras zouden laten zien. Ondanks dat er vanavond geen ree te zien was, zit de stemming er hier in huize Teleton nog altijd prima in en als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Heb uw naasten lief

2010-07-05T11:12:00.001+02:00

Zondag 4 juli 18:00 uur

Op de dag des Heeren ging de fietsroute via Koudekerke,Biggekerke, Meliskerke, Klein Mariekerke, Grijpskerke en Aagtekerke naar Domburg. Hier waanden wij ons in bezet gebied. Domburg is van de Duitsers. Zimmer frei, hausgebacken apfeltorte, ferienhaus mit privatparking, daar draait het hier om. Verder liepen er nog wat bejaarde, bijouteriedragende Belgische dames en een enkele Britse familie. Bikinimeisjes fietsen kaarsrecht op hun omafiets naar het strand. Moeders sjorren de bolderkarren boordevol kind met bijbehorend snoep- en speelgoed over de strandopgang. Vaders lopen blauw aan omdat ze, al klimmend de paarse krokodil al aan het opblazen zijn. Op de parkeerplaats worden oorlogen tussen witte en gele kentekenplaten uitgevochten. Zowel op de terrassen als op het strand herinnert niets in Domburg aan de godvruchtige rust en stilte waar we op nog geen kilometer afstand doorfietsten en waar de zondagsrust uitbundig wordt geheiligd. Hier In Domburg wordt geld verdiend, juist op zondag.

Duizelig van de klim over de strandtrap ploften we op het bankje op de boulevard van Domburg. Voor ons nog een dun stripje duinen met hoog helmgras, waardoor we het strand niet kunnen zien. We zien en ruiken de Noordzee, zeilbootjes dansen op de golven. De lucht is strak blauw. De wind en de branding ruisen in onze oren. Dit is Soarin’ in het echt en het duurt eeuwig.

De zon prikt. Op de boulevard naderen drie donkere meisjes. Ze hebben plezier met hun iPod. Ik hoor een mix van Portugees, Engels en een beetje Nederlands. De Ipod gaat giechelend van hand tot hand. Ik sta op om te vragen of ze een foto met z’n drietjes willen hebben. Dat willen ze wel. Nadat ze me uitvoerig instructie hadden gegeven waar ik moest afdrukken, bleek het toch de aan- en uit knop van de Ipod te zijn……Ook de afdrukknop zit op het touchscreen, dames! Ze poseren opnieuw en lachen gewillig hun tanden en/of beugeltjes bloot en ik schiet een paar plaatjes. Ze zijn er verguld mee en laten de foto’s aan Lidy, die op het bankje is blijven zitten, zien. Of het door onze tocht door de Biblebelt kwam, ik weet het niet, maar we hadden het idee dat we op deze zonnige zondag toch een goede daad hadden verricht.

Lidy haalde een frietje met versgevangen kibbeling. Teleton hield twee plekjes op een van de dorpsbankjes bezet. Waar men je in Florida, terwijl ze beleefd “excuse me for squeezing in” mompelen, van de bank proberen te drukken gaat men in Duits Domburg rucksichtlos te werk. Op de bank was nog plaats voor vier personen. Vati, Mutti en drie forse pubers naderden met een blik van “das schaffen wir mal”. Alsof het de Grebbeberg betrof, confiskeerden ze collectief de hele bank nadat Vati het commando “setze dich” had gegeven had. Befehl is kennelijk nog immer befehl, dus ploften vier dikke duitse derrieres op de bank en eentje min of meer bij Teleton op schoot. Die, met de gedachte dat je nu eenmaal niet al je naasten lief kunt hebben, de ultieme verzetsdaad pleegde door geen milimeter op te schuiven en gewoon te blijven zitten terwijl zijn knokige knieen in de dijen van die Mutti prikten.

Pas toen Lidy met de bestelling kwam aanlopen en er op de aanpalende bank een echtpaar vertrok, capituleerde ik voor de overtallige Wehrmacht. Jullie vandaag het bankje, wij volgende week de Wereldcup! En met die gedachte fietsten wij voor de laatste keer op eigen kracht met windje tegen via Sint Jan ten Heere richting Westkapelle, waar wij de rest van de middag in opperbeste stemming uit de wind en in de zon op ‘ons’ terras doorbrachten.

Buutengewoon!

2010-07-05T11:09:00.001+02:00

Zondag 4 juli, 9:00 uur

De duizenden Duitsers die achter de duinenrij verblijven, slapen uit na een feestelijke dag. Ziet het hier normaal zwart van Mercedessen met witte nummerborden, gisteren waren de wegen vol met in witte shirts met zwarte randjes gehulde Leute die gevuld met bier en schnapps, luid roepend “Deutschland, Deutschland” op hun aftandse campingfietsjes over de Walcherse weggetjes naar hun stacaravan of chalet slingerden. De Zeeuwsche bevolking, gewend aan de wekelijkse weekendinvasie, liet ze begaan. Nooit de kip met de gouden eieren slachten….

Zaterdag was een regenachtige dag, goed voor een aantal familiebezoekjes op de camping en in het verzorgingstehuis. Door de regen koekte de schelpen van de paadjes tussen de ribbels van de Rockports. Eenmaal opgedroogd in de auto liet het zand en de schelpen weer los, waardoor onze koffiebruine Franse limousine inmiddels net zo’n gezellig knisperend geluid maakt als een Zeeuws schelpenpaadje.

In de namiddag werd de dag afgesloten met een ouderwets quarterpounder menu bij de Mac in Middelburg; vanwege de gratis wifi. Mail gechecked en blogs gepost. Goeie zaak, want de fietsenwinkel uit Hoogerheide, waar wij enkele weken fietsen met electrische trapondersteuning hadden besteld, mailde of we contact op wilden nemen voor de aflevering. Wij belden hem direct; maandagmiddag nemen wij afscheid van onze Gazelles die plaats gaan maken voor twee onvolprezen seniorensparta’s.

De bediening van de kookplaat hebben wij inmiddels volledig onder de knie. Het koken is een eitje. De zon schijnt door het gebladerte. In de tuin koeren de duiven, kraaien de kraaien en schijten de lijsters. In de lucht schreeuwen de meeuwen. Op het gazon maken twee fazanten zich kennelijk op voor een fikse vrijpartij, hetgeen met veel kabaal gepaard gaat. In het dorp gaan de lokalen goed gemutst ter kerke en hier lopen de eerste schaars geklede badgasten met badlakens, schepjes, koeltassen, surfplanken, windschermen en kratjes bier gewapend richting strand, terwijl wij nog rustig van het ontbijt genieten. De stemming in huize Teleton is nog immer opperbest. Of, zoals de Zeeuwen zeggen: Buutengewoon!

Strange

2010-07-03T19:04:00.001+02:00

Vrijdag 2 juli

Het strand is zo’n 200 meter van onze bungalow verwijderd. De vaargeul loopt vlak langs het strand; grote schepen hoor je als je in de tuin zit voorbij komen. Wij liepen welgemoed richting strange zoals men hier op Waschappel het strand noemt. Rare lui, die Zeeuwen maar reuze vriendelijk en gastvrij.

Omdat we vergeten waren hoe hoog de trap over de duinen ook al weer was, was het toch even schrikken (en slikken..) toen we met onze tassen met badlakens, bruine boterhammen met gekookt ei, zonnebrandolie factor dertig en een parasol de duinovergang zagen opdoemen. De Tour is nog niet begonnen, maar deze klim was, zoals de Franzosen zo mooi zegen “ hors concours”. Met weemoed dachten wij even terug aan de strandopgangen in Florida, waar een trapje met drie of vier treetjes toch echt de maximale inspanning is om van het strandleven te kunnen genieten.

Aan de andere kant van de duinen wachtte ons nog een barre tocht door het mulle, hete zand. Wij passeerden een mededelingenbord dat aangaf dat de temperatuur van de lucht inmiddels was opgelopen tot 28 graden. Hijgend bereikten wij het witte strandhuisje met nummer 513, hier "kotje” geheten. Waar ons de volgende temptatie wachtte. Er stonden twee heerlijke ouderwetsche gestreepte strandstoelen in het kotje. Opgeklapt. Slechts een simpele handeling was nodig om ons, gezeten of gelegen in de strandstoelen, van de mooie natuur, de rust en de warmte te laten genieten.

Teleton zou dat varkentje wel eens even wassen. De eerste stoel werd foutloos opengeklapt. “Neemt u plaats, Zeeuwsche schoonheid”, sprak hij galant tot zijn gade, terwijl hij verwoede pogingen deed de tweede stoel uit te vouwen. De zoute zeewind had het hout en de scharnieren van deze strandstoel geen goed gedaan. De vijf studenten van kotje 512 keken benieuwd toe hoe deze klassieke slapstick voor een strandstoel en een heer in de bloedhitte zou worden opgelost.

Nadat ik uiteindelijk de stoel zo had gerestaureerd dat je hem weer als strandstoel herkende, zette ik ook nog even snel de parasol op. Met mijn laatste kracht drukte ik eerst het onderste deel van de stok in het zand. Dan de parasol openen, in het gat mikken en met de kunststof klem op de gewenste hoogte vastzetten. Ziezo, die staat. Tergend langzaam zakte de parasol tot kabouterhoogte. Hulpmiddelen zoals een servetje, een houten tandenstoker of een handje zand mochten niet baten. De impotente parasol weigerde om fier in de warme wind te blijven staan en schrompelde telkenmale ineen. Bij de belendende studenten zat de stemming er ook goed in; mooi weer en gratis cabaret!

Nadat wij een uurtje slechts beschermd door factor 30 in de verzengende zon hadden gezeten, strompelden wij door het mulle zand naar de waterkant voor verkoeling. Ons oog viel tijdig op het grote aantal kwallen en het kleine aantal mensen dat zich om die reden in de zee waagde. Wij pasten ons snel aan de gewoonten van het land aan en beperkten het zeebad tot kniehoogte.

Bovendien was het water, zoals men dat hier in Zeeland zegt, nog ieselijk koud. Vijftien graden om precies te zijn, zo zagen wij op de terugweg op de achterkant van het mededelingenbord. Aan zoveel verkoeling hadden we nu ook weer niet gedacht. Maar desondanks is de stemming in huize Teleton opperbest en dat bleef die hele dag zo, ook na de bloedstollende wedstrijd van het Nederlands elftal tegen Brazilie!

Een ei hoort er bij

2010-07-03T19:00:00.001+02:00

Vrijdag 2 juli

Wij waren al snel ingeburgerd in de bungalow. Een lekkere lederen bank, ruime tuinstoelen en kleine maar comfortabele bedjes hielpen daarbij, net als de barbeque die wij met de familie braadden. Het leven is goed, ook in Zeeland.

De zon wekte ons. Tijd voor een ontbijtje met een eitje. In de keuken wachtte ons een electrische kookplaat. Zelf zijn we van de inductie maar een eitje bakken moet toch lukken. Beetje boter in de pan, dat langzaam smolt maar wat nog geen argwaan wekte. Na een paar minuten gaf mijn gevoel aan dat het gesmolten vet wel heet genoeg zou zijn, dus mikte ik de eieren vol vertrouwen in de pan. Het bleef angstig stil, geen gespetter of gesis.

Of wij begrijpen de stand van de knopjes niet, of de electrische kookplaat heeft zijn beste tijd gehad. Na een half uur was het ei in de pan nog immer vloeibaar. Lidy zette thee met de elektrische waterkoker en we begonnen trek te krijgen. Het drabje ei zag er niet aanlokkelijk uit. Goede raad was duur….

Met behulp van de waterkoker lukte het mij uiteindelijk om twee excellent gekookte eitjes op tafel te toveren. Dus voor we nog maar op het strand geweest zijn, zit de stemming er hier in de tijdelijke residentie van de familie Teleton aan de Joossesweg in Westkapelle er goed in. En als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!

Hier aan de kust, de Zeeuwsche kust……

2010-07-01T08:42:00.001+02:00

Telefoon. Uit het zonnige Zeeland. De familie verhuurt daar in Westkapelle een gezellige bungalow aan de voet van de duinen. Door omstandigheden heeft een gezin hun boeking moeten annuleren. Of wij zin hebben om een weekje naar Zeeland te komen…..

En of wij zin hebben om en weekje naar Zeeland te komen! De Zeeuwsche Riviera lonkt, er is een strandhuisje beschikbaar op 200 meter lopen van de bungalow. De golfjes zullen nog wat kil aan de bil zijn, maar de heerlijke ligstoelen brengen rust en de parasol verkoeling en schaduw. Dus zetten wij de fietsen achterop de reeds koffiebruin gekleurde franse limousine, mikken wat shirts, slips en socks in de reistas, geven de sanseveria's een extra scheut en tuffen wij naar The Most Western Point om dagelijks van de prachtige zonsondergang te gaan genieten.

Onze bungalow heeft geen internet en in het prachtige Westkapelle is er ook nog geen McDonalds, laat staan een Starbucks. Dat betekent dat we helaas de komende week geen blogs kunnen lezen bij de Zeeuwse ontbijtbolussen. Daarom wensen wij alle Bloggers die in de komende dagen vertrekken gaan, vast een hele fijne reis en een super vakantie. Thuisblijvers wensen wij een warm weekend en wie weet tot volgende week met nieuwe avonturen van de Zeeuwsche kust.

Schedule change

2010-06-28T12:09:00.001+02:00

Vanwege een familiebijeenkomst moesten wij zaterdagmiddag in ‘s Gravenhage zijn. Om de drukte van de veteranendag te ontlopen, waren wij al vroeg op pad en hadden wij zelfs nog tijd om onderweg de lading tee-shirts bij medeforummers Pieter en Petra te droppen. Nadat wij in Leidschendam, omdat Teleton uit nostalgische overwegingen zo graag nog eens over de oude brug de Vliet wilde passeren, een stief kwartiertje met zicht op het zonnige terras van PENPE hadden staan te braden omdat genoemde brug geopend was voor de veteranenscheepvaart, belden wij de familie om door te geven dat wij helaas een schedule change moesten doorvoeren en dat we een kwartiertje later dan gepland zouden arriveren. Maar maak je geen zorgen, wij zitten hier gebakken met de airco op volle toeren en Bruce Springsteen op vol vermogen!

Op zondagavond controleerden wij even de iternary van United Airlines. Grote rode letters: A schedule change has occured...!We konden de gereserveerde stoelen niet meer zien en werden met klem verzocht telefonisch contact op te nemen. Bij gebrek aan airco werd het een onrustige nacht in huize Teleton. Vanwege de goede verstandhouding met de buren, die per slot van rekening straks in november weer voor de sanseveria's moeten zorgen, besloten we af te zien van het idee om Bruce Springsteen dan maar bij op te zetten.

Op maandagochtend belden we naar United. We zijn wel gewend aan kleine veranderingen in het vluchtschema. Wij kregen regelmatig mailtjes waarin werd bevestigd dat we wel drie hele minuten eerder of later zouden aankomen of vertrekken. Maar grote rode letters, die hadden we nog nooit gezien dus worstelden wij ons met bonzend hart door het keuzemenu. Zou de vlucht samengevoegd zijn met één van de partners, zodat ons de geliefde economyplus stoelen op rij 21 door de neus geboord worden? Zet United voortaan een 767 in op deze lijn waardoor dezelfde stoelen aan de dezelfde neus voorbij zouden aan? Hebben de piloten op 1 november misschien een gezamenlijk uitje gepland, een vergadering belegd of een BHV-cursus opgedrongen gekregen?

Marilyn stond me te woord. In het Nederlands maar met het charmante Engelse accent dat mij als jongen al in vervoering bracht toen er een meisje uit Australië terugkeerde en bij ons in de klas kwam. Zij had een baantje bij een schoenenwinkel. Zoals alle jongens uit de klas meldde ik me daar om te informeren naar de suède laarsjes die toen in de mode waren. Op de vraag welke maat je had, moest je zeker twee maten kleiner noemen. Het was namelijk niet de bedoeling dat je voet soepel in de laars zou glijden. Het was de bedoeling dat zij je, gehurkt in haar minirokje, zou helpen en als je haar dan hulpeloos aankeek omdat je de laars met geen mogelijkheid aankreeg, lispelde ze me haar heerlijke accent in je oor: “Ye moet niet trekken, maar duwen……! Ik kan nog geen schoenen kopen, zonder aan haar te denken.

Bij Marilyn had ik even associaties met golvend blond haar en een opwaaiende jurk, maar ik vermande me snel en noemde ons confirmationnumber. Een diepe zucht aan de andere kant voorspelde niet veel goeds maar het viel allemaal reuze mee toen Marilyn het schema met me doornam. De vlucht van Brussel naar Washington zou vijf minuutjes korter duren. We vertrekken een half uurtje later dan gepland uit Washington en komen nu om vijf minuten over acht in Orlando aan. Er zijn geen vluchtnummers gewijzigd, we hebben onze geliefde stoelen nog en de rode letters op de iternary zijn inmiddels weer verdwenen en hebben plaats gemaakt voor het vertrouwde ‘confirmed’. Omdat we inmiddels ook weer voor drie weken via usafunvacations beslag hebben gelegd op een Cane Island condo, zit de stemming er in huize Teleton er als vanouds prima in. En als er verder niets meer verandert, dan blijft dat zeker zo!

Pielemuis

2010-06-22T11:09:00.001+02:00

Het gedoe met de Muis heeft veel herinneringen opgeroepen. Daarom sluit ik dit muizenvierluik af met een verhaal uit de oude doos.

In mijn vroege kinderjaren woonde ik met mijn ouders, broertje en zusje in een arbeiderswoning in de Haagse Schilderswijk. Op een “onvrije tweede etage”. Dat betekent dat je via de de gemeenschappelijke trap en de gang van de buren in je woning kwam. Achter de met jute bespannen muren tierde een muizenkolonie welig. Mede dank zij de inbreng van de groenteboer van de benedenverdieping, die met de kisten aardappelen, sla en spinazie dagelijks verse veldmuisjes kreeg aangevoerd. En kikkers, maar die kwamen niet verder dan het portaal waar wij ze, meestal instant dry, in spreidstand aantroffen. Muizen liepen met gemak over de traploper met de koperen roeden naar de tweede verdieping. Op de eerste etage, waar de families Wehrmeijer en Hoddenbach met hun valse Duitse herder woonden, bleven ze natuurlijk zo kort mogelijk. Dus klauterden zij met frisse moed naar higher grounds.

Al je overdag muizen wilde zien, dan moest je een paar stoeptegels bij de gevel optillen, zo hadden wij als kind bij het zoeken naar een geschikte knikkerpot uitgevogeld. Hele nesten zag je uit elkaar stuiven….In huis zagen wij er niet zoveel, maar aan het gekrabbel achter het behang te horen, waren ze er wel. Wij wisten ook dat, wanneer je des avonds na het toiletgebruik de handen in de keuken met sunlightzeep had gewassen, je even aan de blauw geruite handdoek moest schudden, om te voorkomen dat je een close encounter met een Muis had. Vraag me niet waarom, maar die handdoek was een favoriete speelplek. Op een avond kwam een neef zijn verloofde voorstellen. Oeps, even vergeten het meisje voor de mogelijke Muis te waarschuwen, hetgeen mijn neef bijna op een voortijdige breuk met de beoogde bruid kwam te staan.

Met drie kleine kinderen in huis, waren muizenklemmen geen optie. Maar mijn vader had een probaat middel tegen de muizenplaag. Nadat de lamp boven de tafel was gedoofd en de muizen dachten dat de kust veilig was, sloop hij op zijn blote kakkies van de alkoof naar de woonkamer. In zijn, geheel volgens de toenmalige mode, veel te wijde wekelijks wisselende wollen onderbroek waar de pielemuis op onverwachte momenten nieuwsgierig uitpiepte, mepte hij met de kachelpook een aantal overmoedige huismuizen naar de andere wereld. Hij had altijd prijs. En mocht de mep eens wat minder doeltreffend zijn, dan sleepte de snevende Muis zich naar een hoekje van de kamer, waar wij hem bij het ochtendgloren alsnog met stoffer en blik konden opvegen.

In deze tijd, waarin lubberende onderbroeken, ontsnappende pielemuizen en kachelpoken even zeldzaam zijn als huismuizen kunnen we ons niet voorstellen dat mensen en muizen nog geen vijftig jaar geleden zo intensief samenleefden. De moderne Muis vestigt zich kennelijk niet meer permanent in een woning; de moderne Muis migreert nog voor de moderne Mens zich überhaupt gerealiseerd heeft dat er een Muis in huis is. Een tikkeltje teleurgesteld was ik dus wel, toen ik vanmorgen de pindakaas van de muizenvallen afspoelde om ze daarna in de garage op te bergen. Weer niks gevangen! Misschien toch maar eens op Marktplaats kijken of ik een kachelpook op de kop kan tikken?

Kill the Beast

2010-06-20T12:53:00.001+02:00

Onze buren zaten te schemeren in de patiotuin. Hij een sigaartje en een pilsje, zij de Story en een wijntje. Tot hun stomme verbazing klom er een Muis uit de ventilatievoeg van de muur. Volkomen op z’n gemak kuierde de Muis naar de vers geplante hortensia’s om aan de jonge blaadjes te gaan knagen. Toen buurman bewoog, spurtte de Muis terug de spouwmuur in.

Buurman, een bourgondische Brabander die overal een oplossing voor heeft, besloot om het er niet bij te laten zitten. Bij gebrek aan een muizenval knutselde hij van een deksel van een oude emaillen jus pan, een satéstokje, een touwtje en een stukje spek een muizenval in elkaar. Hij plantte het zaakje naast de hortensia, touwtje in de ene, biertje in de andere hand, sigaartje in de mond. Binnen een kwartier meldde de Muis zich, kuierde richting hortensia, liet deze links liggen en koos voor het spek. Buurman beroerde beheerst het touwtje waarop het satéprikkertje gehoorzaam reageerde. De Muis reageerde net iets te laat en zat gevangen onder het deksel.

Buurman besluit de Muis wegens overschrijding van artikel 461 van het Burgerlijk Wetboek ter dood te veroordelen. Overwegende dat hij hierbij de keuze had tussen een dodelijke injectie, elektrocutie, ophanging, wurging, steniging, verbranding, kruisiging, vierendeling of een nekschot , besloot toch voor de praktische methode te kiezen en drukte onder het motto “Kill the Beast” het deksel diep in de zorgvuldig geschoffelde grond. Overtuigd van de effectiviteit van de maatregel, tilde hij het deksel op. De Muis schudde zijn kopje als een aangeslagen bokser en probeerde andermaal te ontkomen. Buurman zwijgt als Joran over de feitelijke afloop, maar van deze Muis is sindsdien niets meer vernomen.

Tot stomme verbazing van de buren meldden zich die zelfde avond Peter R. de Muis met nog twee leden van de Familie Muis in de tuin om verhaal te halen. Zenuwachtig zoekend drentelden zij rond de hortensia om, bij de minste beweging toch maar terug in de spouwmuur te vluchten. Inmiddels hebben de buren, door middel van de aangeschafte ouderwetse muizenval, de drie leden van deze boevenclan geëlimineerd en is er sindsdien geen Muis meer waargenomen.

Zelf hebben wij met onze muizenvallen in huis één keukendoekje en één theezakje gevangen die wij abusievelijk eerst zelf uit onze kluifjes hadden laten vallen. Van keutels geen spoor meer, dus verplaatsen wij de muizenvallen voor de zekerheid nog een weekje naar de tuin. Gewoon, om zeker te zijn dat onze hortensia’s geen slachtoffer van de muizenterreur in onze buurt worden.

Meer muizenissen

2010-06-15T10:30:00.002+02:00

Al een paar dagen staan de muizenvalletjes gespannen op de grote vangst te wachten. Het jachtinstinct van de menselijke bewoners in huize Teleton wint het maar niet van de prooi. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat spieden onze ogen langs de plinten, op zoek naar De Muis of zijn keuteltje. Ieder doosje, zakje of bakje uit de voorraadkast wordt aan een grondige inspectie blootgesteld. Het aantal stofzuigbeurten is verdubbeld. De Muis blijft echter spoorloos…
Bij het verschonen van de bedden kan je door een klein kiertje onder de ombouw van het bed kijken. Omdat de zaklantaarn in deze barre tijden altijd onder handbereik ligt, schenen we nieuwsgierig door het spleetje. Het zal toch G&^%)*&@ niet waar zijn. Aan het voeteneind van het bed waren duidelijk zwarte dingetjes te zien…..
Tot de tanden bewapend, dat wil zeggen met twee zaklantaarns, één schroevendraaier en de houten badborstel als muizenmepper, klooiden we het bed uit elkaar. De nerveuze grapjes waren niet van de lucht. We hadden wel iets horen piepen in het bed, maar dachten dat dat een heel andere oorzaak had. We vergeleken de muizenjacht met de lancering van de Spaceshuttle; zo zie je hem, zo zie je hem niet. Moment supreme: het voeteneinde kwam los. Hoeveel Muizen zouden ons geschrokken tegemoet rennen?
Verwachtingsvol lieten we ons licht zo ver mogelijk onder het bed schijnen. Het bleef akelig stil en wij wisten niet of we nu gerustgesteld of juist ongerust moesten zijn toen bleek dat we geen illegale bedgenoten vonden. We besloten de zwarte dingetjes aan een nader onderzoek te onderwerpen. Wat vreemd dat ze alleen aan Teletonzijde van het bed lagen. Maar daar was onmiddellijk een verklaring voor, toen het toch de pluisjes van de goedkope sokken van de Walmart bleken te zijn.

De Muis

2010-06-13T12:30:00.004+02:00

Vorige week vonden wij wat zwarte dingetjes op het lichte vloerkleed. Wij dachten dat het pluisjes van de goedkope Walmartsokken waren en stofzuigden ze onbezorgd weg. Gisteren vonden wij weer wat zwarte dingetjes in de keuken. Verbaasd stelden wij vast dat het hier om echte, originele, verse muizenkeutels handelde. Die had ik, sinds ik in Den Haag boven een groenteboer woonde, geloof ik niet meer gezien!

Ons huis is tien jaar geleden nieuw gebouwd met lekker veel beton en gips, dus voor de gemiddelde Muis is er hier niet veel te beleven. In de voorraadkastjes lijkt alles onder controle; geen aangevroten doosjes rijst, cup-a-soup of macaroni. Ook de appeltjes en banaantjes worden tot nu toe met rust gelaten en De Muis had kennelijk ook geen zin in een uitje.

Met frisse tegenzin sloopten we de plinten onder de keuken vandaan. Op onze knieën met het gezicht naar het Oosten, baden wij met de zaklantaarn in de hand, dat we De Muis toch maar liever niet zouden vinden in deze positie. Op wat gezellige spinnenwebjes na, vonden wij niets verdachts en zeker geen verse keutels. De vraag is of wij met De Muis een permanente bewoner in huis hebben of dat hij zich zo af en toe door een klein en voor ons onvindbaar gaatje naar binnen wurmt. Eenmaal binnen heeft De Muis vrij spel om op z’n gemakje een beetje rond te keutelen. Niet gehinderd door drempels piept hij gemakkelijk onder iedere deur door. Er zijn genoeg plekjes om je hier als Muis onvindbaar te maken. Zowel de koelkast als de vriezer schijnen geliefde plekjes te zijn. Voor ons gemak zijn ze ingebouwd in de keuken en hoewel er een kleine verbouwing gepland is, gaat het ons echt te ver om de keuken verder dan de plint af te breken.

De meterkast lijkt een volgende geschikte verstopplaats. Muizen hebben voldoende aan de diameter van een potlood om zich doorheen te wurmen en naast de leidingen zit wel wat ruimte. Maar ook hier geen spoor van keutels. Qua kruimeltjes leek de bank ons, vanuit het perspectief van De Muis ook een geschikt plekje. Ook nadat we de bank van onderen hadden bekeken, vonden geen spoor van De Muis.Inmiddels weten wij vrijwel alles van De Muis, behalve zijn vaste woon of verblijfplaats. Hij piept door de kleinste gaatjes je huis binnen, maar De Muis wandelt ook net zo gemakkelijk door de openstaande openslaande tuindeuren je huis in als er even iemand niet kijkt. Ook fijn om te weten: een muis heeft geen blaas en piest bij iedere stap een kleine druppeltje.

Mocht de Muis, van wie bekend is dat De Familie dikwijls een informateur vooruit stuurt, er in slagen om zich hier met een vrouwtje te vestigen, dan formeren zij met een beetje geluk binnen een jaar een kabinet van 340 nakomelingen! Die zich binnen de kortste keren ook weer als een razende zullen voortplanten, dus dan wordt het pas echt gezellig.

Om te voorkomen dat De Muis zich permanent in huize Teleton vestigt, hebben wij dus op strategische plaatsen een valletje neergezet. Met pindakaas, want daar schijnt De Muis dol op te zijn. Wij stonden dan ook vanmorgen op met de blijde verwachting van een kind dat gaat kijken of de Sint een verrassing in zijn schoen heeft gedaan. De valletjes bleken onaangeroerd en we vonden geen verse keutels. Enigszins teleurgesteld zetten wij ons aan het ontbijt. Voorlopig even zonder pindakaas op brood want dat zouden we wel eens hard nodig kunnen hebben; voor de muizenjacht!

En zo is het gekomen

2010-06-11T17:38:00.001+02:00

We waren het niet van plan. Voorzichtig hadden we wat data geprikt voor de periode tussen Pasen en Pinksteren in 2011. Maar wat duurt dat nog verschrikkelijk lang zeg!!

Dus toen gisteren de Jackpot op één vijfde lot was gevallen, besloten we om toch maar iets eerder te gaan. Niet dat de Jackpot bij ons viel. Zelfs een klein prijsje zat er voor ons niet in, maar als er ergens wat te vieren is, dan zijn wij graag met de partij! Daar zijn wij niet flauw in en voorlopig betalen we de vakantie dan toch maar weer uit eigen zak.....D'r is wel weer heel wat afgepuzzeld. Twee weken leek ons wel voldoende, dus er werd een budget bepaald. Maar ja, dan ga je na één week al weer aan de terugreis denken. En dat moeten we niet hebben, dus met wat kunst en vliegwerk plakken we er toch nog maar een weekje aan vast.

De lang verwachte ticketaanbieding van Connections leverde vandaag niet het gewenste resultaat op. Uiteindelijk boekten we dus gewoon rechtstreeks op de site van United, zodat we in ieder geval de reserveringskosten uitspaarden. Zoals het gaat bij meevallertjes, wordt er daarna meestal een veelvoud uitgegeven. Zo ook bij ons. We boekten van het voordeel gelijk een Annual Economy Plus arrangement waarmee we direct onze favoriete stoelen H en J op rij 21 van de Boeing 777 vastlegden. Voor de heen- en de terugreis. Eerste klas beenruimte voor een economyprijsje. Dat de stoelen ietsiepietsie smaller zijn vanwege de persoonlijke schermpjes in de armleuningen, nemen wij graag op de koop toe!

Geen SUV, zelfs geen Equinox maar een gewone Full-size car leverde ook een besparing op. En als we de auto via Vacation at Sea huren, komt 'ie toch wel erg voordelig. Wij nemen de gok en hebben een reservering gemaakt! En we gaan niet twee weken naar Blue Heron, zoals we aanvankelijk dachten, maar keren waarschijnlijk toch maar weer lekker terug op het oude Cane Island nest, waar het door de belabberde dollarkoers per nacht maar liefst 10 euro duurder is geworden. Dus hebben we dit nog niet geboekt, want wij kijken nog even rond.....Ibis in Diegem was weer zo vriendelijk om ons voor slechts 59 euro een nachtje onderdak te bieden. Ja meneer, u kunt de auto bij ons parkeren zo lang u wilt, het kost u één euro per 24 uur.

En zo komt het dat wij op 1 november, zoals gebruikelijk op z'n voordeligst naar het altijd fantastische en vrolijkmakende Florida vliegen. Juist voor de enorme drukte rond Thanksgiving losbreekt, vliegen wij op maandag 22 november weerom. Een blog is nog niet zeker, mocht het zo ver komen dan laten wij dat hier zeker weten. Zoals je wel zou verwachten is over de stemming in huize Teleton niets dan goeds te melden en als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo!